Τοῦ κ. Βασιλείου Καλογεροπούλου, Θεολόγου
Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἑορτάζωμεν τὸν ἐρχομὸν τῆς Εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, τὴν Γέννησιν τοῦ Θεανθρώπου, ἀμέριμνοι διὰ τοὺς διεξαγομένους πολέμους, φυσικοὺς ἢ οἰκονομικούς. Διὰ μὲν τοὺς οἰκονομικούς, οἱ ὁποῖοι «στραγγαλίζουν» κοινωνίας καὶ ὁδηγοῦν τοὺς ἀπελπισμένους εἰς τὴν αὐτοχειρίαν –ὡς συνέβη καὶ μὲ τὰ μνημόνια εἰς τὴν πατρίδα μας-, ὀφείλομεν νὰ προσέχωμεν ποίους ἐκλέγομεν. Διὰ δὲ τοὺς φυσικοὺς πολέμους, ἔχομεν κατεπεῖγον καθῆκον νὰ ἀσκῶμεν πίεσιν, ὥστε νὰ παύσουν. Δὲν πρόκειται ὅμως αὐτὸ νὰ συμβῆ ὅσον ὑπάρχουν πολιτικοί, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὴν ἐν-χρίστωσίν των, καὶ ὅσον οἱ λαοὶ δὲν μετανοοῦν. Μήπως δὲν ὑπῆρχον πόλεμοι καὶ ὅταν ἡ Οἰκουμένη ἦτο Χριστοκεντρική, θὰ ἀντιτάξη τις; Ὁπωσδήποτε, λόγῳ τῆς ἀδυναμίας τῶν ἀνθρώπων. Οὐδέποτε ὅμως ἡ ἀνθρωπότης ἠπειλήθη μὲ ὁλοκληρωτικὸν ἀφανισμόν, παρὰ μόνον κατὰ τὸν περασμένον αἰῶνα, ὅταν ἀνεκαλύφθη ἡ πυρηνικὴ βόμβα, δηλ. οἱ ἄνθρωποι ἐπανέλαβον τὸ ἁμάρτημα τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ Πύργου τῆς Βαβέλ, θεωροῦντες ὅτι διὰ τῆς ἀνθρωπίνης καὶ ὄχι τῆς ἁγιοπνευματικῆς δυνάμεως, θὰ ἐπιβληθῆ ἡ εἰρήνευσις, ὡς ἄλλοτε ἡ «Pax Romana».
Ἐν προκειμένῳ, ὡστόσον, ἔχομεν ἐνώπιόν μας δύο πολέμους ἐν ἐξελίξει, τῆς Οὐκρανίας καὶ τοῦ Ἰσραήλ. Δὲν θὰ ὑπεισέλθωμεν εἰς λεπτομερείας καὶ εἰς σύγκρισιν τῶν δύο πολέμων. Θὰ σταθῶμεν μόνον εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῷ ἡ Ρωσία ἐζήτησε τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ κατατροπώση τὰ νατοϊκὰ σχέδια, (ἀσχέτως ἐὰν ἀπαιτῆται μεγάλη συζήτησις διὰ τὴν ἐμπλοκὴν τῆς πίστεως εἰς τοιαῦτα ζητήματα), ὁ Κυβερνήτης τοῦ Ἰσραὴλ ἐχαρακτήρισε τοὺς ἀντιπάλους του ὡς «Ἀμαληκίτας» καὶ τὰς μαχομένας δυνάμεις του ὡς «τὸν πιὸ ἠθικὸ στρατὸ τοῦ κόσμου». Ἠστόχησεν εἰς ἀμφότερα καὶ καταδεικνύεται πλέον, τόσον ἡ ἔνδεια τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, διὰ τὸν ὁποῖον ἐκδίδονται βιβλία εἰς τὰ ἑλληνικά, τὰ ὁποῖα ἀποκαλύπτουν τὰς καταβολὰς καὶ τὰ πεπραγμένα του, ὅσον καὶ ὁ πλήρης ἀμοραλισμὸς τῆς πολεμικῆς τακτικῆς, εἰς σημεῖον οἱ ἄμαχοι νεκροὶ νὰ εἶναι πολλαπλάσιοι καὶ οἱ ἐπιζῶντες Παλαιστίνιοι νὰ βομβαρδίζωνται ἀνελέητα (διεθνὴς στατιστικὴ κατέδειξεν ὅτι τὸ 40-45% τῶν πυρῶν κτυποῦν «τυφλά»). Προσφάτως ἐδολοφονήθησαν καὶ ἀθῶοι Ἰσραηλινοὶ ὅμηροι τῆς Χαμὰς ὑπὸ τῶν Ἰσραηλινῶν δυνάμεων, ἐνῶ διαμαρτυρίαι Ἑβραίων ὁργανώνονται εἰς πολλά Κράτη.
