Γράφει ὁ κ. Ἰωάννης Πεγειώτης
Ἔφυγε ὁ δρῦς τῆς Κύπρου. Ὁ γέροντας τῆς νήσου.Ὁ ἄνθρωπος τῶν ὀλίγων λόγων,τῆς περισσῆς προσευχῆς καὶ τοῦ φωτεινοῦ βίου.Ὁ πρωτινὸς μοναχὸς , ὁ ἀγρότης, ὁ διάκονος τῶν μετοχίων, ὁ καλλιεργητὴς τῆς γῆς τοῦ μοναστηριοῦ, ὁ φύλακας τῆς Μονῆς τοῦ Σταυροῦ.Ὁ ἀκούρατος λειτουργός τοῦ Ὑψίστου.Ὁ μεσονυκτικὸς ἱκέτης γιὰ τὰ τέκνα τῆς Κύπρου, γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς μοναστὲς καὶ τὶς μονάζουσές της, γιὰ τὴν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ.
Ὁ ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου Ἀθανάσιος ἔζησε ἐκ τοῦ σύνεγγυς τοὺς θρυλικοὺς παλαιοὺς γέροντες τῆς Μονῆς ἡγούμενο Βαρνάβα, Διονύσιο τὸν Β, καὶ τοὺς Μακάριο Σταυροβουνιώτη καὶ Θεοδόσιο Σταυροβουνιώτη, αὐτοὺς τοὺς κρουνοὺς εὐγένειας καὶ κοινωνικοῦ χαρίσματος.Ἔζησε τὸν πνευματικὸ Κυπριανὸ Σταυροβουνιώτη, ἐνῷ παρὰ τοὺς πόδας τοῦ σοφοῦ καὶ ταπεινοῦ Γερμανοῦ Σταυροβουνιώτη μαθήτευσε ἐπὶ δεκαετίες.
Πόσες φορὲς δὲν μᾶς ἔσωσε μὲ τὶς προσευχὲς καὶ τὶς σοφές του νουθεσίες.Πόσες μεταστροφὲς φωτὸς δὲν δώρησαν οἱ δεήσεις του οἱ κεκρυμμένες.Δὲν ἐπεζήτησε δόξες.Δέχτηκε μὲ τὴ σοφία τοῦ ἀρχαίου ἤθους τὰ σφάλματα καὶ τὶς ἔριδες τῶν τελευταίων δεκαετιῶν.Δὲν εἶχε στρατηγικὲς, μεγάλα σχέδια. Εἶχε πίστη μέγιστη, ἔγνοια γιὰ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους,ἐλεημοσύνην καὶ φιλοξενίαν ποὺ ἄσκησεν ἐπὶ ἑβδομῆντα τόσα ἔτη σὲ καιροὺς δύσκολους.
Κράτησε τὸ νησὶ στοὺς ὤμους του πλάι στὸν Γέροντα Ἀθανάσιο τῆς Τροοδίτισσας καὶ τὸν Γέροντα Γαβριὴλ τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα καθὼς μούλεγε ἕνας σοφὸς πρόσφατα.Μὲ τρόπον μυστικὸν παραμένοντας ἐπιεικής καὶ καταδεκτικὸς καὶ φιλόξενος σὲ ὅλους τούς διακόνους τοῦ Εὐαγγελίου. Κι ἂς τὸν παρεπίκραναν πολλοὶ ἀνθρωπίνως.
Αὐτὸς ἐκεῖ σὲ ἔπαλξη προσευχῆς, μάρτυρας τῶν θαυμάτων τοῦ Σταυροῦ νὰ κρατεῖ ἕνα μοναστήρι τῶν παλαιῶν πρωτινῶν τρόπων.
