Προφητείες ή απλές δικαιολογίες;
Η θρησκοληψία και η δεισιδαιμονία δεν συνυπάρχουν με την πίστη
Φθάνοντας μόλις μία εβδομάδα προ των Εθνικών εκλογών της 7ης Ιουλίου, θα πρέπει να ακολουθήσουμε τις εξελίξεις της επικαιρότητος, διακόπτοντας την καθιερωμένη συνέχεια της αρθρογραφίας μας, όπου για ένα και πλέον δίμηνο μελετούμε πώς οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις ως ρυθμιστή των εσωτερικών υποθέσεων της Ελλάδος και, κυρίως, πώς χρησιμοποίησαν –και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν– τους Έλληνες πολιτικούς προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα σχέδια τους.
Χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης προεκλογικής περιόδου είναι –για ακόμα μία φορά– η εμφανής έλλειψη ουσιαστικής επιχειρηματολογίας και, κυρίως, η παντελής απουσία αληθινού πολιτικού προγράμματος, που θα σταθεί ικανό να ανατρέψει την παρακμάζουσα πορεία της Χώρας.
Το δυστύχημα είναι πως η μεγαλύτερη μερίδα των εκκλησιαζομένων, που είναι αριθμητικά ικανή να αλλάξει το πολιτικό σύστημα της Ελλάδος, είναι εγκλωβισμένη σε παλαιού καιρού και αμφιβόλου προελεύσεως δοξασίες, που εξυπηρετούν απόλυτα το πολιτικό σύστημα.
Σε αυτές τις αγκυλώσεις προστέθηκαν τελευταία δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις σχετικές με προφητείες, που –τάχα– περιγράφουν την σημερινή εποχή. Έτσι, μεγάλη μερίδα θρησκολήπτων υποστηρίζει μετά πάθους πως οι Άγιοί μας έχουν προβλέψει το μέλλον της Ελλάδος, έχουν συμβουλεύσει να μείνουμε άπραγοι(!), και, πως θα ξεσπάσει παγκόσμιος πόλεμος στον οποίο δεν θα εμπλακούν η Ελλάδα και η Κύπρος!
Με αυτές τις ανοησίες διασύρονται, δυστυχώς, τα ονόματα παλαιών και συγχρόνων αγίων και αποβλακώνονται ακόμα περισσότερο οι αδρανοποιημένοι εγκέφαλοι των νεοελλήνων.
Όμως, αυτό το κατάντημα δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο της σημερινής εποχής. Λίγο πριν την άλωση της Βασιλεύουσας, τότε που ο Θεός απέσυρε από την γη το «δια του Σταυρού Του» πολίτευμα, οι χριστιανοί –κατ’ όνομα– ήσαν περισσότερο θρησκόληπτοι και προληπτικοί, παρά πιστοί στις παρακαταθήκες και στις συμβουλές των Πατέρων τους.
Ο λόγιος μοναχός Βρυέννιος από τότε περιέγραφε[1] μία κατάσταση, που είναι ακριβώς ίδια με την σημερινή εποχή. Αν διαβάσουμε αυτά, που έγραφε τότε, θα νομίσουμε πως μιλούσε για την Ελλάδα του 21ου αιώνος και όχι για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία:
«Και να, οι γείτονές μας είναι εχθροί, όσοι δείχνουν φίλοι είναι άπιστοι, οι συγκάτοικοι μας κλέφτες, οι υιοί μας ανυπάκουοι και οι απλοί συγγενείς χωρίς στοργή.