Τὸ Ἰσραὴλ ὁδεύει εἰς τὴν καταστροφὴν ὄχι ἀπὸ τὴν Χαμὰς ἢ ἕτερον ἐξωτερικὸν ἐχθρόν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἠθικὴν χρεωκοπίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ὁδηγεῖται, ἕνεκα τῆς ἀρνήσεως νὰ κατανοήση τὸ πραγματικὸν βιβλικὸν μήνυμα, πάσχον τὸ πάθημα τοῦ Φαραώ, τοῦ ὁποίου «Κύριος ἐσκλήρυνε τὴν καρδίαν». Δὲν εἶναι τυχαῖον ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ ΕΡΤ προβάλλει ἰσραηλινὴν σειράν, ὅπου πραγματεύεται τὸ δομικὸν ἰδεολογικὸν ἀδιέξοδον εἰς τὴν ἐκεῖ κοινωνίαν.
Δὲν εἰσακούονται ὅμως τὰ ψηφίσματα τοῦ ΟΗΕ, πόσο μᾶλλον αἱ ἰδικαί μας φωναί, προκειμένου νὰ παύση αὐτὴ ἡ ἀνθρωπιστικὴ καταστροφή. Διὰ τοῦτο ἂς παραθέσωμεν τὰ λόγια τοῦ Γιδεὸν Λεβί, δημοσιογράφου, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐργασθῆ κοντὰ εἰς τὸν Σιμὸν Πέρες, καὶ γνωρίζει εἰς βάθος τὰ ζητήματα. Ἡ ὁμιλία του ἔλαβε χώραν πολὺ πρὶν τὰ σύγχρονα γεγονότα, τὴν 10ην Ἀπριλίου 2015, εἰς τὸ συνέδριον «Τὸ Ἰσραηλινὸ Λόμπι. Εἶναι καλὸ γιὰ τὶς ΗΠΑ; Εἶναι καλὸ γιὰ τὸ Ἰσραήλ;», τὸ ὁποῖον ἐπραγματοποιήθη εἰς τὴν Ἐθνικὴν Λέσχην Τύπου τῆς Οὐάσιγκτον:
«Γεννήθηκα στὸ Τὲλ Ἀβίβ. Μεγάλωσα στὸ Τὲλ Ἀβίβ. Ἤμουν ἕνα πολὺ καλὸ παιδὶ τοῦ Τὲλ Ἀβίβ. Ὑπηρέτησα στὸν ἰσραηλινὸ στρατό, ἔκανα ἀκόμη καὶ κάτι πολὺ χειρότερο ἀπὸ αὐτό. Δούλεψα γιὰ τέσσερα χρόνια μὲ τὸν Σιμὸν Πέρες, τὸν τότε ἀρχηγὸ τῆς ἰσραηλινῆς ἀντιπολίτευσης στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, πρὶν γεννηθοῦν οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐσᾶς. Μόλις στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’80 ἄρχισα νὰ ταξιδεύω στὰ κατεχόμενα ἐντελῶς τυχαῖα, ὅταν συνειδητοποίησα ὡς δημοσιογράφος ὅτι τὸ μεγαλύτερο δρᾶμα τοῦ Ἰσραὴλ συμβαίνει μισὴ ὥρα μακριὰ ἀπὸ τὰ σπίτια μας στὴ σκοτεινὴ πίσω αὐλή μας ὅλα αὐτὰ τὰ ἐγκλήματα ποὺ συμβαίνουν καὶ ἐμεῖς οἱ Ἰσραηλινοὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς, ἂν ὄχι ὅλοι, δὲν θέλουμε νὰ μάθουμε ἢ δὲν γνωρίζουμε καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα ἀδιαφοροῦμε.
