Γράφει ὁ κ. Διονύσιος Ἀλ. Πελέκης, Δικηγόρος παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ
Πρὸς Τὸν ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟΝ
Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ προσφάτου θορύβου καὶ τῆς ἀναστατώσεως ἐκ τῆς δράσεως τῶν «δικαιωματιστῶν» εἰς Η.Π.Α. λόγῳ τῶν ἀποφάσεων ἀνωτάτων Δικαστῶν νὰ κρίνουν ὡς κατ’ ἀρχὴν καὶ ὑπὸ μορφὴν Πολιτειακῆς Ἐπιλογῆς παράνομες τὶς ἀμβλώσεις, ἐπιτρέψατέ μου νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τοῦ ἀκραιφνῶς Ἑλληνόφρονος καὶ βασικῶς εὐσεβοῦς καὶ προβληματισμένου πολλαχῶς ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ τοῦ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ, τὰ ἑξῆς:
Ἐν πρώτοις θεωρῶ «ὡς δίκαιον ὄφλημα» πρὸς τὸν ἀγαπητὸν συνάδελφον κ. Γεώργιον Κούβελαν νὰ τὸν συγχαρῶ ἐγκαρδίως διὰ τὴν ἐπὶ τοῦ θέματος ἐκτενῆ καὶ ἐμπεριστατωμένη μελέτην, τὴν ὁποίαν φιλοπόνως ἐπραγματεύθη καὶ μᾶς παρέδωσαν οἱ φιλόξενες στῆλες τοῦ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ.
Περαιτέρω ἐπιτρέψατέ μου νὰ ἐπισημάνω συνοπτικῶς τὰ κάτωθι:
Σύμφωνα μὲ τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 7 παρ. 1 ἐδάφιον β’, ἡ ὁποία προσετέθη μὲ τὴν πρόσφατον διὰ τοῦ νόμου 4619/2019 τροποποίησιν τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος: «ὡς Ἕλλην πολίτης διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ προηγούμενου ἐδαφίου λογίζεται καὶ τὸ κυοφορούμενον, ποὺ θὰ ἀποκτήσει τὴν Ἑλληνικὴ ἰθαγένεια». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι συνιστᾶ ἔγκλημα καὶ ἀπαγορεύεται ἡ ἐξόντωσις τοῦ κυοφορουμένου, ἀπὸ τῆς συλλήψεώς του, μελλοντικοῦ Ἕλληνος πολίτου, εἴτε γεννηθῆ εἰς χώραν ὅπου ἰσχύει τὸ ius soli (π.χ Η.Π.Α) εἴτε εἰς χώραν, ὡς ἡ Ἑλλάς, ὅπου ἰσχύει τὸ ius sanguinis. Μὲ ἀφορμὴν τὴν διάταξιν αὐτὴν κρίνω ἐνδεδειγμένον, πρὸς ἄλλην, βεβαίως, κατεύθυνσιν, διὰ τὸ αὐτὸ ὅμως θέμα, νὰ ὑπογραμμίσω τὸ πολλαχῶς καίριον τοῦτο θέμα, τὸ ὁποῖον ἔχει προκαλέσει ὀξυτάτην, μέχρι ἐπικινδύνου γελοιότητος, ἀντίδρασιν τῆς ποικίλης, φερομένης ὡς πολιτικῆς «Ἡγεσίας» τῆς δυσμοίρου Ἑλλάδος, ὅπου ἐπιτέλους ἐνεφανίσθη πανηγυρικῶς καὶ «ὕπανδρος ἀνήρ», δηλαδὴ ὄχι μόνον ὕπανδρος γυνή, ὡς εἰθισμένως