Ὑπόμνημα ἐπὶ δυσνοήτων χωρίων, διαφθορά, κοσμικὴ παράνοια, πλάνη, σύγχυσις, ἀδιαφορία & κοινωνικοπολιτικὸν χάος
Ὑπὸ τοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ & Καθηγητοῦ Δρ. Ἀλεξίου Παναγοπούλου, (Phd Δρ. Νομικῶν & Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν, Phd Δρ. Βιοηθικῆς, Phd Δρ. Θεολογίας, Post Doc Δικαίου, Habil.,-Διπλωματούχου Ὑφηγητοῦ, Καθηγητοῦ Νομικῆς Δ. Δικαίου Fpsp, & Ἀκαδημαϊκοῦ MCA).
3ον
Ἀρκετοὶ εἶναι οἱ προβληματισμοὶ ποὺ ἔρχονται καὶ ἀπὸ συγγραφεῖς αἱρετικούς, εἰδωλολάτρες, ἄθεους, σὰν νὰ φαίνεται νὰ προβλέπουν κάτι τὸ σωστό, κι ἐδῶ ἡ ἀποκάλυψή τους, ἔρχεται ὡς ἐπαλήθευση, ὅτι ἴσως νὰ τοὺς τὰ ἀποκαλύπτει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο ὡς γνωστὸ ὅπου θέλει «πνεῖ»[35]. Ὡς παράδειγμα αὐτοῦ ἔχουμε τὰ περὶ τῆς γέννησης τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴν ὁποία δὲν μίλησαν μόνο οἱ γνωστοὶ προφῆτες, ἀλλὰ καὶ τὰ Μαντεῖα, οἱ Σιβύλλες, οἱ Πυραμίδες, ἡ Ὄνος, οἱ Σοφοὶ τῆς ἀρχαιότητας, κτλ. Ὁ ἀποκαλυπτικὸς αὐτὸς λόγος ὀνομάστηκε σπερματικὸς λόγος. Ἐὰν λοιπὸν ἔγινε ἀποδεκτὸς ὁ σπερματικὸς λόγος τῶν ἐθνῶν, γιὰ τὴν πρώτη παρουσία τοῦ Κυρίου, γιατί νὰ μὴ γίνει δεκτός, καὶ γιὰ τὴ φοβερὴ καὶ δευτέρα παρουσία καὶ ἔλευσή Του[36]. Τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν ὅπως καὶ δήποτε εἶναι συνδεδεμένα μὲ τὴν ἐπανίδρυση τοῦ ἀρχαίου κράτους τοῦ Ἰσραήλ, μὲ τὴν ἀνοικοδόμηση τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομώντα, μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀντι-χρίστου καὶ τὴν κατανίκησή του ἀπ’ τὸν Κύριο, μὲ τὸ τέλος τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου.
Γάμους τέτοιους σοδομοποιητικοὺς ἔχουμε καὶ μεταξὺ γυμνιστῶν, μὲ ὁλόγυμνη ἐμφάνιση ἐνώπιον τοῦ ἱερέα τῆς ὁμολογίας τους, τὰ βλέπουμε μέσα ἀπ’ τὶς πληροφορίες καὶ τὰ ἔντυπα ἢ τὰ μέσα ἐνημέρωσης. Πρόσφατα ζήσαμε μία ἄνευ προηγουμένου βάπτιση υἱοθετημένων τέκνων ἀπὸ ὁμοφυλόφιλο ζευγάρι σὲ ὀρθόδοξο ναὸ στὴν Γλυφάδα, μὲ παπὰ καὶ μὲ κουμπάρους! Μάλιστα ἤδη τὰ τελευταῖα ἔτη «τόσον ὁ κινηματογράφος ὅσον καὶ τὸ θέατρον εἰς ὅλον τὸν κόσμον καὶ τελευταίως ἐν Ἑλλάδι» τόλμησαν καὶ κατάφεραν μὲ τὴν ἀνοχὴ τόσο τοῦ Κράτους «ὅσον καὶ τῆς Ἐκκλησίας»[37], νὰ προβάλλουν ἐν ὀνόματι τῆς τέχνης μπροστὰ σὲ χιλιάδες λαοῦ: «Ἐλεεινὰ» ἔργα, μὲ ὁλόγυμνες πορνικὲς σκηνές. Ἀκόμα καὶ ὁλόγυμνα, δίχως κανένα κάλυμμα, ἐπιπλέον καὶ «ἐπαίσχυντοι σκηναὶ γυναικῶν, μετὰ ζῴων»[38], προβάλλονταν ἤδη ἀπὸ παλιὰ τὴν δεκαετία τοῦ ’60, ’70, ’80, ’90, κ.τ.λ., στὶς ὁποῖες δεκαετίες αὐτὲς συνέγραψε καὶ ὁ π.Ἀρσένιος. Στὰ βιβλία του, ἐνῷ εἶχε συλλέξει τὸ ὑλικό του ἀπ’ τὰ δρώμενα τῆς ἐπικαιρότητας τοῦ κόσμου ὡσὰν ἕνας χρονογράφος καὶ χριστιανὸς συγγραφέας τῆς σύγχρονης ἐποχῆς του, ποὺ τὸ ἐρευνητικό του μάτι καθοδηγούμενο ἀπ’ τὴ ἀληθινὴ προσευχή, τὴ νηστεία, τὴν ἄσκηση καὶ τὴν εἰλικρινῆ μετάνοια, διὰ βίου ἀπὸ τὴν νεότητά του, τοῦ ὑπαγόρευε τὴ διατύπωση στὸ χαρτὶ τῶν ἐσχατολογικῶν σημείων καὶ παρατηρήσεών του.
