Μέχρι τὴν ἔνταξη τῆς Ἑλλάδας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες ἤξεραν ὅτι μία πατρίδα μπορεῖ νὰ εἶναι ἐλεύθερη ἢ κατεχόμενη. Ὅπως ἦταν ἡ Ἑλλάδα τὸ 1941- 1944, μετὰ τὸ 1453 καὶ σήμερα ἕνα τμῆμα τῆς Κύπρου, τὸ ὁποῖο εὑρίσκεται ὑπὸ τουρκικὴ κατοχή. Ὅπως συμβαίνει σήμερα μὲ τὴν Βόρειο Ἤπειρο, τὴν Μ. Ἀσία, τὸν Πόντο, τὴν Ἴμβρο, τὸ νότιο τμῆμα τῶν Σκοπίων.
Μὲ τὴν ἔνταξη στὴν Ε.Ε. δημιουργήθηκε ἡ ἔννοια τῆς ἡμικατεχόμενης πατρίδος. Μιᾶς πατρίδος, ἡ ὁποία δὲν εἶναι οὔτε κατεχόμενη οὔτε ἐλεύθερη. Ἡ Ἑλλάδα θὰ εἶναι κατεχόμενη ἂν καὶ ὅταν σχηματισθεῖ μία εὐρωπαϊκὴ κυβέρνηση, εὐρωπαϊκὸς στρατός, εὐρωπαϊκὰ σχολεῖα, εὐρωπαϊκὴ Ἀστυνομία. Οἱ ὅποιοι σημερινοὶ θεσμοὶ θὰ ὑπάρχουν, θὰ ἔχουν ὅσες ἁρμοδιότητες ἔχουν οἱ πολιτεῖες τῶν ΗΠΑ, ὅπως ἡ Καλιφόρνια ἢ ἡ Μασσαχουσέτη.
Τὸ ὅτι ἡ πατρίδα μας δὲν εἶναι κατεχόμενη, δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀποπροσανατολίζει οὔτε νὰ περιμένουμε πότε θὰ γίνει κατεχόμενη, γιὰ νὰ ἀντιδράσουμε. Καὶ ἐπειδὴ ἡ ὑποχώρηση δὲν μπορεῖ νὰ γίνει συναινετικά, ὅπως συνέβη μὲ τὴ Βρετανία, ἡ ὁποία εἶχε τὸ δικό της νόμισμα, τὴν δική της οἰκονομία, θὰ πρέπει νὰ ἐργαζόμεθα καὶ γιὰ τὴν διάλυση τῆς Ε.Ε. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος πολλὲς φορὲς εἶπε ὅτι ἡ Ε.Ε. θὰ διαλυθεῖ. Καλύτερα αὐτὸ νὰ συμβεῖ σήμερα καὶ ὄχι αὔριο.
Τὸ ἴδιο συνέβη μὲ τὴν Ἐκκλησία, ὅταν ἀπὸ ἐλεύθερη κατάφερε νὰ γίνει ἡμικατεχόμενη μὲ τὸν Οἰκουμενισμό. Καὶ ἂν συνεχίσει τὸν ἴδιο δρόμο, θὰ γίνει καὶ κατεχόμενη στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση καὶ τὸν ἀντίθετο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κατευθύνει τὰ διάφορα ἑνοποιητικὰ κινήματα (κρατῶν, ἐκκλησιῶν, φυλῶν, ἐθνῶν) μὲ τὴν ἕνωση μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ ἀργότερα μὲ Ἰουδαίους, Μωαμεθανούς κ.ἄ. Αὐτὸ συνέβη, ὅταν σημαντικὸς ἀριθμὸς ἐκκλησιαστικῶν προσώπων ἀποκόπηκαν ἀπὸ τὴν παράδοση, ὅταν ὀνόμασαν τὶς αἱρέσεις ἐκκλησίες, ἀναγνώρισαν τὶς χειροτονίες τῶν Ἀγγλικανῶν καὶ ἐντάχθηκαν στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν. Καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ ἀναγνωρίζουν τὶς χειροτονίες καὶ νὰ συμμετέχουν στὸ Π.Σ.Ε., ὅταν οἱ Ἀγγλικανοὶ καὶ Προτεστάντες τοὺς ἔδωσαν εὐκαιρίες ἀποχωρήσεως μὲ τὶς χειροτονίες γυναικῶν καὶ λοάτκι. Μὲ ἀποτέλεσμα κάποιες αἱρέσεις νὰ ἔχουν μεταμορφωθεῖ σὲ ἀντὶ- χριστιανικὲς ὁμολογίες.
Ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν ἀφορᾶ μόνο τὶς αἱρέσεις, ἀλλὰ θὰ ἀποδειχθεῖ καὶ ἡ κερκόπορτα γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας. Ἤδη βλέπουμε τὰ πρῶτα δείγματα ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς δεύτερης γενιᾶς, ὅπως τὸν Ἀρχ. Ἀμερικῆς, τὸν Σεβ. Νέας Ἰωνίας. Διότι, ὅταν κάποιος ἐγκαταλείπει ἕνα τμῆμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀλήθειας, θὰ ἐγκαταλείψει αὔριο καὶ ἄλλα τμήματα αὐτῆς.
Στὸ θέμα τῆς ἡμικατεχόμενης Ἐκκλησίας ἐντάσσεται καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλως δίδει τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἡμικατεχόμενο ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἀπὸ τὸ 1948. Ἐνδεικτικό τῆς ἡμικατοχῆς εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι, ὅταν ἀκρίτες κληρικοὶ τῆς Κρήτης ἀγωνίζονταν κατὰ τῆς Ἀμερικανικῆς στρατιωτικῆς παρουσίας ἔσπευδε τὸ Πατριαρχεῖο νὰ τοὺς σταματήσει. Εἶναι λυπηρό νὰ βλέπουμε ἕνα Πατριάρχη νὰ συναντᾶ ἕνα Ἀμερικανὸ πρόεδρο καὶ μάλιστα τὸν χειρότερο σὲ θέματα Ὀρθοδοξίας, καὶ νὰ ὑποβιβάζει τὸν θεσμὸ, διότι εἶναι πιὸ σημαντικὸ νὰ εἶναι ἕνας ἄνθρωπος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ἀπὸ Ἀμερικανὸς Πρόεδρος.
Οἱ οἰκουμενισὲς ἔχουν τὴν στήριξη τοῦ ξένου παράγοντα, ὁ ὁποῖος κατευθύνει τὸ βαθὺ κράτος τῶν Ἀθηνῶν, τὸ ὁποῖο κατευθύνει τὸ πολιτικὸ σύστημα καὶ τὰ μέσα ἐνημερώσεως (χειραγωγήσεως). Καὶ ὅταν τὸ κράτος γίνεται ψηφιακὸ ὅλοι αὐτοὶ οἱ παράγοντες (ξένος παράγων, βαθὺ κράτος, πολιτικὸ σύστημα, μέσα ἐνημερώσεως), θὰ γίνουν περισσότερο ἀπειλητικοὶ καὶ ἐπικίνδυνοι. Γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦν νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἄμεσα. Μόνο ἔμμεσα ἂς μένουμε ἀμετακίνητοι στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ ἐκτὸς τῶν προσευχῶν, μεταφέρουμε τὸν ἀγῶνα στὴν καρδιὰ τῶν αἱρέσεων. Μὲ ὑπογραφές, ἀποχωρήσεις, διακοπή μνημονεύσεως δὲν ἐπηρεάζονται. Ἴσως καὶ νὰ τοὺς συμφέρει, ὅπως παλαιότερα ἕνας οἰκουμενιστὴς διερωτᾶτο, πὼς ἕνας Μητροπολίτης, ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἐσιώπησε, δέχτηκε νὰ χειροτονηθεῖ ἀπὸ ἕνα οἰκουμενιστή Ἀρχιεπίσκοπο καὶ παραμένει στὴν Ἐκκλησία (ἐφ. Πολίτης, Αὔγουστος 2016).
Κωνσταντῖνος Γάτος