ἐλέγομεν. Κατ’ ἀρχὴν ἡ διάταξις αὐτὴ τοῦ ἄρθρου 7 παρ. 1 ἐδαφ. β’ ἐπαναλαμβάνει τὴν ἀκατάλυτον καὶ οἰκείαν εἰς ὅλους τοὺς Εὐρωπαίους νομικοὺς ἀρχὴν τοῦ Ρωμαϊκοῦ δικαίου καθ’ ἥν: «Νasciturus pro iam nato habetur, quotiens de commodo ejus agitur». Δηλαδὴ τὸ κυοφορούμενον ἔχει τὰ ἀνήκοντα αὐτῷ καὶ προβλεπόμενα δικαιώματα, ἤτοι νὰ γεννηθῆ, νὰ κληρονομῆ κ.λ.π. Τὰ αὐτὰ ὁρίζει καὶ τὸ ἄρθρον 36 τοῦ Α.Κ., κατὰ τὸ ὁποῖον: «Ὡς πρὸς τὰ ἐπαγόμενα εἰς τὸ κυοφορούμενο δικαιώματα θεωρεῖται τοῦτο γεννημένο, ἂν γεννηθῆ ζωντανό». Ὁ νεώτερος ποινικὸς «νομοθέτης», ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε τὸ ἀσήκωτον βάρος νὰ τροποποιήση τὸν Ποινικὸν Κώδικα, τὸν ὁποῖον συνέταξε ὁ ἀείμνηστος Καθηγητὴς Νικόλαος Χωραφᾶς, μέγιστος τῶν Ἑλλήνων ποινικολόγων, καὶ ἐκ τῶν κορυφαίων τῆς Εὐρώπης κατὰ τὴν δημοσίᾳ ἐν Ἀθήναις δήλωσιν τοῦ ὡσαύτως μεγίστου τῶν Γερμανῶν ποινικολόγων Βέλτσελ, ὑποπίπτει ἐδῶ εἰς μίαν κατάδηλον ἀντίφασιν, γενικοτέρου ὅμως, διὰ τοὺς Ἕλληνας ἐνδιαφέροντος. Συγκεκριμένως:
Ἐνῷ ὁ νομοθέτης εἰς τὴν ἄνω διάταξιν τοῦ ἄρθρου 36 τοῦ Α.Κ. καὶ 7 ν. 4619/2019 ἀποφαίνεται ὀρθῶς, σύμφωνα μὲ τὴν Ἐπιστήμην, ὅτι τὸ κυοφορούμενον ἔχει ἀνθρωπίνην ὑπόστασιν ἀπὸ τῆς συλλήψεώς του, ὅποτε καὶ ὁ Θεὸς ἐνεφύσησε ψυχὴ εἰς αὐτό, ὅπως δέχονται καὶ αἱ τρεῖς πρῶται παράγραφοι τοῦ ἄρθρου 304 Π.Κ., ἀνατρεπομένης τῆς ρυθμίσεως εἰς τὸ ἴδιον ἄρθρον 304 παρ. 4 Π.Κ. θεωρεῖ, ἀντιφάσκων πρὸς ἑαυτόν, ὅτι «δὲν εἶναι ἄδικη πράξη ἡ τεχνητὴ διακοπὴ τῆς κυήσεως ὑπὸ ἰατροῦ κλπ. ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχουν συμπληρωθεῖ δώδεκα ἑβδομάδες ἐγκυμοσύνης». Δηλαδή, μὲ τὸ μοναδικὸ αὐτὸ κριτήριον περὶ τοῦ ἀδίκου ἢ μὴ τῆς πράξεως τῆς βιαίας διακοπῆς τῆς κυήσεως διὰ τῆς ἀκωλύτου «σφαγῆς» τοῦ ἐμβρύου, μέχρι τῆς ὀγδοηκοστῆς τετάρτης ἡμέρας ἀπὸ τῆς συλλήψεως τούτου, ἐπιτρέπεται νόμῳ ἡ ἐξόντωσίς του. Περιττὸν νὰ λεχθῆ τὸ πῶς καὶ ἀπὸ ποῖον καὶ κατὰ ποίαν διαδικασίαν καὶ ὑπὸ ποῖα ἐχέγγυα βεβαιοῦται, καὶ θὰ ἔδει, διὰ τὸ ἀτυχὲς κυοφορούμενον, νὰ καθορισθῆ ἡ ἡμέρα τῆς συλλήψεως καὶ ἂν ἔχουν παρέλθει δέκα ἢ δώδεκα ἑβδομάδες ἢ καὶ 20 ἀκόμη. Ὑποκρισίας τὸ ἀνάγνωσμα, διότι μόνος ἀνεξέλεγκτος κριτὴς τούτου εἶναι ὁ ἕτοιμος πρὸς σφαγιασμὸν