Τὸ κακὸ στὶς ἡμέρες μας ἴσως νἄχη φθάσει τὸ σκοπό του. Παλιὲς παραπομπὲς στὸν ἡμερήσιο τύπο τῆς παλιότερης ἐποχῆς τὸ δηλώνουν, ὅπως ὅτι στὴν Ἀγγλία μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ εἶναι ὁμοφυλόφιλοι δηλ. κίναιδοι καὶ ἀρσενοκοῖτες, μάλιστα στὴν Ἀμερικὴ σημείωναν ὅτι εἶναι περισσότεροι ἀπὸ τριάντα ἑκατομμύρια, κι ὅτι μάλιστα ζήτησαν μὲ ἀντιπροσωπία τους νὰ ἐπισκεφθοῦν τὸ Λευκὸ Οἶκο γιὰ τὴ νομιμοποίηση ληξιαρχικὰ τοῦ γάμου τῶν «κιναίδων». Στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ παλιὰ «ἐψηφίσθη νόμος τὸ 1966 εὐσχήμου ἀναγνωρίσεως τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ τῆς παλλακείας. Πῶς; Ὑπὸ τύπον υἱοθεσίας δύναταί τις νὰ υἱοθετῆ, εἴτε ἔγγαμος, εἴτε ἄγαμος, νέον ἢ νεάνιδα μέχρι 18 ἐτῶν! Εἰς τὴν Σουηδίαν ἐγένετο Νόμος ἐπιτρέπων τὸν γάμον μεταξὺ ἀδελφῶν! Εἰς τὴν Γαλλίαν λειτουργεῖ, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ, ὁ βρωμερότερος σύλλογος ὑπὸ τὴν ἐπωνυμίαν: Διεθνὴς Σύλλογος Νεκροφίλων! Δηλαδή, τῆς πλέον εἰδεχθοῦς μορφῆς ἀνωμάλου καὶ ἀπαισίας ἁμαρτίας, τοῦ νὰ ἀσελγοῦν ἐπὶ νεκρῶν γυναικείων σωμάτων, κρούσματα, ἔχομεν παντοῦ, καὶ ἐν Ἑλλάδι ἀκόμη»[39]. Ἐὰν θὰ ζοῦσε ὁ ἀνιδιοτελὴς Κυβερνήτης Ἰωάννης Καποδίστριας ἆραγε θὰ ἐπέτρεπε αὐτὴ τὴν ἰσοπέδωση ἢ θὰ τὸν πυροβολοῦσαν καὶ πάλι;
Ὁ ἐπάρατος γυμνισμὸς ὄχι μόνο στὸν κινηματογράφο, στὸ θέατρο, στὰ περιοδικὰ καὶ ἀλλοῦ, ἀλλὰ καὶ στὴν πλάζ, ἀκόμα καὶ στοὺς δρόμους, μὲ τὴ διαστροφὴ τῆς νεότητας, τὴν ἀνταρσία, τὴν ἀποστασία, τὴν ἀνωμαλία, τὴν ἀσέβεια, τὴν παραφροσύνη καὶ τὴν ἔξαλλη ἐνδυμασία νέων καὶ νεάνιδων. Ἡ Δημόσια Βλασφημία ἀπ’ ἄκρου σὲ ἄκρον, δίχως ντροπή, τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων καὶ τοῦ Ἁγίου ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας, μὲ τὴν θρησκευτικὴ ἀδιαφορία τοῦ κόσμου κι ἄλλα πολλά, τὰ ὁποῖα «αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν», μνημονεύοντας τὸ ρητό τοῦ Παύλου. Σὲ δημοσιεύματα ἐφημερίδων παλιότερα ἔγραφαν ὅτι στὴν Ἀγγλία προτάθηκε σχέδιο νόμου γιὰ τὴ ψήφιση στὴ Βουλή, ὁ ὁποῖος νόμος παρέχει τὸ δικαίωμα τῶν σεξουαλικῶν σχέσεων: «πατρὸς πρὸς θυγατέρα, μητρὸς πρὸς υἱὸν καὶ ἀδελφῆς πρὸς ἀδελφόν! Φρῖξον ἥλιε! Μεγάλη τοῦ Κυρίου μας ἡ μακροθυμία»[40]. Ἐὰν ὅλα αὐτὰ ἀπὸ παλιὰ δὲν εἶναι Ἀποστασία τότε τί εἶναι;
Παρατηρώντας ὅλα αὐτὰ τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν τῆς νέας τάξης πραγμάτων στὴν ἐποχὴ μας βρισκόμαστε σὲ μεγάλη ἀπορία, ἐὰν πράγματι ὅλα αὐτὰ εἶναι ἢ δὲν εἶναι σημεῖα τῆς ἐπερχόμενης συντέλειας τοῦ κόσμου; Νὰ σημειώσουμε ἐδῶ ὅτι ὁ π.Ἀρσένιος εἶναι ὁ πρῶτος πνευματικὸς πατήρ, ποὺ ἀσχολήθηκε ἐπισταμένως, ἐπιμελῶς καὶ θεολογικῶς, μὲ τὸ ἐρώτημα τῆς ἐσχατολογικῆς συνάφειας τῶν ἐσχατολογικῶν κειμένων, μὲ τὴν ἐποχὴ στὴν ὁποία ἔζησε. Παρατηρώντας τόσο ἀπ’ τὴ δημοσιογραφικὴ ἐπικαιρότητα τῆς ἐποχῆς του, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση, στὸν ὁποῖο κατέφευγαν ἀρκετὲς τέτοιες περιπτώσεις νὰ τὸν συμβουλευτοῦν ἢ νὰ ἐξομολογηθοῦν, κι ὅτι «δυστυχῶς καὶ εἰς τὴν Πατρίδα μας, τόσον πολὺ ἐξῆλθον ἀπὸ τὸ κέλυφος τῆς ἐντροπῆς καὶ μυστικότητας οἱ ὁμοφυλόφιλοι, ὥστε καὶ Πανελλήνιον Σωματεῖον νὰ ἱδρυθῆ καὶ διαλέξεις νὰ γίνωνται καὶ πορείας νὰ κάμνουν καὶ οἱ φοιτηταὶ τῶν περισσοτέρων ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων καὶ Πανεπιστημίων νὰ ἱδρύουν σωματεῖα κιναίδων, ἢ ἀνωμάλων φοιτητῶν! Κύριε, ἐλέησον τὸν κόσμον»[41].