Αυτοί που καραδοκούν να επωφεληθούν από τις δυσκολίες μας είναι πολλοί, μα περισσότεροι αυτοί που μας επιβουλεύονται. Αυτοί που μας διώκουν και μας πληγώνουν είναι πολλοί και από πολλά μέρη. Κανείς και από πουθενά, τολμώ να πω, δεν υπάρχει που να μας συνοδεύση στη φυγή και να συμπονέση μαζί μας. Διασκορπισθήκαμε χωρισμένοι σε όλες τις βασιλείες της γης. Μας εξουσιάζουν και δεν εξουσιάζομε. Τη χώρα μας ξένοι την κατατρώγουν, και δεν υπάρχει κανείς να μας βοηθήση. Οι νέες και οι νέοι του γένους μας δόθηκαν σε άλλα έθνη. Όλη την ημέρα τα μάτια μας αυτά βλέπουν και το δικό μας χέρι δεν μπορεί να βοηθήση. Σε μας έμεινε μόνο καρδιά θλιμένη, μάτια που σβήνουν και ψυχή που λιώνει, προβλήματα πάνω στα προβλήματα, φροντίδες πάνω στις φροντίδες, και αίματα πάνω στα αίματα παντού. Χάθηκε ο ευλαβής πάνω στη γη, λείπει ο στοχαστής, δεν βρίσκεται ο φρόνιμος. Στα παλαιά παρουσιαζόταν ο σοφός, τώρα δεν υπάρχει αυτός που θα κατανοήσει, αυτός που θα διορθώση, αυτός που θα μας φέρη πίσω. Η πληγή είναι ολόσωμη, η αρρώστια γενικευμένη, φοβερό το τραύμα, η συμφορά απαρηγόρητη και μεγαλύτερη από κάθε παρακλητικό λόγο. Καταφρονήθηκαν τα εκκλησιαστικά πράγματα, σάπισαν τα κρατικά, ανακατεύονται τα μακρυνά, συγχέονται τα κοντινά. Τα πάνω γίνονται κάτω και τα κάτω πάνω. Οι Χριστιανοί διώκονται, οι ασεβείς ευνοούνται».
Μήπως όλα αυτά, που περιγράφει ο διορατικός λόγιος, δεν είναι γραμμένα και για μας; Μήπως δεν ταιριάζουν απόλυτα με την κατάσταση της εποχής μας; Και, συνεχίζει λέγοντας:
«Από εδώ μας καταδιώκουν οι Αγαρηνοί, από εκεί μας λεηλατούν οι Σκύθες, από τα δυτικά οι Ισμαηλίτες θερίζουν τους καρπούς μας, και από τα ανατολικά οι Πέρσες μας εκριζώνουν.
Ξεφεύγομε από το δράκοντα και συναντούμε το βασιλίσκο, διαφεύγομε από το λιοντάρι και πέφτομε πάνω στην αρκούδα. Όποιος γλυτώνει από το θάνατο, οδηγείται στη δουλεία, και όποιος απαλλαγή από τη δουλεία παραδίδεται στη σφαγή. Όπου και όποτε γίνονται ναυμαχίες στη θάλασσα ή μάχες στη στεριά, λεηλασίες ή μετοικεσίες, πάντως ακούεται ότι ένα μέρος από εμάς χάνεται. Ό,τι συγκεντρώθηκε σε οικίες, το σκορπίζει ο φθόνος, και ό,τι διατίθεται για να βγάλη κέρδος, το αρπάζει ο ληστής. Ό,τι μπόρεσε να περάση από τον κλοιό της πολιορκίας βούλιαξε στη θάλασσα. Και ό,τι γλύτωσε από το βυθό έπεσε στα χέρια ληστών. Επί πλέον επάγωσαν τα καλά και εφύτρωσαν τα λυπηρά, παρήλθαν τα δικά μας και ήλθαν τα αλλότρια. Φαγωθήκαμε, χαθήκαμε, διαφωνήσαμε και ως τραυματίες πια και παράφρονες γίναμε εκτός εαυτών. Επιταχύνεται διαρκώς η πορεία των πραγμάτων μας όλο και προς το χειρότερο.
Από τα μέχρι χθες και πρόσφατα άριστα έθη και γνωρίσματά μας, σήμερα ούτε ίχνος δεν αναγνωρίζεται. Και τα μέχρι πέρυσι καλύτερα από τα ήθη, φέτος δεν τα διακρίνομε πουθενά. Με αυτό και με εκείνο τόσο άλλαξαν αυτά, που δεν μπορεί κανείς να τα περιγράψη. Και όσο μπορούμε να συμπεράνουμε από τα πράγματα περπατάμε σε αγκάθια, στεκόμαστε πάνω σε γκρεμό, βαδίζομε ανάμεσα σε φίδια, πορευόμαστε μέσα από παγίδες και περπατάμε πάνω σε επάλξεις πόλεων. Κάθε ώρα πόλεμοι, σφαγές, πείνες, πνιγμοί, αβάσταχτες στενοχώριες. Μυριάδες από γύρω μας οι απώλειες, και από παντού φθάνει η οργή του Θεού.