Εἶναι πολλὰ ποὺ μποροῦν νὰ γραφοῦν. Δὲν ἔχομε τὴ δύναμη καὶ τὴν ἐμπειρία. Μόνον τὴν ἀγάπη του μαρτυροῦμε, τὸ μοίρασμα τοῦ λιγοστοῦ του φαγητοῦ.Τὴν ἔγνοια του γιὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς ἀναγκεμένους.Τοὺς λευκοὺς φακέλλους ποὺ μὲ ἱλαρὸ τρόπο ἔκρυβε στὶς τσέπες τῶν ἐν ἀνάγκῃ ὄντων ἐμπλέους χαρτονομισμάτων -ποὺ τὰ οἰκονομοῦσε μὲ κόπους πολλούς.Τὴν μέριμνά του νὰ βροῦν τὸν δρόμο τους οἱ πολλοὶ μεταστραφέντες ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ ὀγδόντα.Τὴν πατρική του ἀγάπη γιὰ ὅσους πληγωμένοι ἀπὸ τὶς περιπέτειες τῆς Κύπρου ἀπὸ τὸ πενῆντα μέχρι τὸ ὀγδόντα ἔφταναν κοντά του, γιὰ νὰ ξανασταθοῦν στὰ πόδια τους. Καὶ κατάφερνε νὰ τοὺς ἐμπνεύσει νὰ γίνουν κουζές μετανοίας, κρουνοὶ ἀγωνιστικότητας καὶ φιλανθρωπίας.
Ἔφυγε ὁ δρῦς τῆς Κύπρου. Ὁ γέροντας τῆς νήσου.Ὁ γέροντας τῶν γερόντων.Τὸ ἀγκωνάρι τὸ πρωτινὸ τὸ ἀρχαϊκό, τὸ τῆς πρώτης ἐκκλησίας καντήλιν ποὺ φέγγεν ἀκαταπαύστως καὶ διακριτικῶς τὰ βήματα τῆς νήσου καὶ τῶν τέκνων της. Παραδίδει μονὴν ἀκμάζουσαν καὶ τέκνα κατὰ παντοῦ τῆς Κύπρου.Προσεύχεται τώρα πλὰϊ στὸν παππού μας τὸν Γερμανὸν γιὰ τὸν πονεμένον μας τόπον καὶ γιὰ μᾶς τοὺς ἀναγκεμένους.
Γέροντα τῆς Κύπρου μας καλὲ καὶ φωτεινέ..
Χαῖρε καὶ ἀγάλλου εἰς τὰς μόνας τοῦ Κυρίου μας ποὺ τόσον ἀγάπησες παιδιόθεν…
2.ΔΙΑ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΝ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΝ
Καλῶς ὅρισες Ἰωάννη στὸ μοναστήρι μας, μοῦ εἶπε τὸ 1991 καὶ μὲ ἁπλότητα μοῦ πρόσθεσε τὸ μισό του φαγητὸ στὸ πιάτο μου.Οἱ συμβουλὲς του λίγες μὰ σοφές.Καίριες ὅταν ἦταν ζήτημα κινδύνου σου προσωπικοῦ .Ἔσπευδε νὰ σὲ προειδοποιήσει, νὰ φωτίσει τὸ δρόμο σου.Δὲν ἤξερε τὰ ἐπίθετά μας,δὲν κρατοῦσε ἀρχεῖο,δὲν ἤθελε κάτι ἀπὸ μᾶς γι’ αὐτόν.Ἁπλὰ προσευχόταν καὶ εἶχε τὴν ἔγνοιά μας. Μᾶς κυνηγοῦσαν οἱ προσευχές του.Τὸ ἴδιο καὶ οἱ προσευχὲς τῶν μαθητῶν του. Εὐχαριστῶ τὸ Θεὸ ποὺ τὸν πρωτόδα τὸ 1977 καὶ φοιτητὴς ἀπὸ τὸ 1984 συνδέθηκα ἀβίαστα μὲ τὸ μοναστήρι καὶ τοὺς πατέρες του.Τοὺς ἀγαπῶ ὅλους μὲ τὴ φτωχή μου πτωτικὴ καρδία…
Κάποιους ἐξ αὐτῶν θεωρῶ μεγάλους μου ἀδερφοὺς καὶ ἕνας μαθητὴς τοῦ γέροντα ἀναπληρεῖ πλέον τὸν πατέρα μου, ἐνῷ ὑπῆρξε τὸ ποκούμπιν μου ἀπὸ τὸ 1998.
Ὁ γέροντας, ὁ Δρῦς τῆς Κύπρου.