Τὴν πρώτη αὐτὴ ἀνάπτυξη γιὰ τὴν νέα τάξη πραγμάτων καὶ τὴν ἀποστασία μποροῦμε νὰ τὴν ὀνομάσουμε καὶ Κοσμικὴ Ἀποστασία ἢ Λαϊκὴ Ἀποστασία, τῶν λαϊκῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ ὅσων δὲν φέρουν ράσο οὔτε ἀνήκουν σὲ θρησκευτικὰ ἱερατεῖα μὲ βάση τὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅμως ὑπάρχει ἡ πιθανότητα, σύμφωνα μὲ τοὺς γέροντες τῶν τελευταίων ἐτῶν ἐν ζωῇ τὸν π. Γαβριὴλ τῶν Καρυῶν, τὸν μακαριστὸ γέροντα Παΐσιο Κρητικὸ τῶν Καρυῶν καὶ τὸν μακαριστὸ π.Ἀρσένιο, ἴσως νὰ ἐμφανιστῆ καὶ ἡ Ἱερατικὴ Ἀποστασία. Ἡ ἱερατικὴ ἀποστασία ἴσως νὰ συντελεσθῆ πλήρως, ὅταν θὰ κληθοῦν ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπίσκοποι νὰ παρευρεθοῦν στὴν ἐνθρόνιση τοῦ ἀντι-χρίστου στὸ Ναὸ Σολομώντα (πάντα πλὴν ἐξαιρέσεων), ποὺ πιθανὸν κατόπιν νὰ τοὺς ζητήση καὶ τὴν ἐνθρόνισή του καὶ στὸν Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἐὰν γίνη αὐτό, τότε θὰ γίνη ἡ ἔσχατη πλάνη χεῖρον τῆς πρώτης! Ὡς ἐπιπλέον αἰτία γιὰ κάτι τέτοιο, διαβλέπουν στὴν ἐποχή μας τὴν τρομακτικὴ ἐκκοσμίκευση καὶ οἱ νεωτερισμοὶ ποὺ τὰ τελευταῖα χρόνια ἐμφανίζεται εἰς τοὺς ἱεροὺς ναούς, εἰς τὴν ἐνδυμασίαν τῶν κληρικῶν, ἀκόμα καὶ εἰς αὐτὴν τὴν Θεία λατρεία. Πιὸ πολὺ ὅμως οἱ νεωτερισμοὶ ὑπάρχουν καὶ εἰς τὸ θεῖο κήρυγμα. Ἀπὸ πολλοὺς τείνει νὰ καταργηθῆ τὸ Πατερικὸ κήρυγμα, γύρω ἀπὸ τὴν μετάνοια καθὼς καὶ τὸ ἀπολογητικὸν ὕφος, ποὺ τόσον εἶναι ἀναγκαῖα, διὰ τὸν παραστρατημένον σημερινὸν κόσμον[42]. Στὴν ἐποχή μας ὅπως παρατηροῦν κάποιοι γέροντες δὲν ἀκούγονται καὶ τόσο πολὺ οἱ λέξεις: Ἁμαρτία, Ἀποστασία, Πορνεία, Μετάνοια, Ἐπιστροφὴ στὸ Χριστό.
Αὐτὲς οἱ λέξεις καὶ ἡ ἑρμηνεία αὐτῶν στὸν λαὸ ποὺ θέλει νὰ ἐκκλησιάζεται ἢ γιὰ ὅσους ἀδιαφοροῦν καὶ δὲν ἐκκλησιάζονται, καταγράφουν γιὰ τὴν ἐποχή μας ὅτι «τείνουν νὰ ἐκλείψουν ἀπὸ τοὺς ἄμβωνας, γιατί σοκάρουν πλέον, ἐντρέπονται οἱ κήρυκες τοῦ θείου λόγου, ἰδίως οἱ ὑψηλὰ ἱστάμενοι κληρικοί, νὰ ὁμολογήσουν Χριστόν, ἀρνηταὶ καὶ προδόται, τοῦ Χριστοῦ μας, οὐαὶ εἰς ὅλους αὐτοὺς»[43], χαρακτηρίζοντας ὅλα αὐτὰ τὰ παραπάνω, ὡς ἐσχατολογικὰ σημεῖα τῆς ἀποστασίας καὶ «θλιβερὰ εἰκὼν γενικῆς ἀποστασίας εἰς πολὺ ἀνησυχητικὸν βαθμὸν τοῦ σύγχρονου κόσμου»[44].
