Photo: vettimes.co.uk
Στις 13 Ιανουαρίου ξεκίνησε εκ νέου εκστρατεία για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας στη Φινλανδία.
Το θέμα τέθηκε ενώπιον της κυβέρνησης το 2018, αλλά η Βουλή τότε το απέρριψε. Σήμερα οι βουλευτές διχάζονται για το θέμα. Χθες πραγματοποιήθηκε συζήτηση στη Βουλή, η οποία έδειξε ότι η Αριστερή Συμμαχία και οι Πράσινοι υποστηρίζουν την ευθανασία, ενώ οι Χριστιανοδημοκράτες αντιτίθενται, αναφέρει το iltalehti.fi .
Τόσο ο πρόεδρος όσο και ο πρωθυπουργός έχουν επίσης εκφράσει την υποστήριξή τους για τη νόμιμη ευθανασία.
Το Συμβούλιο των Επισκόπων της Φινλανδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως) απάντησε στην πρωτοβουλία πολιτών το 2018 και με το ανανεωμένο κίνημα επανέλαβε την απάντησή του.
«Στην Ορθόδοξη θεολογία, ο θάνατος θεωρείται ως ένα μυστήριο που δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως και να εξηγηθεί αναλυτικά», αναφέρει η δήλωση των επισκόπων. Οι επίσκοποι συνεχίζουν:
Ο θάνατος θεωρείται ως ένας βίαιος χωρισμός της ψυχοσωματικής ενότητας, που οδηγεί στον διαχωρισμό σώματος και ψυχής. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, η ζωή ενώνει σώμα και ψυχή, ενώ θάνατος σημαίνει παραβίαση αυτής της ενότητας. Η ψυχή είναι αόρατη, και παρόλο που λόγω της υπόστασής της και των φυσικών της χαρακτηριστικών της είναι θνητή, είναι αθάνατη λόγω της συμμετοχής της στη θεία χάρη. Η ψυχή μπορεί να επιτύχει την αθανασία μέσω της ενότητας με τον Θεό. Στην Ορθόδοξη σκέψη, που αγκαλιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο, η αθανασία της ψυχής δεν μπορεί να γίναι αντιληπτή ξεχωριστά από τη σωματική ανάσταση. Ο θάνατος ως βιολογικό φαινόμενο σχετίζεται μόνο με το σώμα, το ορατό και απτό μέρος της ανθρώπινης φύσης μας. Θάνατος σημαίνει καταστροφή του σώματος, το οποίο αποστερείται της δυνατότητας «να ακολουθήσει την κίνηση της ψυχής» και να λάβει από αυτήν ζωογόνο ενέργεια. Έτσι, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ύπαρξης, αλλά ο χωρισμός σώματος και ψυχής.”
Παράλληλα, οι ιεράρχες τόνισαν ότι η σύγχρονη ιατρική επιτρέπει τη διατήρηση της βιωσιμότητας του ασθενούς σε μια κατάσταση, κατά την οποία η ποιότητα ζωής δεν μπορεί πλέον να θεωρείται καλή. Μερικές φορές, η τεχνητή διατήρηση της ζωής μπορεί να φαίνεται, από κάποιον εξωτερικό παρατηρητή, χειρότερη επιλογή από τον ίδιο τον θάνατο. Στην περίπτωση αυτή, η συζήτηση δεν αφορά πλέον την οργάνωση συγκεκριμένης φροντίδας ή την παροχή ελπίδας στον ασθενή, αλλά, μάλλον, για τη δημιουργία ηθικού αδιεξόδου.
Η Φινλανδική Εκκλησία έχει σαφώς αρνητική στάση στην προσπάθεια νομιμοποίησης της ευθανασίας, γράφουν οι επίσκοποι, εν μέρει λόγω των ίδιων επιχειρημάτων που βρίσκονται στην ιατρική δεοντολογία σχετικά με το σεβασμό του ατόμου και το δικαίωμά του στη ζωή.
«Η Ορθόδοξη Εκκλησία εξισώνει την ευθανασία με τον φόνο εκ προμελέτης, στην περίπτωση που διαπράττεται χωρίς τη συγκατάθεση του ασθενούς, και με την αυτοκτονία, εάν διαπράττεται κατόπιν αιτήματός του», βεβαιώνει η Φινλανδική Εκκλησία. «Ο άνθρωπος που παίρνει την απόφαση να θέσει τέλος στη ζωή του, χωρίζεται από την Εκκλησία και φέρνει τις πράξεις του στην κρίση του Θεού μόνο: τί γάρ μοι καὶ τοὺς ἔξω κρίνειν; οὐχὶ τοὺς ἔσω ὑμεῖς κρίνετε; τοὺς δὲ ἔξω ὁ Θεὸς κρίνει. καὶ ἐξαρεῖτε τὸν πονηρὸν ἐξ ὑμῶν αὐτῶν. (Α’ Κορ. ε΄:12-13), εἰ μὴ ἐν χειρὶ αὐτοῦ ψυχὴ πάντων ζώντων καὶ πνεῦμα παντὸς ἀνθρώπου; (Ιώβ ιβ΄:10).
«Όλοι μπορούν να φύγουν από αυτή τη ζωή, αλλά κανείς δεν μπορεί να πάψει να υπάρχει», γράφουν οι επίσκοποι, επαναλαμβάνοντας τη διδασκαλία της Εκκλησίας για την αθανασία της ψυχής.
Οι Ορθόδοξοι επίσκοποι της Γαλλίας δημοσίευσαν επίσης δήλωση κατά της ευθανασίας τον Ιανουάριο .
orthochristian.com