Δὲν θὰ ξεχάσω τὸν πόνο καὶ τὴ θλίψη του γιὰ τὰ ἔργα τῶν Τούρκων στὸν Ναὸ τοῦ χωρκοῦ του, τῆς Ἄσσιας, τις ἱεροσυλίες τους. Τὸν πόνο του, ὅταν μονολογοῦσε γιὰ τὸ ἄδικο τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς ἔναντι τῶν πρωτινῶν τῆς Κύπρου καὶ τῶν ἱερῶν τους..
Ἐκείνη τὴν ὥρα μιλοῦσε ὁ πόνος τῆς ρωμέικης προσφυγιᾶς τῆς Κύπρου..
Ὁ ἁγνότερος ἴσως τῶν προσφύγων μαρτυροῦσε γιὰ τὸ ἄδικο, θρηνώντας γιὰ τοὺς κατεχόμενούς της ναούς καὶ τὴ “σφαγή” τους ἀπὸ τὸν Εἰσβολέα….
Ὅταν κάποτε μαρτυρηθεῖ ἡ ἐλεημοσύνη του..
Ὅταν ἱστορηθοῦν οἱ συμβουλές του καὶ τὰ θαύματα ποὺ ρύθροις μυστικοῖς ἐποίησε στὶς καρδιές πολλῶν βεβαρημένων μετὰ τὸ ἑβδομῆντα τέσσερα.
Πόσο τοὺς στήριξε καὶ τοὺς ὁδήγησε στὴ μετάνοια.
Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ παιδιὰ του μία κούζα ξήσειλη μετάνοια ὄργωνε ὅλη τὴ Λεμεσὸ ,στήριζε τοὺς μοναχικοὺς γέροντες καὶ γερόντισσες σὲ γεροκομεῖα καὶ σπιτάκια…
Ἕνα βράδυ εἶδα τὸν γέροντα νὰ τοὺς ἀποχαιρετᾶ…τὸν διάκονο τῶν γερόντων καὶ τὸν ἀσκητικὸ φίλο του, παλιὸ παλληκάρι τῆς ΕΟΚΑ.Νὰ τοὺς προπέμπει μὲ χαμόγελο νὰ τοὺς εὐλογεῖ..
Καὶ τὸ ’νοιωθες, ἦταν πατέρας τους καὶ αὐτοὶ ἔνοιωθαν υἱοὶ του ἀγαπητοὶ καὶ τὸν θεωροῦσαν σωτῆρα κι ὁδηγό τους..
Ὁ παπποὺς τῆς Κύπρου μας. Πόσα ἄραγε τοῦ χρωστοῦμε ἐμεῖς οἱ ἀλητήριοι ἐκείνων τῶν δύσκολων ἐτῶν, ὅταν μᾶς ἀξίωσε ξένιας πατρικῆς καὶ ἀγάπης, ὅταν πολλοί μᾶς κυνηγοῦσαν, μᾶς λοιδοροῦσαν καὶ μᾶς ἔκλεβαν τὴν ἐλπίδα.
Ὁ γέροντας Ἀθανάσιος καὶ ὁ παπποὺς ὁ Ἀναστάσιος Χαραλάμπους στὸν Ἅην Ἀντώνην ἦταν πιστεύω οἱ κρυμμένοι οἰκοδόμοι πολλῶν μεταστροφῶν τῶν πονεμένων μεταεισβολικῶν παιδιῶν καὶ ἔφηβων ποὺ ’χαν χάσει τὴν περπατησιά τους στὰ δύσκολα μετὰ τὴν εἰσβολὴ βιώματα πόνου καὶ ἀδιέξοδου.