Μοῦ πῆρε πολλὰ πολλὰ χρόνια γιὰ νὰ καταλάβω πῶς γίνεται ποὺ -μερικοὶ ἀπὸ ἐσᾶς γνωρίσατε Ἰσραηλινοὺς δὲν εἶναι τέρατα-, ἐνῶ γιὰ κάθε καταστροφὴ στὸν κόσμο, οἱ Ἰσραηλινοὶ εἶναι πάντα οἱ πρῶτοι ποὺ στέλνουν ὁμάδες διάσωσης μὲ νοσοκομεῖα πεδίου (μάλιστα πολλοὶ Ἰσραηλινοὶ θὰ βοηθοῦσαν κάθε ἡλικιωμένη κυρία νὰ διασχίσει τὸ δρόμο πολλὲς φορὲς ἀκόμα κι ἂν δὲν θέλει νὰ διασχίσει τὸν δρόμο), Ἰσραηλινοὶ ποὺ εἶναι ἄνθρωποι μὲ ἀξίες, πῶς γίνεται νὰ ζεῖ αὐτὴ ἡ κοινωνία τόσα χρόνια μὲ αὐτὸ τὸ δρᾶμα στὴν πίσω αὐλή της, νὰ νιώθει τόσο καλὰ μὲ τὸν ἑαυτό της καὶ νὰ ἔχει τόσο λίγες ἠθικὲς ἀμφιβολίες ἢ καθόλου. Πῶς εἶναι δυνατὸν οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλινούς, ἂν ὄχι ὅλοι, νὰ εἶναι βαθιὰ πεπεισμένοι ὅτι ὁ στρατὸς εἶναι ὁ πιὸ ἠθικὸς στρατὸς στὸν κόσμο! Προσπάθησα νὰ πῶ σὲ ἕναν Ἰσραηλινὸ -τὸ δοκίμασα μία ἢ δύο φορές-, «ξέρεις ὁ ἰσραηλινὸς ἴσως νὰ εἶναι ὁ δεύτερος ἠθικὸς στρατὸς στὸ κόσμο, ἴσως ὁ στρατὸς τοῦ Λουξεμβούργου νὰ εἶναι πιὸ ἠθικὸς» (δὲν ξέρω ἂν τὸ Λουξεμβοῦργο ἔχει καθόλου στρατό), ἀλλὰ νιώθει βαθιὰ προσβεβλημένος: «πῶς τολμᾶς;». Πῶς εἶναι δυνατὸν αὐτὴ ἡ πραγματικότητα νὰ συμβαίνει τόσο κοντὰ στὰ σπίτια μας, ὄχι πάνω ἀπὸ τοὺς ὠκεανούς, ἀλλὰ μόλις μισὴ ὥρα μακριὰ ἀπὸ τὰ σπίτια μας, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ζοῦμε συμφιλιωμένοι μὲ αὐτὸ καὶ νὰ συνεχίζουμε μὲ αὐτὸ χωρὶς νὰ ὑπάρχει σχεδὸν καθόλου ἀντίδραση;
Ὅταν πῆρα γιὰ πρώτη φορὰ τὴν πρόσκληση νὰ ἔρθω ἐδῶ στὸ λόμπι τοῦ Ἰσραήλ, οἱ πρῶτες λέξεις ἦταν «οὐάου! μὲ προσκαλεῖ ἡ AIPAC (δηλ. Ἐπιτροπὴ Ἀμερικανοϊσραηλινῶν Δημοσίων Σχέσεων)» καὶ μετὰ εἶπα ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ εὐκαιρία τῆς ζωῆς μου, νὰ πάω ἐκεῖ στὴν Οὐάσιγκτον καὶ νὰ τοὺς μιλήσω «ἀκοῦστε, μὲ φίλους σὰν καὶ ἐσᾶς τὸ Ἰσραὴλ δὲν χρειάζεται ἐχθρούς». Δυστυχῶς μετὰ συνέχισα νὰ διαβάζω τὴν πρόσκληση καὶ διάβασα ὅτι ἔχω τὸ προνόμιο νὰ εἶμαι προσκεκλημένος σὲ ἄλλο φόρουμ, ὄχι ἀκριβῶς στὴν AIPAC, ἀλλὰ μπορῶ νὰ τὸ πῶ ἀπὸ ἐδῶ: νομίζω ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ μία διεφθαρμένη φιλία. Νομίζω ὅτι ἂν δὲν ὑπῆρχε τὸ λόμπι τοῦ Ἰσραήλ, τὸ Ἰσραὴλ θὰ ἦταν σήμερα ἕνα καλύτερο μέρος γιὰ νὰ ζεῖς ἐκεῖ, θὰ ἦταν ἕνα πιὸ δίκαιο μέρος.