Και εμείς σαν να μη γίνεται κάτι καινούργιο, παραμένομε άπονοι και σκληροί. Αλήθεια ποιος σοφός θα μπορούσε να διεκτραγωδήση τα δικά μας, όπως πρέπει, αφού ξεπέρασαν κάθε θρήνο, και είναι πέρα από κάθε κλάμα;
Αυτά λοιπόν και τα παρόμοια τους, συμβαίνουν σε μας, ένεκα των σχηματισμών των αστερισμών, θα μας πη ο αστρολόγος. Ο φυσικός θα πη ότι τα υπομένομε αυτά, ως φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, εξ αιτίας της θέσεως μας ανάμεσα στους Άραβες και τους Σαρακηνούς, τους Ισμαηλίτες και τους Σκύθες. Ο άθεος θα υποστηρίξη, ότι όλα από μόνα τους τυχαία συμβαίνουν «χύδην και φύρδην». Ο δε Έλληνας (ειδωλολάτρης) θα υποστηρίξη ότι οφείλονται όλα στην τύχη και στο γραμμένο. Και ακόμα ο Αγαρηνός θα πη ότι αιτία τούτων είναι ότι δεν αποδεχθήκαμε τον αλιτήριο [σημείωση αρθρογράφου: αλιτήριο χαρακτηρίζει τον Μωάμεθ], ενώ ο Εβραίος, επειδή πιστεύσαμε στο Χριστό. Και ο καθένας από τους αιρετικούς, επειδή δεν υποκύψαμε στην αίρεσί του. Και ο όχλος των Ιταλών θα υποστηρίξη ότι μας συμβαίνουν αυτά, επειδή δεν υποταχθήκαμε στον πάπα. Εγώ όλους αυτούς τους απορρίπτω, και είμαι απόλυτα πεπεισμένος και το ομολογώ ευθέως, ότι δεν θα τα παθαίναμε αυτά, εάν ήμασταν δυσσεβείς και τελείως απομακρυσμένοι από το Θεό.
Επειδή όμως είμαστε το ευσεβέστατο γένος από όλους τους ανθρώπους, στραμμένο κατ’ εξοχήν στο Θεό, και θέλομε βέβαια και ενδιαφερόμαστε να σωθούμε, και αυτό είναι για μας η ύπαρξη και η ζωή μας, και ο λόγος που ήλθαμε σ’ αυτή τη ζωή. Θέλομε όμως αυτό να γίνη με καλοπέρασι, με πλούτο και πρόσκαιρη δόξα».
Οι κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως πέθαναν με σταυρωμένα τα χέρια, γιατί πίστευαν –σύμφωνα με “προφητείες” της εποχής– πως θα τους έσωζε ο βασιληάς, που θα ήταν αντίστοιχος του «από μηχανής Θεού» των αρχαίων τραγωδιών. Όμως, ο βασιληάς αυτός δεν ήρθε ποτέ και έτσι η Αυτοκρατορία διαλύθηκε.
Θα αφήσουμε, λοιπόν, να διαλυθεί και η Ελλάδα περιμένοντας να εκπληρωθούν οι σύγχρονες “προφητείες” και οι μύθοι, που ασεβώς αποδίδονται στους Αγίους μας και τους οποίους δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε ή θα μας γίνει μάθημα το πάθημα των προγόνων μας και θα πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας;
Μανώλης Β. Βολουδάκης
[1] Κεφάλαια επτάκις επτά, κεφ. ΜΣΤ’, εν Μοναχού Ιωσήφ Βρυεννίου, Τα Παραλειπόμενα, εκδ. Βασιλείου Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 126