Γι’ αὐτὸ «πᾶς ἐχέφρων» διερωτᾶται, ἆραγε ποῦ θὰ μᾶς ὁδηγήση ἡ νέα τάξη πραγμάτων, ποῦ πηγαίνει ἡ ταλαίπωρη ἀποστατημένη ἀνθρωπότητα, ποιὸ θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ πρωτοφανοῦς αὐτοῦ κατήφορου τῆς σοδομοποίησης, ἕως ποῦ θὰ φτάσουμε καὶ ἕως ποῦ θὰ φτάση ὁ κόσμος; Μάλιστα πρόσφατα τὰ ΜΜΕ ἐμφάνισαν καὶ τὸ σκάνδαλο γιὰ τὸ βιασμὸ τῆς 12χρονης ἀνήλικης, ποὺ φαίνεται νὰ συμμετεῖχαν καὶ δημόσια πρόσωπα. Ἐκτὸς ἀπ’ τὴν ὀργανωμένη ἀπιστία, ἀποστασία καὶ ἀθεΐα, ἔχουμε καὶ τὴν τρομακτικὴ ἐξάπλωση τῶν πολλῶν αἱρέσεων, μὲ τὴν ἵδρυση νέων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καὶ «τὴν τρομακτικὴν ἐξάπλωσιν τῆς χειροτέρας αἱρετικῆς μορφῆς, τῶν ἀντίχριστων Χιλιαστῶν». Ἐπίσης, ἡ ὀργάνωση τῆς Μασωνίας, ὁ Οἰκουμενισμός, ὁ ὁδοστρωτήρας πασῶν τῶν θρησκειῶν, καὶ ἰδίως τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ὁ ὁποῖος εὐσχήμως ἰσοπεδώνει τὰς θρησκευτικὰς διαφορὰς καὶ τὰ δόγματα, ὡς καὶ τὴν ἵδρυσιν θρησκείας τοῦ Σατανᾶ, μὲ πολλὰ ἑκατομμύρια ὀπαδούς, σατανιστάς, ἰδίως εἰς τὴν Ἀγγλίαν, ὅπου ἀριθμεῖ περὶ τὰ δέκα ἑκατομμύρια ὀπαδούς, μὲ μυστήρια, τελετάς, λειτουργίας πρὸς δόξαν τοῦ Σατανᾶ! Τὸ πῶς λατρεύεται εἰς τοὺς ναούς των ὁ Σατανάς, δὲν περιγράφεται. Φοβερὸν ἀκόμη καὶ εἰς τὴν σκέψιν! Ἔχομεν ἐπίσης τὴν ἄνοδον καὶ κατάληψιν ὑψηλῶν Ἐκκλησιαστικῶν θέσεων, ὑπὸ ἀσεβῶν, ἀπίστων, Μασώνων, Οἰκουμενιστῶν καὶ ἀνηθίκων κληρικῶν, ποὺ τὰ τελευταῖα ἔτη κατακρημνίζουν, μὲ τὰ ἀλλεπάλληλα σκάνδαλά των, ὅ,τι παραμένει ἀκόμη ὄρθιον!»[45].
Οἱ παρατηρήσεις αὐτὲς γιὰ τὴν νέα τάξη πραγμάτων ἀνάγονται στὴν ἐσχατολογικὴ τροχιὰ τῆς ἐμφάνισης τοῦ πλάνου ἀντι-χρίστου, ὡς ἀποκύημα τῆς πλήρους ἀποστασίας τῶν ἀνθρώπων, ἀπ’ τὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ σταυρωμένου καὶ ἀναστημένου Χριστοῦ. Κάποιοι γέροντες χαρακτηρίζουν ὡς «θλιβερὸν ἐπίσης κατάντημα καὶ πρωτάκουστος κατάπτωσις εἶναι ἡ ἐπαίσχυντος ἀπόφασις τοῦ λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν[46] περὶ προγαμιαίων σχέσεων καὶ ἂς ἐτόνισεν ὁ Κύριος σαφῶς, ὅτι ὄχι μόνον ἡ πορνεία εἶναι φοβερὰ ἁμαρτία, ἀλλὰ καὶ τὸ πορνικὸν βλέμμα πορνεία καὶ μοιχεία ἐν τῇ καρδίᾳ εἶναι»[47].
Στὰ σημεῖα τῶν καιρῶν τῆς νέας ἐποχῆς καὶ τῆς Ἀποκάλυψης Ἰωάννου ἐντάσσονται καὶ οἱ καταπληκτικὲς ἐπιστημονικὲς ἐφευρέσεις καὶ οἱ ἀνακαλύψεις στὸν κόσμο, ποὺ «δὲν εἶναι στὴν οὐσία ἁπλὰ ἐξέλιξη καὶ πρόοδος» ἀλλὰ εἶναι ἐσχατολογικὰ σημεῖα κι ἤδη προφητευμένα γεγονότα ἀπ’ τὸν Δανιὴλ ποὺ περιέργως μόνο τὸ ἑβραϊκὸ κείμενο διασῴζει καὶ συμπληρώνει, ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πλήθυνση τῆς γνώσης, πολλοὶ θὰ «περιτρέχουν»[48], μὲ τὴ μεγάλη ἐπιστημονικὴ πρόοδο τῆς ἀνθρωπότητας καὶ τὶς θαυμαστὲς ἐφευρέσεις θὰ ταξιδεύουν γρήγορα καὶ εὔκολα ἀνὰ τὴν ὑφήλιο, ἔτσι ὥστε ὁ νοῦς τοῦ κοινοῦ ἀνθρώπου τοῦ περασμένου αἰώνα ποτὲ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὸ φανταζόταν!