τοῦ ἐμβρύου ἰατρός. Ἡ ἀκαταλύτου ἰσχύος γεραρὰ δρῦς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Ἀοίδιμος Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης, εἰς ἰατρὸν Καθηγητὴν γυναικολόγον, τὸν ὁποῖον μεθ’ ἑτέρων τριῶν προσωπικοτήτων συνώδευον εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος (τοῦτο ἦτο «διακόνημά μου», ὡς μέλους τοῦ Δ.Σ. τοῦ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ) ἐπὶ τῷ ἀκούσματι τοῦ ἐπαγγέλματος, εὐθαρσῶς καὶ εἰς ἐπήκοον ὅλων εἶπε: «Ἐσὺ Παράδεισον δὲν βλέπεις. Πόσες ἀνθρωποκτονίες ἔχεις διαπράξει;».
Ὁ Ἰατρὸς ἔχασε τὸ χρῶμα του. «Καὶ τί πρέπει νὰ κάμω, Γέροντα». Νὰ ἐξομολογηθεῖς εἰλικρινῶς καὶ ἐν πάσῃ λεπτομερείᾳ. Κάτωχρος ὁ Καθηγητὴς τοῦ ἀπαντᾶ: «Αὔριο θὰ τὸ κάμω». Καὶ ὁ Γέρων: «Πῶς γνωρίζεις ὅτι αὔριο θὰ ζῆς. Τώρα θὰ τὸ κάμης». Τηλεφώνησε ὁ Γέροντας στὸν γνωστὸν πνευματικὸν τῆς Μονῆς π. Χαράλαμπον καὶ ὁ ἰατρὸς ἀμέσως μετέβη ἐκεῖ. Καὶ μετὰ δίωρον ἐπέστρεψε. Καὶ ὁ Γέρων: «Ὕπαγε καὶ μηκέτι ἁμάρτανε. Τώρα μπορεῖς νὰ ἐλπίζεις εἰς σωτηρίαν, ἂν πράγματι ἔχεις συνετισθῆ».
Δυστυχῶς μὲ τὴν ἄνω νομοθέτησιν-ἐπικρότησιν ὡδηγήθημεν εἰς ἑκατοντάδες χιλιάδες ἐκτρώσεις ἐτησίως. Καὶ εἶναι ἐπὶ θύραις τὸ “finis Greciae”. Ἡ Ἑλλάδα θνήσκει. Καὶ ὅλα ἐὰν ἐκλείψουν ἐπὶ τῆς Γῆς τὸ κακὸν θὰ εἶναι ὀλίγον πρὸ τῆς ἀπωλείας τῆς Ἑλλάδος, δημιουργοῦ καὶ κοιτίδος τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς Δημοκρατίας, τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ λόγου καὶ κυρίως ἀπαρασαλεύτου τηρήσεως τῆς μόνης ἀκαταισχύντου ἐλπίδος τῆς ἀνθρωπότητος, δηλαδὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, εἰς πεῖσμα ἐπιόρκων Πατριαρχῶν, Ἐπισκόπων κ.λ.π. ἀρνουμένων ὅτι μόνη Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀληθὴς Ὀρθόδοξος ὑπὸ τοῦ ἰδίου ἱδρυθεῖσα, πρὸς τὴν ὁποίαν θρασύτατα ἐξομοιοῦνται «καὶ ἄλλαι ἐκκλησίαι καὶ ὁμολογίαι». Ἂν ἐκλείψει ἡ Ἑλλάς, θὰ ἀκουσθῆ ποτὲ καὶ ποῦ τὸ «Μητρός τε καὶ Πατρὸς ἦ ὁ ἀληθὴς λόγος τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ μας;». Ἡ εὐτεκνία καὶ πολυτεκνία ἀφορᾶ κυρίως εἰς τὴν ἐπιβίωσιν τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἡ παντοία ὑποστήριξίς της εἶναι ὅρος ἐπιβιώσεως τοῦ Γένους.
Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ θὰ ἤθελα νὰ ὑπομνήσω εἰς τὸ ἀναγνωστικόν σας κοινὸν δύο τινά:
Τὴν Ἑλλάδα ἀπαρτίζουν δύο ἰσότιμοι συνιστῶσες: α) Ἡ Ἑλληνικότης, ἄνω τῶν 10.000 ἐτῶν καὶ β) ἡ Ὀρθοδοξία, δύο περίπου χιλιάδων ἐτῶν. Συμπορεύονται κατὰ τὸ Σύνταγμα (ἂν καὶ ἐφ’ ὅσον τηρῆται) ἁρμονικῶς εἰς τὸ κρινόμενον θέμα τῆς βιαίας διακοπῆς τῆς κυήσεως, ὡς θὰ καταδείξω κατωτέρω:
ΠΡΩΤΟΝ: Ἡ Ἑλληνικότης: Κατὰ τὸν δεσμευτικόν, ἠθικῶς καὶ νομικῶς, διὰ τὸν ἀνὰ τὸν κόσμον ὁρκιζόμενον νέον Ἰατρὸν ὅρκον τοῦ Ἱπποκράτους: «Οὐ δώσω δὲ οὐδὲ φάρμακον οὐδενὶ αἰτηθεὶς θανάσιμον, οὐδὲ ὑφηγήσομαι ξυμβουλίην τοιήνδε ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω». Ἁπλοῦς ὁ λόγος τῆς ἀληθείας. Ἀποκλείει ὁ Ἱπποκράτης τὴν ἄμβλωσιν.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Τὴν θέσιν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας ἐπὶ τοῦ θέματος: Ἡ Ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, φερομένη Ἐκκλησιαστικῶς ὡς Πενθέκτη, συνῆλθεν ἐν Τρούλλῳ τοῦ Βασιλικοῦ Παλατίου τῆς Βασιλευούσης ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ τοῦ δευτέρου, τοῦ ἐπικαλουμένου καὶ Πωγωνάτου καὶ Ρινοτμήτου τὸ 691 μ.Χ., παρέστησαν δὲ κατ’ αὐτὴν 227 Πατέρες κατὰ τοὺς Βαλσαμῶνα καὶ Ζωναρᾶν. Προσῆλθεν εἰς αὐτὴν Πρεσβεία (ἀντιπροσωπία) Πιστῶν, ὡς συνηθίζετο, καὶ ἠρώτησε πῶς ἡ Σύνοδος κρίνει τὰς κυοφορούσας γυναῖκας, αἱ ὁποῖαι χρησιμοποιοῦν διάφορα βότανα ἢ καταπότια, διὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν τοῦ κυοφορουμένου. Ἡ ἀπάντησις τῆς Συνόδου πρὸς τὴν Πρεσβείαν καταγράφεται ὡς ἑξῆς, ὁμοίως, ὅπως καὶ εἰς τὸν ὅρκον τοῦ Ἱπποκράτους.