Νομίζω ὅτι ἂν δὲν ἦταν τὸ λόμπι τοῦ Ἰσραήλ, οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες θὰ ἦταν ἕνα καλύτερο μέρος, ἕνα πιὸ δημοκρατικὸ μέρος, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὁ ρόλος μου νὰ κρίνω τὴν ἀμερικανικὴ πολιτική. Ἄλλωστε στὸ τέλος τῆς ἡμέρας ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἕνα αἴνιγμα, γιατί τίποτα δὲν μπορεῖ πραγματικὰ νὰ τὸ ἐξηγήσει, τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγήσει πῶς σειρὰ διοικητῶν καὶ νομοθετῶν μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο, ὁ ὁποῖος ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ ἀμερικανικὸ συμφέρον σὲ τόσες πολλὲς περιπτώσεις, νὰ ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ διεθνὲς δίκαιο μὲ τὶς ἠθικὲς ἀξίες τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ἠθικὲς ἀξίες. Μπορεῖ νὰ εἶναι μόνο αὐτὴ ἡ μικρὴ ὁμάδα τόσο ἰσχυρή; Ἀμφιβάλλω ἂν αὐτὴ εἶναι ἡ πλήρης ἐξήγηση, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι νὰ τὸ κρίνετε ἐσεῖς, ὄχι ἐμεῖς στὸ Ἰσραήλ. Τουλάχιστον γιὰ ἐμᾶς στὸ Ἰσραὴλ ἢ τουλάχιστον γιὰ ἐμένα εἶναι πολὺ ξεκάθαρο. Σκέψου ἕνα συγγενῆ σου, ἕνα φίλο σου ποὺ εἶναι -θεὸς φυλάξει- τοξικομανής. Ὑπάρχουν δύο τρόποι νὰ τὸν ἀντιμετωπίσεις: ὁ ἕνας εἶναι νὰ τὸν προμηθεύσεις μὲ χρήματα. Θὰ πάει καὶ θὰ ἀγοράσει περισσότερα ναρκωτικά. Θὰ εἶναι πολὺ εὐγνώμων σὲ ἐσᾶς καὶ θὰ σᾶς ἐκτιμήσει. Θὰ σᾶς πεῖ ὅτι «μὲ ἀγαπᾶς, εἶσαι φίλος μου, εἶσαι ὁ καλύτερός μου φίλος». Ὁ ἄλλος τρόπος εἶναι νὰ τὸν στείλεις σὲ κέντρο ἀποκατάστασης. Θὰ θυμώσει τόσο πολὺ μαζί σου, ἀλλὰ τί εἶναι πραγματικὴ φροντίδα καὶ τί εἶναι ἀληθινὴ ἀγάπη καὶ τί εἶναι ἀληθινὴ φιλία; Μήπως κάποιος ἐδῶ σὲ αὐτὴ τὴν αἴθουσα ἔχει τὴν παραμικρὴ ἀμφιβολία ὅτι τὸ Ἰσραὴλ εἶναι ἐθισμένο στὴν κατοχή;
