Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Τὸ εὐλογημένο στάδιο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἀρχίζει. «Λιχνευσάμενοι, τὴν πρώτην ὑπέστημεν γύμνωσιν, ἡττηθέντες τῆς πικρᾶς γεύσεως, καὶ τοῦ Θεοῦ ἐξόριστοι γεγόναμεν, ἀλλ’ ἐπανάγωμεν πρὸς μετάνοιαν», ψάλλουμε τὴν Κυριακὴ τὸ ἑσπέρας, πρὶν τὴν Δευτέρα τῆς Καθαρᾶς.
Πορευόμενοι τὸ στάδιο τοῦτο τῆς μετανοίας, εἶναι ἀπαραίτητη καὶ ἡ ἀλληλοσυγχώρεση. Ἀπὸ τὴν εὐλογημένη πράξη τῆς ἀλληλοσυγχώρεσης, θὰ δοθεῖ ἡ δυνατότητα νὰ πορευθοῦμε τὸ στάδιο τῆς μετανοίας.
Αὐτὸς ποὺ ζητᾶ συγχώρεση ἀπὸ τὸν Ἐλεήμονα Κύριο, πρωτίστως συγχωρεῖ τὸν πταίσαντα σ’ αὐτὸν ἀδελφό του. «Ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν», λέμε στὴ θεοδίδακτη προσευχὴ τοῦ «Πάτερ ἡμῶν».
«Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν» (Ματθ. στ΄ 14-15).
Ἕνα Ὀρθόδοξο ἔθιμο, τὸ ὁποῖο δυστυχῶς πάει νὰ ἐκλείψει, εἶναι αὐτὸ τῆς ἀλληλοσυγχώρεσης στὸ Ἑσπερινὸ τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς, ποὺ γίνεται σὲ πολλὰ μέρη τῆς Κύπρου. Σὲ αὐτὰ τῆς «μετανοίας τὰ πρόθυρα», οἱ Χριστιανοὶ ἀλληλοσυγχωροῦνται.
Οἱ Χριστιανοὶ μετὰ τὸν Ἑσπερινό, ἀσπάζονται τὸ χέρι τοῦ ἱερέα καὶ ἀκολούθως ζητοῦν συγχώρεση μεταξύ τους. Εἶναι πολὺ συγκινητικὸ νὰ βλέπεις σὲ μία Ὀρθόδοξη κοινότητα, νὰ ἐκδηλώνεται τὸ κάλλος τῆς ἀλληλοσυγχώρεσης.
«Ἔφθασε νῦν, εἰσῆκται ὁ τῶν ἀγώνων καιρός, τὸ τῆς Νηστείας στάδιον, προθύμως ἅπαντες, ἀπαρξώμεθα ταύτης, τὰς ἀρετὰς Κυρίῳ, ὡς δῶρα φέροντες» (Κανὼν β΄ Ὠδὴ Α΄ Τριωδίου).
«Τὸ θεῖον ὑπερχόμενοι στάδιον, τῆς ἀμώμου Νηστείας», ἂς προσθέσομε τὸ κάλλος τῆς ἀλληλοσυγχώρεσης. Ἀπὸ τούτη τὴν εὐλογημένη πράξη τῆς ἀλληλοσυγχώρεσης, νὰ πορευθοῦμε τὸ εὐλογημένο στάδιο τῆς μετάνοιας. Χωρὶς τὴ συγχώρεση, πῶς θὰ ζητήσομε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ μᾶς συγχωρέσει; Πῶς οὖν “κτησόμεθα κατάνυξιν ψυχῆς”;