Τὸ «περιτρέχειν» ὁ π.Ἀρσένιος τὸ ἑρμηνεύει ὡς χαρακτηριστικὸ ἀποτέλεσμα τῶν εὔκολων καὶ γρήγορων ταξιδιῶν μὲ τὰ ταχύτατα μέσα ἐπικοινωνίας, τὰ αὐτοκίνητα, τὰ ἀεροπλάνα, τοὺς πυραύλους καὶ τοὺς δορυφόρους, ἀκόμα καὶ μὲ τὸ πέταγμα τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου μὲ μηχανικὴ ὑποβοήθηση καὶ μὲ τὴν ἀδιάκοπη καὶ συνεχῆ «ταχυτάτην μετακίνησιν ἀτόμων καὶ ὁμάδων, ἀπὸ τὸ ἓν μέρος τοῦ κόσμου, εἰς τὸ ἄλλο, τὰς ἐκδρομὰς καὶ τὸν τουρισμόν, οἱ ἄνθρωποι, περιτρέχουν»[49]. Ἑπομένως, καταλήγουμε ὅτι οἱ τεράστιες, τρομακτικές, μυστηριώδεις, ἐπιστημονικὲς ἀνακαλύψεις καὶ οἱ ἐφευρέσεις σὲ μεγάλο ἀπίστευτο βαθμό, καθὼς καὶ «κ.ἄ.μελλοντικαὶ πλέον ἀπίθανοι τοιαῦται, καὶ γενικώτερον ἡ πλήθυνσις τῆς γνώσεως καὶ ἀνθρωπίνης σοφίας, γνώσεως καὶ σοφίας, ἄνευ Θεοῦ»[50], εἶναι ἐσχατολογικὰ σημεῖα καὶ ἀποκαλυπτικὰ τῆς ἐγγύτητας τοῦ τέλους τῆς ἱστορίας τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ὅλο καὶ δίχως Θεὸ πορεύεται καὶ προκαλεῖ.
Τὴν σύγχρονη κατάσταση τῆς κοινωνίας κάποιοι γέροντες τὴν περιεγράφουν ὡς «ἠθικὴ κατάπτωσις καὶ ἀποκτήνωσις ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος», ἡ ὁποία «ἕρπει», στὰ βρωμερὰ πάθη, καὶ στὰ κατώτερα ἔνστικτα, ἡ σύγχυση καὶ ἡ ἀναρχία «τῶν πάντων καὶ εἰς πάντα, ἡ θεοποίησις τῆς ἐπιστήμης, ὥς καὶ ἀχρείων ὑποκειμένων, ἀνηθίκων ἀνθρώπων καὶ ἀθέων συγγραφέων»[51], ποὺ περισσότερο ἐργάζονται γιὰ τὸ κτύπημα κατὰ τῶν Ἀξιῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ κατὰ τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ μας! Ὅλα αὐτὰ ἐντάσσονται στὸν φανερὸ καὶ ξεκάθαρο πλέον πόλεμο ἐναντίον τοῦ Κυρίου, στὴν ἀποστασία, στὴν ἄρνηση, μὲ τὴν ὀργανωμένη ἀθεΐα, μὲ τὸν διασυρμὸ τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ τὴν ἔλλειψη τῆς ἐντιμότητας καὶ τῆς ἀληθινῆς μετάνοιας.
Ἡ νέα ἐποχὴ ὁδήγησε σὲ ἀξιοθρήνητη ἠθικὴ καὶ θλιβερὴ εἰκόνα τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο τοῦ «σοφοῦ μέν, ἀλλ’ ἐν ἠθικῇ καὶ θρησκευτικῇ παρακμῇ, καὶ ἄνευ Θεοῦ, ἀνθρώπου», ἀποτελεῖ, ἰσχυρὸ ἀποδεικτικό, ὅτι βρισκόμαστε «πρὸ ἱστορικῶν καιρῶν καὶ στιγμῶν»[52], γιατί ἀπ’ τὸ ἕνα μέρος ὁ ἄνθρωπος: «κατόρθωσε νὰ περιπολεύει τοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ ἐπισκέπτεται πλανήτας καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ἐμφανίζεται ἀποκτηνωμένος, ἀπὸ τὰ κατώτερα, ἰδίως σοδομιτικά, πάθη, ἕρπων ὡς βρωμερὸς σκώληξ, ἐπὶ τῆς γῆς, ἐλεεινὸν θέαμα, κατεξευτελίσεως τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος»[53]. Ἡ αὔξηση τῆς κοσμικῆς γνώσης δὲν εἶναι πάντα σημεῖο προόδου γιὰ τοὺς γέροντες, γιατί λόγο τῆς «κακῆς χρήσεως» γίνεται καὶ σημεῖο παρακμῆς τοῦ κόσμου, μὲ φυσικὸ ἀποτέλεσμα τὸ φρικτὸ τέλος τοῦ κόσμου, ποὺ θὰ γίνη μέσῳ καταστροφικοῦ πολέμου καὶ τῆς οἰκολογικῆς ἢ πυρηνικῆς μόλυνσης τοῦ ἀδίστακτου πολεμοχαρῆ ἐγωπαθῆ ἀνθρώπου.