Ἀθανασίου τοῦ Σταυροβουνιώτου φωτεινὴ ἡ βιοτή καὶ μέγιστη ἡ ἐλπὶς ποὺ κάρπισε μὲ τὶς εὐχὲς καὶ προσευχές του
3.ΕΚΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΒΟΥΝΟΝ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Ξημερώνει τοῦ Σταυροῦ καὶ ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς ὁδοιπόρους τοῦ ἑβδομήντα καὶ τοῦ ὀγδόντα μὰ καὶ πολλοὶ πληγωμένοι καὶ ἐν καταρρεύσει μετὰ τὴν εἰσβολὴ παλαιοὶ καὶ πεφορτισμένοι σκέφτουνται τὸ Σταυροβούνι τέτοιαν ὥραν.Τὸ βουνὸ τοῦ Σταυροῦ καὶ οἱ ἀνθρῶποι του .Μὲ πρῶτον ποκούμπιν τὸν ἡγούμενον Γερμανὸ καὶ τὴν ταπεινὴ ζωή του.Τὸν ποιητήν, τὸν ἀγρότην, τὸν μελισσοκόμον,τὸν λειτουργόν τοῦ Ὑψίστου, τὸν πνευματικόν.Καὶ πλὰι ὁ γέροντας Ἀθανάσιος, τὸ πνευματικό του παιδί,ὁ ἐπίσης ταπεινός του διάδοχος.Αὐτοὶ διάβασαν τὴ δυσκολία των μετὰ τὴν εἰσβολὴν καιρῶν καὶ τὶς πληγὲς τῶν ἀνθρώπων.Προσευχήθηκαν πολὺ γιὰ τὰ πληγωμένα παιδιὰ τῆς νήσου. Γιὰ ὅσους ’χάσαν τὸ δρόμον. Μὲ ἕνα τρόπον μυστικὸν μὲ ἕνα ἦθος ἀρχαῖον. Μὲ φιλοξενίαν πρωτινήν. «Νὰ σάσουμεν κάτι νὰ φᾶτε. Ἔφαες γιέ μου. Πείνας»….
Πλὰι τους τὰ παιδιὰ, οἱ νέοι ποὺ τοὺς ἀκολούθησαν .Νέοι ἀνθρῶποι.Ὁ καθένας μὲ τὸν τρόπον, τὸν λόγον καὶ τὴ σιωπή του.Ἦταν στήριγμα πολλῶν. Πότε ἡ Μονή. Γι’ ἄλλους τὸ μετόχι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας μὲ τὴν ἀγροτική του ταυτότητα ποὺ ὁμοίαζε μὲ τὰ σπίτια μας στὰ χωρκὰ ἀλλὰ εἶχε περισσὴ εὐλογία.
Μυστικὰ μονοπάτια φωτισμένα ἀπὸ τὸ Σταυροβούνι καὶ τοὺς ἀνθρώπους του.Τὸ παράδειγμά τους.Νὰ γίνουμε κι ἐμεῖς πρακτικοί.Νὰ οἰκοδομοῦμε.Καταλαβαίναμε ἀργὰ ἀργὰ πὼς ἡ προσευχὴ γράφει ἱστορία καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς γυρεύει τὴν ἐπιστροφή μας.
Πόσα μικρὰ καὶ μεγάλα θαύματα ψηλάφησαν ἐτοῦτοι οἱ Κυπριῶτες ποὺ ἔσυραν τὰ βήματά τους ὥς τὰ χώματα τοῦ Σταυροβουνίου στὰ σπίτια τοῦ Σταυροῦ…..
Γιὰ πολλοὺς λείπει ἀπόψε ὁ παπποὺς Ἀθανάσιος ὁ δρῦς τῆς Κύπρου.Οἱ παλαιοὶ ποὺ σαράντα πενῆντα χρόνια τὸν ἄκουσαν, τὸν ἀκολούθησαν καὶ ἕνα ἄλλο φῶς πλούμισε τὴ ζωή τους.Ἀπόψε νοιώθουν ὀρφανοί.
Παρηγόρια καὶ γιὰ μᾶς τοὺς μικρότερους, ἡ σιγουριά πὼς εὔχεται στοὺς οὐρανούς καὶ δι’ ἡμᾶς τοὺς οὐτιδανούς.
Ἀπόψε πολλοὶ ἐνθυμοῦνται τὰ δειλινὰ ποὺ κατὰ παντοῦ τῆς Κύπρου ξεκινοῦσαν τὰ παιδιὰ τοῦ ΦΩΤΕΙΝΟΥ βουνοῦ, γιὰ νὰ πᾶν νὰ προσκυνήσουν τὸ Σταυρὸ στὸ κοσμαγάπητο ταπεινὸ Σταυροβούνι τῶν πρωτινῶν τῆς νήσου ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ.