Δὲν εἶναι ἁπλῶς λυπηρὸ τὸ γεγονὸς ὅτι, μὲ ἀφορμὴ τὴν πανδημία τοῦ φονικοῦ κορωνοϊοῦ, ὁρισμένοι ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τούτου, ὁ ὁποῖος «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α΄ Ἰω. ε΄, 19), ἀμφισβητοῦν καὶ πολεμοῦν μὲ μῖσος καὶ μανία τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ! Εἶναι κυριολεκτικὰ ἐπικίνδυνο καὶ ὀλέθριο. Ὄχι γιὰ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία, ποὺ εἶναι «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. γ΄ 15), καὶ κατὰ τῆς ὁποίας «πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύουσιν αὐτῆς (Ματθ. ιστ΄ 18), ἀλλὰ γιὰ τὸν πιστὸ καὶ ὀρθόδοξο χριστιανό, τὸν ἄνθρωπο. Αὐτὸν στοχεύει καὶ αὐτὸν προφανῶς ἔχει σκοπὸ νὰ παρασύρει ὁ μισόθεος, μισάνθρωπος καὶ πανπόνηρος, ὥστε νὰ τὸν ἐμποδίσει νὰ ζήσει ἐν Χριστῷ, καὶ νὰ γίνει «κατὰ χάρη Θεός!».
Κι ὅταν οἱ πολέμιοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ βρίσκουν τὴν εὐκαιρία νὰ συκοφαντήσουν τὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ ἐκφράσουν τὸ ἀντιχριστιανικό τους μένος, τότε σίγουρα δημιουργοῦν ἀναστάτωση καὶ προκαλοῦν σύγχυση στοὺς ὄχι σωστὰ ἐνημερωμένους πιστούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ σωστὴ- σωτηριακή, συνεχῆ καὶ ὑπεύθυνη καθοδήγηση.
«Νὰ κλείσουν οἱ Ἐκκλησίες, νὰ κλείσουν οἱ Ἐκκλησίες», ἦταν ἡ μονιμὴ ἐπῳδὸς ὅλων ἐκείνων πού, μὲ τὸ πρόσχημα δῆθεν τῆς ἐπικινδυνότητας τοῦ κορωνοϊοῦ, πρότειναν ὡς μόνη λύση τὸ κλείσιμο τῶν Ἐκκλησιῶν, δηλ. τὴ στέρηση τῶν πιστῶν ἀπὸ τὴν ἀπολύτως ἀναγκαία, γιὰ τὴν ψυχή του, πνευματική τροφή, ἐνῷ, ταυτόχρονα, φρόντισαν ἐπιμελῶς καὶ βρῆκαν τὴν λύση, ὥστε νὰ παραμείνουν ἀνοικτὰ τὰ καταστήματα τροφίμων, ποὺ ἔχουν σχέση μόνο μὲ τὴν σωματικὴ τροφή! Καὶ δὲν μποροῦν ἢ δὲν θέλουν νὰ ἐννοήσουν ὅτι στὴν Ἐκκλησία, ὄχι μόνο ὁ κυρίως Ἀντίχριστος, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἡ ἴδια ἡ «Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας» δὲν μπορεῖ, ἀλλὰ οὔτε καὶ θὰ μπορέσει ποτέ, νὰ ἐπιβάλλει μία τέτοια ἀπόφαση.
Ἡ Ἐκκλησία φανερώθηκε στὸν κόσμο μὲ τὴν Ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ στὴν ἀνθρώπινη φύση του, καὶ ἔγινε νύμφη Χριστοῦ καὶ σῶμα Χριστοῦ! Ἡ συγκρότηση δὲ τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖο συγκροτεῖ, ζωογονεῖ, καὶ ὁδηγεῖ τοὺς πιστοὺς «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰω. ιστ.΄ 13). Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀποστολὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατὰ τὴν Πεντηκοστή χαρακτηρίζεται ὡς ἡ γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἔκτοτε, ἡ Ἐκκλησία, πνευματικὴ οὖσα, εἶναι θεμελιωμένη ταυτόχρονα πάνω στὴν Θεία Εὐχαριστία καὶ τὴν Πεντηκοστή. Στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ, ὁ Κύριος ἦταν ἱστορικὰ ὁρατός, ἦταν ἐνώπιον τῶν μαθητῶν Του, «ἐπὶ τῆς γῆς ὤφθη καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη» (Βαρούχ, γ΄, 38). Ἀλλὰ μὲ τὴν Πεντηκοστή, ἔχουμε στὸν κόσμο τὴ μυστικὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὸν φανερώνει, ὄχι ἐνώπιον τῶν μαθητῶν, ἀλλὰ ἐντὸς τῶν μαθητῶν καὶ γενικὰ τῶν πιστῶν, στὶς καρδιές τους!