Γι’ αὐτό, ἡ λαϊκὴ παροιμία μὲ τὸ μυρμήγκι ποὺ χάνεται ὅταν βγάζη φτερά, συνιστᾶ διδακτικὸ μήνυμα. Ἡ γλῶσσα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ π.Ἀρσένιος εἶναι μία λόγια γλῶσσα ἀπὸ κάθε ἄποψη καὶ γραφή, πρᾶγμα ποὺ καθιστᾶ πολὺ προσεκτικὸ τὸν ὁποιοδήποτε εἰλικρινῆ συγγραφέα ποὺ θὰ θελήση νὰ σχολιάση τὰ ἔργα του. Πολλὲς φορὲς κι ἐνῷ θὰ μποροῦσα νὰ ἀποδώσω τὸ νόημα καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν προτάσεων καὶ τῶν φράσεών του στὴ νέα ἑλληνικὴ ἢ ἁπλὴ δημοτικὴ γλῶσσα δὲν τὸ τολμῶ, γιατί δὲν θέλω νὰ μειώσω ἔστω καὶ στὸ ἐλάχιστο τὸ ὕψιστο πνευματικὸ μήνυμα καὶ τὸ νόημα τῶν γραφομένων του μὲ τὸν σπάνιο χαρισματικὸ καὶ λόγιο τρόπο του. Νομίζω ὅτι ὁ κάθε μελετητὴς τῶν ἔργων του, ἀκόμα καὶ ἐὰν δὲν θὰ συμφωνοῦσε μὲ τὶς ἑρμηνευτικὲς προσεγγίσεις του, θὰ ἀναγνώριζε τουλάχιστον τὴ ρητορικὴ δεινότητά του, τὸν εὔκολο χειρισμὸ τῆς γραφίδας καὶ τὸ πεπαιδευμένο ὕφος τοῦ πνευματικοῦ ἀνδρός.
Τὰ σημεῖα τῆς νέας ἐποχῆς καὶ τῶν ἐσχάτων καιρῶν δὲν θὰ εἶναι μόνο αὐτὰ ποὺ προαναφέραμε, ἀλλὰ θὰ συνοδευτοῦν καὶ ἀπ’ τὰ περίεργα, ἀφύσικα καὶ ἀδιανόητα οὐράνια φαινόμενα[54]. Προσεγγίζοντας τὸ «ἀνεξήγητον καὶ μυστηριῶδες φαινόμενον τῶν ἱπτάμενων δίσκων, ὥς καὶ πολλὰ ἄλλα περίεργα καὶ ἀνεξήγητα οὐράνια φωτεινὰ σώματα καὶ σχήματα ποὺ ἐμφανίζονται»[55], παράλληλα καὶ συνάμα μὲ τὰ ἀνθρώπινα κατασκευάσματα, ὅπως εἶναι οἱ διαστημικοὶ «πύραυλοι καὶ δορυφόροι»! Ὅλες αὐτὲς οἱ περίεργες ὑπερφυσικὲς ἐμφανίσεις, καθὼς καὶ ἡ διαπίστωση κάποιας δῆθεν ἐξωγήϊνης πραγματικότητας, παραλληλίζονται καὶ συνδέονται ὡς δηλωτικὰ σημεῖα τῶν καιρῶν τῆς καταστροφῆς τοῦ κόσμου, ὅπως καὶ τότε λίγο πρὶν ἀπ’ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλήμ, συνέβησαν τὰ ὑπερφυσικὰ περίεργα φαινόμενα «ἐν οὐρανῷ» καὶ στὴ γῆ. Ἀρκετοὶ πολιτικοὶ ἡγέτες σήμερα σὲ ὁμιλίες τους δηλώνουν ὅτι θὰ πολεμήσουν ἀκόμα καὶ κατὰ τῶν ἐχθρικῶν δυνάμεων ποὺ ἔρχονται ἔξω τοῦ Σύμπαντος. Ἆραγε αὐτὲς οἱ ἐξωγήϊνες δυνάμεις τί μπορεῖ νὰ εἶναι κατὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας; Μάλιστα γιὰ τότε ὁ ἱστορικὸς Εὐσέβιος περιγράφει ὅτι «ἀγελὰς ποὺ προσεφέρθη εἰς τὸν Ναὸν διὰ θυσίαν, ἐγέννησε ἕνα ἀρνὶ»[56], κι ἐνῷ φυσιολογικὰ αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο, κι ὅμως ἔγινε πραγματικὸ σημεῖο τῶν καιρῶν, ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ κεντρώσουμε πλατάνι σὲ καρυδιά.
Κατὰ τὶς ἔσχατες ἡμέρες αὐτὸ θὰ γίνη ἰσχυρὴ πραγματικότητα, ὅπως συνέβη στὸ νοσοκομεῖο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης, ὅπου ὑπῆρξε μέχρι τὸ ἔτος 1975 παιδὶ μισὸ σκύλος μισὸ ἄνθρωπος, ἐπίσης ὅπως τότε ποὺ ὁ Τύπος ἔγραψε ὅτι στὸ Ἄστρος Κυνουρίας, μία κατσίκα γέννησε ἕνα ἀνθρωποειδές, ὅπως τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ στὸ νέο Δελχὶ[57]. Ὁ πολὺς κόσμος ποὺ ζεῖ μέσα στὴν ἄγνοια, ἀδιαφορία, ἀποστασία καὶ σκληροκαρδία του, τὰ θεωρεῖ ὅλα αὐτὰ τὰ συμβάντα ὡς φυσιολογικὰ γεγονότα καὶ τὰ ἀποδίδει μόνο σὲ κάποια «τάχα ἁμαρτωλὴ διασταύρωση! Ξεχνοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ὅτι φυσιολογικῶς καὶ ἐπιστημονικῶς, εἶναι ἀδύνατον, νὰ γίνη σὲ ἀνόμοια πράγματα σύλληψις»[58], γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ λόγο, αὐτὰ τὰ σημεῖα εἶναι ὑπεφυσικὰ σημεῖα ποὺ μποροῦν προφητικὰ νὰ σημαίνουν καὶ τὴν πλησιάζουσα καταστροφὴ τοῦ κόσμου, μετὰ ἀπὸ τὴ σύντομη κυριαρχία τοῦ ἀντι-χρίστου.
Ἕνα πολὺ σημαντικὸ σημεῖο στὸν οὐρανὸ ἦταν αὐτὸ ποὺ ἔγινε ἀπὸ 3 ἕως 5 Φεβρουαρίου ἔτους 1962, τότε ποὺ ἔγινε ἡ σύνοδος τῶν πλανητῶν τοῦ ἡλιακοῦ μας συστήματος, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ πλανήτης γῆ μὲ ἀσυνήθιστο τρόπο, γύρω γύρω ἀπ’ τὸν ἥλιο. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ ἀπασχόλησε τοὺς ἐπιστήμονες, ἀστρονόμους καὶ μάγους τῆς ἀνατολῆς, οἱ ὁποῖοι ἀπ’ αὐτὸ τὸ ὑπερφυσικὸ σημεῖο συμπέραναν τὰ κατόπιν ἐρχόμενα πολλὰ κακὰ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἀρκετὰ τότε γράφηκαν καὶ λέχθηκαν τόσο ἀπὸ ἁρμόδιους ὅσο κι ἀπ’ ἀναρμόδιους, οἱ περισσότεροι τόνιζαν ὅτι πιθανὸν νὰ καταστραφῆ ὁ κόσμος ἢ νὰ πάθη πολλὰ δεινά. Κάποιοι καθηγητὲς τῆς ἀστρονομίας σὲ ραδιοφωνική τους συνέντευξη, τότε εἶπαν ὅτι παρόμοια σύνοδος πλανητῶν εἶχε ξαναγίνει τὸ 6 π.Χ., δηλαδὴ πρὶν δύο χιλιάδες χρόνια περίπου. Ἐὰν αὐτὸ τὸ ὑπερφυσικὸ σημεῖο θὰ σήμαινε τότε τὴν κατοπινὴ γέννηση τοῦ Χριστοῦ στὴν γῆ, τὸ σύγχρονο αὐτὸ σπάνιο φαινόμενο ἆραγε τί νὰ σήμαινε, τὸ ὁποῖο σημεῖο σχολιάζει καὶ ὁ ἀστρονόμος Κ. Χασάπης[59] ὡς προάγγελο κακῶν ἢ καλῶν γεγονότων στὴ γῆ.
Πιθανολόγησαν κάποιοι συγγραφεῖς ὅτι τὸ σύγχρονο αὐτὸ φαινόμενο νὰ ἦταν τότε δηλωτικὸ τῆς γέννησης τοῦ ἀντι-χρίστου, ἐπειδὴ ὁ ψευτο-μεσσίας θὰ εἶναι σὲ πολλὰ ὑποκριτικὰ μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ, πλὴν τῆς χάρης καὶ τῆς ἁγιότητας, ὅπως κι οἱ Πατέρες τὸ ἑρμηνεύουν. Ἔτσι συμπεραίνουν ὅτι, ἐὰν ἔχη γεννηθεῖ ὁ ἀντὶ-χριστός τὸ 1962 ἢ κατόπιν, τότε θὰ πρέπη νὰ εἶναι σὲ ἡλικία ἐμφάνισης[60] (αὐτὰ ἔγραφε τὸ 1978), κι ἐνῷ σήμερα βρισκόμαστε στὸ 2023 καὶ μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια ὁ ἀντὶ-χριστος, ἀκόμα δὲν ἔχει κάνει τὴν ἐμφάνισή του, γιατί μόνο ὁ Κύριος γνωρίζει χρόνους καὶ καιρούς. Οἱ πληροφορίες ποὺ κατέφθαναν ἦταν κι ἀπὸ μοναχοὺς ποὺ «προερχόμενοι ἐκ τῶν Ἁγίων Τόπων» καὶ ποὺ κατόπιν ἐγκαταστάθηκαν στὸ Ἅγιον Ὄρος, οἱ ὁποῖοι ἐνημέρωναν ὅτι οἱ Ραββῖνοι τοῦ Ἰσραὴλ πίστευαν ὅτι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας τους (τουτέστιν γιὰ Ἐμᾶς ὁ ἀντὶ-χριστὸς) εἶχε ἤδη γεννηθεῖ. Ἑρμηνευτικὰ προσεγγίζοντας τὴ σύνοδο τῶν ἑπτὰ πλανητῶν ποὺ στὴν μέση εἶχαν τὸν ἥλιο «ἀνθρωπίνως καὶ μετ’ ἐπιφυλάξεως λέγομεν, μήπως οἱ ἑπτὰ πλανῆται συμβολίζουν τὰς ἑπτὰ χιλιετηρίδας»[61], ποὺ παραδίδουν τὴν ἐξουσία στοὺς Ὀγδοῆτες. Ἡ παρουσία τοῦ ἥλιου πιθανὸν νὰ σημαίνη καὶ τὴ σύντομη ἔλευση τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου, στὸν ὁποῖο Κύριο, οἱ ἑπτὰ αἰῶνες ἢ οἱ ἑπτὰ πλανῆτες, τελικὰ παραδίδουν τὴν ἱστορία καὶ ἐξουσία, δηλ. στὴν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης. Οἱ Πατέρες Γρηγόριος Θεολόγος καὶ Συμεὼν Θεσσαλονίκης ὑποστήριξαν ὅτι ἡ ἕβδομη χιλιετηρίδα θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου. Μετὰ ἀπ’ αὐτὴ θὰ ἀκολουθήση ἡ λεγόμενη ὄγδοη ἡμέρα, δηλ. τῆς αἰωνιότητας. Οἱ γέροντες ἐπισημαίνουν ὅτι ὅλα αὐτὰ θὰ περνοῦν κάπως ἀπαρατήρητα γιὰ τοὺς πολλοὺς ἀνθρώπους, τὸ λεῖμμα θὰ τὰ ἀντιλαμβάνεται, κι ὅσοι θὰ τὰ παρατηροῦν θὰ προσπαθοῦν νὰ διαστρέφουν τὴ σημασία τους, γιὰ νὰ μὴ κηρυχθῆ ἡ μετάνοια στὸν κόσμο, οὔτε ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ ἀποστάτη σοδομοποιημένου κόσμου.
Ἡ νέα ἐποχὴ θέλει τὸ ἰσχυρότερο σημεῖο τῶν καιρῶν νὰ εἶναι, ὅταν γίνη ἡ τολμηρὴ ἀνοικοδόμηση τοῦ ἀρχαίου Ναοῦ τοῦ Σολομώντα. Ὅπως σημειώνει τὸ Ὁλλανδικὸ περιοδικό: «Κλῆσις τοῦ μεσονυκτίου» γιὰ τὸ 1977 τὸ «Ἰσραὴλ ἔχει παραγγείλει εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας τῆς Ἀμερικῆς 60.000 τόννους ἀπὸ τὰς πλέον ἀκριβὰς πέτρας ὀνυχίτου κλπ., ποὺ λατομοῦνται εἰς τὴν Πολιτείαν Μπέντφορντ, κ.ἄ. αἱ ὁποῖαι προορίζονται νὰ σταλοῦν εἰς τὸ Ἰσραὴλ διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος»[62]. Ἐπίσης ὁ ραδιοφωνικὸς σταθμός: «ἡ Φωνὴ τῆς Ἀμερικῆς», ἀνήγγειλε σὲ ἐκπομπὴ ὅτι περὶ τὸ 1977 «συνεκεντρώθη ποσὸν δισεκατομμυρίων δολλαρίων εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, τὸ ὁποῖον προορίζεται διὰ τὸ Ἰσραήλ, διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος, τοῦ ὁποίου τὰ σχέδια συνεχῶς ἑτοιμάζονται, καὶ ὁ ὁποῖος θὰ ἀφιερωθῆ εἰς τὸν ἐντὸς ὀλίγου ἐρχόμενον Μεσσίαν»[63]. Αὐτὲς τὶς εἰδήσεις τὶς προσεγγίζουμε ἑρμηνευτικὰ μέσα ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου ποὺ λέγει στοὺς Θεσσαλονικεῖς ὅτι ὁ ὑπεραιρόμενος ἀντὶ-χριστὸς θὰ καθίση ὡς θεὸς στὸν Ναό, δίχως νὰ μᾶς ὀνομάζη τὸν Ναὸ (πιθανὸν εἶναι ὁ Ναὸς Σολομώντα, ἀλλὰ δὲν ἀποκλείεται νὰ ζητήση τὴν ἐνθρόνισή του ὡς αὐτοκράτορας καὶ εἰς τὸν Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στὴν Κωνστυαντινούπολη), ἀποδεικνύοντας τὸν ἑαυτό του ὅτι εἶναι ὁ ἀναμενόμενος Θεὸς[64], ὁ παγκόσμιος ἡγέτης τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης, κι ἴσως νὰ ἐνθρονιστῆ, ὅπως παλιὰ συνήθιζαν οἱ Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες, ποὺ διεκδικοῦσαν τὸν τίτλο τοῦ pontifex maximus.
Σημειώσεις:
[36] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 53. [37] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 67. [38] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 67, βλέπε μᾶς σημειώνει ὁ π.Ἀρσένιος, στὴν ἐποχή του τέτοιες ὅμοιες σκηνὲς «ἐν θεάτρῳ ὁμοφυλοφιλίας ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν τοῦ Ἕλληνος ἀσεβοῦς σκηνοθέτου Δημητρίου Κολάτου καὶ τοῦ Παζολίνη, Ἰταλοῦ θεατρικοῦ σκηνοθέτου» καὶ συνεχίζει ὅτι ἡ προβολὴ τέτοιων σκηνῶν καὶ εἰκόνων ἔχει ἐπεκταθεῖ καὶ στὰ περιοδικὰ καὶ στὴν τηλεόραση εἰδικὰ στὶς μεταμεσονύκτιες ὧρες. [39] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 67. [40] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 68. [41] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 68. [42] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 69. [43] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 69. Στὶς ὡς ἄνω ἀναπτύξεις του ὁ π.Ἀρσένιος προτρέπει τὴν μελέτη τοῦ βιβλίου τοῦ πρ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερώνυμου, μὲ τίτλο: Ἀγαπισμός. [44] Ἒνθ’ ἀνωτ. [45] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 70. [46] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 70, ὁ π. Ἀρσένιος προτρέπει τοὺς ἐνδιαφερόμενους νὰ διαβάσουν τὰ πρακτικὰ καὶ τὴν ἀπόφαση τοῦ Π.Σ.Ε. στὴν Οὐψάλα τῆς Σουηδίας, Μάϊος 1967. [47] Ἒνθ’ ἀνωτ., ὅπου μᾶς παραβάλλει καὶ τὸ σχετικὸ χωρίο Ματθ. 5, 28. [48] Ἒνθ’ ἀνωτ. Πρβλ. καὶ Δανιήλ, 1, 4. [49] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 71. [50] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 71. [51] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 71. [52] Ἒνθ’ ἀνωτ. [53] Ἒνθ’ ἀνωτ. [54] Λουκ. 21, 11. [55] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 72. [56] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 72. [57] Ἐφημ. «Ἡμέρα», 27.6.1978. [58] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 73. [59] Κων/νου Χασάπη, Ὁ Ἀστὴρ τῆς Βηθλεέμ, σελ. 157, 166, 209, 233. [60] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 74. [61] Ἒνθ’ ἀνωτ. [62] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Σημεῖα, 75. [63] Ἒνθ’ ἀνωτ. [64] Β΄ Θεσ., 2, 3-4.