Γράφει ὁ κ. Διονύσιος Σ. Δραγώνας, Φοιτητὴς Νομικῆς NUP,
Κοινωνικῆς Θεολογίας καὶ Θρησκειολογίας ΕΚΠΑ
Ἡ σχέση μεταξὺ Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη καὶ ὄχι μόνο ὑπὸ τὸ συνταγματικὸ πρῖσμα (ἄρθρο 3 Συντ.), ἀλλὰ καὶ κατ’ οὐσίαν, ἀφοῦ οἱ Ὀρθόδοξες ἐκδηλώσεις καὶ πανηγύρεις προσελκύουν τὴ πλειοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, μεταξὺ τῶν ὁποίων εἶναι καὶ ἄτομα ποὺ κατέχουν θεσμικὲς θέσεις εἰς τὸ Κράτος μας. Βέβαια, ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ἕνεκεν τῆς κλιμακωτῆς ἔνταξης στὸν κοινωνικὸ βίο συνηθειῶν ξένων λαῶν τείνουν νὰ ἀλλοιώσουν τὶς παραδόσεις μας, ἤτοι τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα τῶν ἡμεδαπῶν. Ἡ παγκοσμιοποίηση βρίσκει ἀδιαλείπτως χέρι βοηθείας τοὺς ἑκάστοτε ἰθύνοντες κάνοντας ἔτσι τὸ παίγνιο τῆς ἀντίστασης πολὺ πιὸ δύσκολο γιὰ ὅλους ὅσους ἐπιθυμοῦν τὴν ἀκέραια διατήρηση τῆς ταυτότητάς μας.
Ὡστόσο, μίας καὶ οἱ ἐκλογὲς χρονικῶς δὲν κεῖνται μακράν, ὑποψήφιοι κυρίως καὶ προεχόντως κεντροδεξιῶν κομμάτων παρευρίσκονται σὲ Μητροπόλεις, τὶς ἐνορίες τους καὶ γενικότερα σὲ θρησκευτικὲς συνάξεις τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας, ἐπιδιώκοντας τὴν ἁλίευση ψήφων καὶ δὴ τὴν ὑποστήριξη κάποιου Μητροπολίτου πρὸς τὴν ὑποψηφιότητά τους, ποὺ ὡς ποιμενάρχης δύναται νὰ προσελκύσει σημαντικὸ μέρος τοῦ τοπικοῦ ἐκλογικοῦ σώματος. Τοῦτο βέβαια ἠθικῶς δὲν εἶναι ὀρθό, καθότι γίνεται γιὰ ἀκραιφνῶς ψηφοθηρικοὺς λόγους καὶ ἐπ’ οὐδενὶ γιὰ λόγους συνείδησης, ἀφοῦ μεσούσης τῆς θητείας τους ψηφίζουν καὶ ἀβαντάρουν νομοσχέδια, τὰ ὁποῖα πλήττουν τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὡσαύτως, δὲν παρευρίσκονται τὶς Κυριακὲς στὶς Ἐκκλησίες παρὰ μόνο ὅταν αὐτὲς ἑορτάζουν, ὥστε νὰ δείξουν τὴ δῆθεν βαθιὰ πίστη τους καὶ ὅτι ἀποτελοῦν ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ ποιμνίου.
Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ παράδειγμα τῶν βουλευτῶν τοῦ ΠΑΣΟΚ, ὅταν μετὰ τὴ ψήφιση τοῦ νομοσχεδίου γιὰ τὴν μὴ ἀναγραφὴ τοῦ θρησκεύματος στὶς ταυτότητες, λυποῦντο ποὺ πλέον ἔχασαν πολλὲς ψήφους ἀπὸ μέρος πιστῶν, μὴ ἐνδιαφερόμενοι τόσο γιὰ τὴν ἀλλαγὴ ποὺ ἐπέφερε αὐτὴ ἡ ρύθμισή τους, ἡ ὁποία μάλιστα ἀποτέλεσε γεννήτρα ἀβυσσαλέας ἀπαρέσκειας πρὸς τὸ τότε κυβερνῶν κόμμα.
Ὅθεν, κρίνεται ἀναγκαῖο πρὶν νὰ ἀκούσουμε τοὺς λόγους ὑποψηφίων πρὸς τὸ ποίμνιο γιὰ τὸ στὴν οὐσία ἀθώρητο πρόγραμμά τους, νὰ ἐλέγξουμε τί ἔχουν πράξει μέχρι στιγμῆς ὑπὲρ τῆς πίστεώς μας. Ἢ ἐπίσης νὰ θέσουμε ἐρωτήματα πρὸς αὐτούς, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι γιὰ τὴν ἀποποινικοποίηση τῆς κακόβουλης βλασφημίας καὶ τῆς καθύβρισης θρησκευμάτων, τὴν ἐπιθυμία ἀρκετῶν νὰ τροποποιηθεῖ τὸ ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος ποὺ κάνει λόγο γιὰ τὶς σχέσεις μεταξὺ Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας, γιὰ τὴν ἀπαγόρευση τῆς λιτανείας τῆς εἰκόνας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας τὴν ἴδια ὥρα ποὺ οἱ μουσουλμάνοι ἔχαιραν ἰδιαίτερης μεταχειρίσεως καὶ πραγματοποιοῦσαν μεσούσης τῆς λοιμικῆς τὶς θρησκευτικὲς συνάξεις τους κ.λπ. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἅπαντες καὶ ἅπασες θὰ ἀντιληφθοῦν πὼς οἱ συγκεκριμένοι πολιτικοὶ μετέχουν στὰ μυστήρια τῆς θρησκείας μας γιὰ ψηφοθηρικοὺς λόγους, πρᾶγμα ἄλλωστε ποὺ ἀντίκειται καταδήλως στὶς ἀρχὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ.
Ἐὰν σταθοῦμε ἄκαμπτοι σὲ ὁρισμένα σημεῖα κατὰ τῶν ἀχρείων καὶ ἡ Ἐκκλησία δείξει τὴ πραγματική της δύναμη, ὅπως αὐτὴ ἐκδηλώθηκε πρὸ ἐτῶν στὶς συγκεντρώσεις τόσο κατὰ τῶν ταυτοτήτων ὅσο καὶ κατὰ τοῦ Ἀμερικανικοῦ πολέμου, τότε οἱ ἰθύνοντες θὰ ἐξαναγκαστοῦν νὰ λάβουν ὑπόψιν τους τὰ δίκαια αἰτήματά μας, καθότι τότε οἱ θέσεις τους θὰ κεῖνται ὑπὸ ἀμφισβήτηση καὶ ἡ ἐπανεκλογή τους θὰ θυμίζει ἄπιαστο ὄνειρο. Ἡ τυφλὴ ὑπακοὴ πρὸς τοὺς ἰθύνοντες γεννᾶ φροῦδες ἐλπίδες πρὸς ἀνατροπὴ τῆς ὑφιστάμενης κατάστασης, ἡ ὁποία μοιάζει δυσοίωνη γιὰ τοὺς αὐλοκόλακες καὶ τοὺς ἐντολοδόχους τῶν ξένων ἐλίτ.
Ὡς ἔπος εἰπεῖν, μολονότι δυνάμεθα νὰ θεωρηθοῦμε ὄψιμοι μετὰ καὶ τὶς ἀτελεύτητες ὑποχωρήσεις τόσο τοῦ ποιμνίου ὅσο καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπάρχει περιθώριο ἀντίδρασης, ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ φέρει ἀποτελέσματα. Ἡ ὑποκριτικὴ τέχνη ποὺ βοηθᾶ τοὺς πολιτικοὺς εἶναι γνωστὴ τοῖς πᾶσι, γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται ἔγκυρη ἐνημέρωση γιὰ τὶς ἡμέρες καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν ὑπὲρ ἡμῶν. Ἀποκούμπι τοῦ ἀγῶνος δὲν δύναται νὰ ὑπάρξει ἄλλος ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ παράδειγμα πατερναλισμοῦ ὑπὲρ τῶν καθημαγμένων καὶ οἰονεὶ ἀνατροπῆς τῆς καθεστηκυίας τάξης τῆς ἐποχῆς του.