«Ἡμεῖς δὲ ταῖς τοῖς ἀμβλωθριδίοις χρωμέναις ἀνδροφονεῖν (ἀνθρωποκτονεῖν) φαμέν». Διαπράττουν, δηλαδή, φόνον ὅσες γυναῖκες χρησιμοποιοῦν «ἀμβλωθρίδια», διὰ νὰ ἐξοντώσουν καὶ ἀποβάλλουν τὸ κυοφορούμενον. Ἡ ἴδια ὅμως Ἱερὰ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, μὴ ἀρκεσθεῖσα εἰς τὴν ἀπάντησίν της πρὸς τὴν προσελθοῦσαν Πρεσβείαν πιστῶν, διετύπωσεν, ἵνα λάβη γνῶσιν τὸ σύνολον τῶν ἁπανταχοῦ πιστῶν, καὶ τὸν ὑπ’ ἀριθμ. ΗΑ’ Ἱερὸν Κανόνα, καθ’ ὅν: «Τὰς τὰ ἀμβλωθρίδια διδούσας φάρμακα, καὶ τὰς δεχομένας τὰ ἐμβρυοκτόνα δηλητήρια τῷ τοῦ φονέως ἐπιτιμίῳ καθυποβάλλονται». Ἄνευ ἑτέρου ἡ ἐξόντωσις τοῦ ἐμβρύου εἶναι περίπτωσις φόνου, βαρύνοντος ἐξ ἴσου τὴν προμηθεύουσαν τὸ σχετικῶς δηλητηριῶδες στοιχεῖον εἰς τὴν ἔγκυον, τὸν ἰατρὸν ἐδῶ καὶ τὴν λαμβάνουσα αὐτὸ κυοφοροῦσαν. Τὰ αὐτὰ ἐπαναλαμβάνουν: Ὁ ΚΑ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Νηστευτοῦ καὶ ὁ Η΄ (Κανόνες) τοῦ Ἁγίου Βασιλείου. (Ἀπὸ τὸ ΠΗΔΑΛΙΟΝ: Ἤτοι: Τὸ ἰθυντήριον ὄργανον τῆς κατὰ Χριστὸν Πίστεως καὶ Βιοτῆς, κατὰ τὸν Μακάριον Γέροντα Θεόκλητον Διονυσιάτην.
Εἰς τοῦτο ἡ χριστιανικὴ πίστις καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀσφαλῶς ἐτέλουν ἐν γνώσει καὶ τῆς Ρωμαϊκῆς νομικῆς ἀπόψεως καὶ τῆς ἀνωτέρω ἐκτεθείσης Ἱπποκρατείου ὑποθήκης καὶ συνεπορεύοντο μετ’ αὐτῆς, πεποιθότες ὅτι τὸ ἔμβρυον ἀπὸ τῆς συλλήψεώς του ἔχει παρὰ Θεοῦ ψυχὴν καὶ εἶναι αὐθύπαρκτος ὀντότης καὶ ὄχι τμῆμα τοῦ σώματος τῆς κυοφορούσης αὐτὸ γυναικός, ὅπως ἀπανθρώπως καὶ ἀναιδῶς ὑποστηρίζεται ὑπὸ τινών. Δὲν εἶναι σῶμα τους. Εἶναι χωριστὸν σῶμα, χωριστὴ ὀντότης, τῆς ὁποίας φέρουν τὴν εὐθύνην. Σῶμα της εἶναι τὰ μέλη ἑκάστης (χεῖρες, πόδες, κεφαλὴ κ.λ.π.). Τὸ ἔμβρυον ἔχει αὐθυπαρξίαν. Καὶ εἶναι, περαιτέρω θέμα τῆς γυναικός, ἂν θὰ δεχθῆ νὰ κυοφορήση τὸ ἀλλότριον ὑπὲρ ἄλλου ἐντὸς τοῦ σώματός της ἔμβρυον, ὅπως ἐπιδιώκει ὁ ἐκλεκτὸς ἐπισκέπτης τοῦ Ἀρχηγέτου τοῦ Φαναρίου Κασσελάκης, ἀδιαντρόπως δι’ ἀμφοτέρους.
Ἂς σκεφθοῦν, λοιπόν, σήμερον, οἱ ἐνεργοῦντες τὰς ἐκτρώσεις ἰατροί, ποία θεϊκὴ κρίσις τοὺς ἀναμένει, ὅπως καὶ αἱ προσφεύγουσαι εἰς αὐτοὺς δι’ ἔκτρωσιν, πέραν τοῦ βασίμου καὶ ὁρατοῦ κινδύνου ἀφανίσεως τοῦ Γένους, διὰ τὸ ὁποῖον ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας, ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς ἀρνηθέντας τοῦτον καὶ ὁδηγώντας Τὸν εἰς τὸν Σταυρικὸν θάνατον Ἑβραίους, τῶν ὁποίων τὸ κατάντημα παρακολουθοῦμεν καὶ τώρα, ἐξηκόντισε, σφυροκοπῶν αὐτοὺς διὰ τὴν ἀπιστίαν τους, τὸ φοβερόν: «Διὰ τοῦτο ἀρθήσεται ἀφ’ ὑμῶν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται Ἔθνει, ποιοῦντι τὸ θέλημα Αὐτοῦ». Καὶ εἰς τὸ εὐλογημένον αὐτὸ Ἔθνος, τὸ Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν, δύναμαι νὰ ὑποστηρίξω ὅτι ἀνεφέρετο, λόγῳ τῆς ἱστορουμένης εἰς τὴν αὐτὴν περικοπὴν παρουσίας Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι μέσῳ τοῦ Ἕλληνος Φιλίππου εἶχον πλησιάσει, διὰ νὰ λάβουν τὴν εὐχὴν τοῦ Κυρίου, τὸ προδίδει σήμερον ἡ Ἑλληνὶς μὲ τὶς ἑκατοντάδες χιλιάδες ἐκτρώσεις ἐτησίως, μὲ ἄμεσον κίνδυνον ἐκ τοῦ λόγου τούτου τὸν ἀφανισμὸν τοῦ Γένους, τὸ ὁποῖον ἠρίθμει περίπου εἴκοσι ἑκατομμύρια τὸν πέμπτον πρὸ Χριστοῦ αἰῶνα, εἰς Ἑλλάδα, Μεγάλη Ἑλλάδα, Ἰωνίαν, Πόντον κ.λ.π. καὶ σήμερον εἰς τὴν Ἑλλάδα διαβιοῦν μόλις ἐννέα ἕως δέκα ἑκατομμύρια, σταθερῶς μειούμενα, καὶ περὶ τὰ εἴκοσι ἑκατομμύρια εἰς τὴν ἁπανταχοῦ διασποράν, τὴν ὁποίαν τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία, ἡ θλιβερῶς κατακερματισμένη εἰς ἕξι τεμάχια, καὶ μόνη μὴ ἔχουσα, Φαναρίου ἕνεκεν, πρῶτον φυσικὸν πρόσωπον, ἀλλὰ Σύνοδον κατὰ τὴν ὡς τάχιστα καταργητέαν Πρᾶξιν 4/1928, ἔχει ἐμπιστευθῆ εἰς ἀναξιοπίστους,ἐν πολλοῖς, χεῖρας.
Τοὐλάχιστον, ἂς προβληματισθῆ ὁ καθεὶς καὶ κάθε μία ἐπὶ τῆς προσωπικῆς των πορείας καὶ τοῦ θέματος ἐπιβιώσεως τοῦ ἐκλεκτοῦ Ἔθνους τοῦ Θεοῦ μας, ἀλλὰ καὶ τῆς εὐθύνης του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἂν εἶναι Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος. Ἡ εἰλικρινὴς μετάνοια καὶ ἐξομολόγησις σῴζει. Καὶ ἐν πολλοῖς διορθώνει. Καὶ ἀξίζει ἔπαινος εἰς τὸν Ἀμερικανὸν Δικαστήν, τὸν ὁποῖον εὐχόμεθα νὰ μιμηθοῦν καὶ οἱ Ἕλληνες πολιτικοί. Οἱ Δικασταὶ θὰ ὑπακούσουν προθύμως. Οἱ πλεῖστοι ἔχουν ἄλλο ἦθος καὶ φρόνημα.
Ἐν Ἀθήναις τῇ 23-11-2023