Τὰ ἐξαγιασμένα μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, «τοῦτ’ ἔστι τῆς σαρκὸς αὐτοῦ» (Ἑβρ. ι΄ 20), μετέχοντας στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα δὲ στὸ Μυστήριο τῶν Μυστηρίων τῆς Θείας Κοινωνίας, γίνονται ἐνεργητικὰ καὶ δυναμικὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι ὥστε μὲ τὴν φανέρωση τῆς Ἐκκλησίας του, ὁ Κύριος, νὰ παραμένει ζῶν καὶ ἐνεργῶν εἰς τοὺς αἰῶνες: «καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος· ἀμὴν (Ματθ. κή΄, 20).
«Πνεῦμα ὁ Θεός», καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν» (Ἰω. δ΄ 24). Τὸ Πνεῦμα δὲν δεσμεύεται ἀπὸ τοπικοὺς ἢ χρονικοὺς περιορισμούς, Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ λατρεία πρὸς τὸν Θεὸ μπορεῖ νὰ προσφέρεται σὲ κάθε τόπο καὶ σὲ κάθε χρόνο, καὶ δὲν εἶναι αὐστηρῶς ἀναγκαῖο νὰ ὑπάρχει ἕνας συγκεκριμένος ναὸς ὡς τόπος λατρείας. Ἡ λέξη «ναὸς» παράγεται ἀπὸ τὸ ναίω – κατοικῶ καὶ σημαίνει τὸν οἶκο, ὅπου ὁ Θεὸς προσκυνεῖται. Εἶναι τόπος συνάθροισης τῶν πιστῶν μὲ σκοπὸ τὴν κοινὴ προσευχὴ καὶ λατρεία. Ἑπομένως, κάθε χριστιανικὸς οἶκος, σπίτι ἢ ἱερὸς Ναός, κατὰ τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς καὶ τῆς λατρείας μας, γίνεται ὁ πνευματικὸς τόπος πραγματώσεως τῆς Ἐκκλησίας ὡς σῶμα Χριστοῦ: «οὗ γὰρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. ιη΄ 20).
Σὲ ὅ,τι ὅμως, ἀφορᾶ τὴν θεία Εὐχαριστία, «τὸ Ποτήριον τῆς Ζωῆς», τὸ σωτήριο γιὰ τὸν ἄνθρωπο Δῶρο- θυσία καὶ προσφορὰ τοῦ Θεοῦ πρὸς ἄφεση ἁμαρτιῶν καὶ ζωήν αἰώνιον! Αὐτὴ ἡ ἀναίμακτη θυσία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία προσφέρει ζωή καὶ ὑγεία ψυχῆς καὶ σώματος, δὲν πρέπει σὲ καμία περίπτωση καὶ γιὰ κανένα λόγο νὰ ματαιωθεῖ ἢ καὶ νὰ ἐμποδισθεῖ. Δεδομένου δὲ ὅτι οἱ πιστοὶ ἀπὸ μόνοι τους ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιταχθοῦν στὶς ὅποιες ἀποφάσεις τῆς ἐπίσημης ἐξουσίας, ἂς φροντίσουν, λοιπόν, γι’ αὐτὸ οἱ Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὄχι μόνο τὸ καθῆκον ἀλλὰ καὶ ὑποχρέωση «παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τῆς ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατε διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος» (Πράξ. κ΄, 28).
Σὲ συνεργασία μὲ τὴν Κυβέρνηση, ἡ ὁποία, ἂς σημειωθεῖ, ἔχει ὁρκισθεῖ στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, νὰ ἀναγνωρίζει ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλάδα, τὴ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὅπου τὰ σχετικὰ μὲ τὴ λατρεία της νὰ τελοῦνται ἀνεμπόδιστα ὑπὸ τὴν προστασία τῶν νόμων (ἄρθρα 3, 13 καὶ 59 τοῦ Συντάγματος), νὰ βροῦν ἕνα τρόπο, ὥστε νὰ κοινωνοῦν οἱ πιστοί, ἀποφεύγοντας τὸν συνωστισμό.
Ἐμεῖς, λοιπόν, οἱ πιστοὶ καὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, τὸ μόνο ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε εἶναι, μὲ παρρησία καὶ ἀντίδραση, νὰ φυλάξουμε ζωντανὴ τὴν πίστη μας στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καὶ νὰ προσευχόμεθα, ὥστε ὁ Θεὸς νὰ βοηθήσει νὰ τελειώσουμε τὸν ἀγῶνα μας μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Σταυρωθέντα καὶ Ἀναστάντα Χριστό! ΒΕΒΑΙΟΙ, ὅτι «ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. ι΄, 22).
«Αὐτὸς δὲ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἁγιάσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καὶ ὁλόκληρον ὑμῶν τὸ πνεῦμα καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη. Πιστὸς ὁ καλῶν ὑμᾶς, ὃς καὶ ποιήσει» (Α΄ Θεσ. ε΄, 23, 24).
Γεώργιος Θ. Ποντίκας
Δημοσιογράφος – Συγγραφεὺς