Γιὰ μένα αὐτὸ τὸ συνέδριο ἐδῶ εἶναι τόσο κρίσιμο καὶ τόσο σημαντικό, γιατί πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν πραγματικότητα καὶ ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία πιθανότητα γιὰ ἀλλαγὴ μέσα ἀπὸ τὴν ἰσραηλινὴ κοινωνία. Ἀποκλείεται. Θὰ προσπαθήσω νὰ ἐξηγήσω γιατί, ἀλλὰ ἂν συμβαίνει αὐτό, ἡ μόνη ἐλπίδα εἶναι μία διεθνὴς ἐπέμβαση. Ἡ μόνη ἐλπίδα εἶναι ἀπὸ αὐτὸ τὸ μέρος, ἀπὸ τὴν Οὐάσιγκτον, ἀπὸ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ἀπὸ τὴν ΕΕ. Μόνο ἀπὸ ἐκεῖ, ἐπειδὴ ἡ ἰσραηλινὴ κοινωνία ἔχει ὑποστεῖ ὑπερβολικὰ πλύση ἐγκεφάλου…
Εἶναι δυνατὸν πέντε ἑκατομμύρια Ἑβραῖοι -ὄχι καλύτερα ἀπὸ τὰ ἕξι δισεκατομμύρια ἀνθρώπους στὸν κόσμο- νὰ πιστεύουν πραγματικὰ ὅτι πέντε ἑκατομμύρια Ἑβραῖοι θὰ μποροῦν νὰ συνεχίσουν νὰ ζοῦν μὲ τὸ σπαθὶ γιὰ πάντα; Εἶναι τὸ μοναδικὸ παράδειγμα στὴν ἱστορία, ὅπου χώρα ἔζησε μὲ τὸ σπαθί της γιὰ πάντα, πιστεύοντας πραγματικὰ ὅτι στὸν 21ο αἰώνα εἶναι ἀποδεκτὸ νὰ ἀγνοοῦμε τὸ διεθνὲς δίκαιο μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ ἀγνοοῦμε τοὺς διεθνεῖς θεσμοὺς καὶ νὰ βασιζόμαστε μόνο στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ στὴ Μικρονησία (ἂς μὴ ξεχνᾶμε αὐτὸν τὸν φίλο τοῦ Ἰσραὴλ καὶ πρόσφατα καὶ τὴν Τσεχία. Σᾶς εὐχαριστῶ Τσεχία καὶ Καναδά, τὸν γείτονά σας προφανῶς) Λειτούργησε αὐτό; Ἔχει λειτουργήσει ποτέ; Ἑπομένως εἶναι τόσο σημαντικὸ γιὰ ἀνθρώπους σὰν ἐμένα νὰ δοῦν ὁποιοδήποτε εἶδος ἀλλαγῆς ἐδῶ στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Καὶ δίνουμε προσοχὴ σὲ κάθε σημάδι. Ὅταν ἱδρύθηκε ἡ J Street εἴπαμε θὰ ἔλθει ἡ ἀλλαγή, ἀλλὰ δὲν ἦλθε. Ὅταν ἐξελέγη ὁ Ὀμπάμα, δάκρυσα καὶ εἶπα πάλι θὰ ἔλθει, ἀλλὰ δὲν ἦλθε. Ὅταν ξαναβλέπω συνέδρια ὅπως ἐδῶ σήμερα, μοῦ δίνουν πάλι κάποια ἐλπίδα ὅτι ἡ ἀλλαγὴ μπορεῖ νὰ συμβεῖ. Ἐπειδὴ ἡ ἀλλαγὴ θὰ πρέπει νὰ γίνει ἐδῶ. Στὸ Ἰσραὴλ (αὐτὴ ἡ ἀλλαγὴ) εἶναι μία χαμένη ὑπόθεση. Ξεχάστε το! Ἡ ἰσραηλινὴ κοινωνία ἔχει περικυκλωθεῖ μὲ ἀσπίδες, μὲ τείχη, ὄχι μόνο μὲ φυσικὰ τείχη, ἀλλὰ καὶ πνευματικὰ τείχη. Δὲν θέλω νὰ εἰσέλθω σὲ αὐτὸ τὸ θέμα, γιατί εἶναι ἄλλη μία διάλεξη, ἀλλὰ θὰ δώσω ἁπλῶς τὶς τρεῖς ἀρχὲς ποὺ ἐπιτρέπουν σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἰσραηλινοὺς νὰ ζοῦμε τόσο εὔκολα μὲ αὐτὴ τὴ βάναυση πραγματικότητα.
Πρῶτον, οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλινούς, ἂν ὄχι ὅλοι, πιστεύουν βαθιὰ ὅτι εἴμαστε ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς καὶ ἂν εἴμαστε ὁ ἐκλεκτὸς λαός, ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε. Δεύτερον, ὑπῆρξαν χειρότερες καὶ μεγαλύτερες καταστάσεις κατοχῆς στὴν ἱστορία παρὰ ὅτι ἡ ἰσραηλινὴ κατοχὴ καταλαμβάνει κάποια καλὴ σειρὰ μεταξὺ αὐτῶν, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ μία κατοχή, στὴν ὁποία ὁ κατακτητὴς παρουσιάστηκε ὡς τὸ θῦμα, ὄχι μόνο ὡς τὸ θῦμα, ἀλλὰ τὸ μόνο θῦμα γύρω ἀπὸ αὐτό. Αὐτὸ ἐπέτρεψε σὲ κάθε Ἰσραηλινὸ νὰ ζήσει εἰρηνικά, ἐπειδὴ ἐμεῖς εἴμαστε τὰ θύματα. Τὶς προάλλες ὁ καθηγητὴς Falk μίλησε γιὰ αὐτὴ τὴ διπλὴ στρατηγικὴ τοῦ Ἰσραὴλ νὰ εἶναι θῦμα ἀφενὸς καὶ νὰ χειραγωγεῖ ἀφετέρου. Μετὰ ἀπὸ ὅσα συνέβησαν στὸ Παρίσι καὶ στὴν Κοπεγχάγη μὲ τὶς τρομοκρατικὲς ἐπιθέσεις, ὁ Μπέντζαμιν Νετανιάχου ἦλθε μὲ τὴν ἰδέα ὅτι ὅλοι οἱ Ἑβραῖοι πρέπει νὰ ἔλθουν στὸ Ἰσραήλ, εἶναι τὸ ἀσφαλέστερο μέρος γιὰ τοὺς Ἑβραίους στὸν κόσμο, εἶναι ἕνα καταφύγιο γιὰ τοὺς Ἑβραίους στὸν κόσμο. Τὸ ὁποῖο εἶναι ἐσφαλμένο, γιατί τὸ Ἰσραὴλ εἶναι σήμερα τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο μέρος στὴ γῆ γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ἀλλὰ ἂς τὸ ἀφήσουμε στὴν ἄκρη. Ἦταν μόλις 24 ὧρες ἀργότερα, ὅταν εἶπε ὅτι τὸ Ἰσραὴλ ὑφίσταται ὑπαρξιακὴ ἀπειλὴ κάτω ἀπὸ τὴν ἰρανικὴ βόμβα καὶ ρώτησα τὸν ἑαυτό μου, πῶς τολμᾶς νὰ καλεῖς τοὺς Ἑβραίους νὰ ἔλθουν καὶ νὰ συμμετάσχουν σὲ αὐτὸ τὸ αὐτοκτονικὸ ἔργο, ὅταν οἱ Ἰρανοὶ θὰ μᾶς βομβαρδίσουν; Ἀλλὰ στὸ Ἰσραὴλ ὅλα μπορεῖ νὰ συμβαίνουν καὶ οἱ δύο «διακοσμήσεις» ἔγιναν ἀποδεκτὲς ὡς ἡ μόνη ἀλήθεια.
Ἐδῶ φτάνω στὸ τρίτο σύνολο ἀξιῶν ποὺ ἐπιτρέπουν σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἰσραηλινοὺς νὰ ζήσουμε εἰρηνικὰ μὲ τὴν κατοχὴ καὶ αὐτὸ εἶναι ἴσως τὸ πιὸ κρίσιμο καὶ τὸ χειρότερο. Λέμε θυματοποίηση, λέμε ἐκλεκτοὶ ἄνθρωποι. Ὅταν λέω θυματοποίηση ἐννοεῖται ὅτι πρέπει νὰ ἀναφέρουμε τὸ Ὁλοκαύτωμα καὶ τὴν ἀξέχαστη κα. Golda Meir ποὺ τὰ ἀμερικανικὰ δικαστήρια ἀπέλασαν στὸ Ἰσραήλ. Εἶπε κάποτε αὐτὴ ἡ ἀξέχαστη γυναίκα, ὅτι μετὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν. Ἀλλὰ τὸ τρίτο σύνολο ἀξιῶν εἶναι τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ συστηματικὴ ἀπανθρωποποίηση τῶν Παλαιστινίων, ποὺ ἐπιτρέπουν σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἰσραηλινοὺς νὰ ζοῦμε εἰρηνικὰ μὲ τὰ πάντα, γιατί ἂν δὲν εἶναι ἀνθρώπινα ὄντα σὰν ἐμᾶς, τότε δὲν τίθεται πραγματικὰ ζήτημα ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Ἂν ξύσετε κάτω ἀπὸ τὸ δέρμα σχεδὸν κάθε Ἰσραηλινοῦ θὰ τὸ βρεῖτε ἐκεῖ. Σχεδὸν κανεὶς δὲν θὰ ἀντιμετωπίσει τοὺς Παλαιστίνιους ὡς ἴσα ἀνθρώπινα ὄντα, ὅπως ἐμεῖς. Ἔγραψα κάποτε ὅτι ἀντιμετωπίζουμε τοὺς Παλαιστίνιους σὰν ζῶα καὶ ἔλαβα τόσες πολλὲς ἐπιστολὲς διαμαρτυρίας ἀπὸ ὀργανώσεις γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ζώων, δικαίως, ἀλλὰ στὸ τέλος τῆς ἡμέρας πόσοι Ἰσραηλινοὶ προσπάθησαν γιὰ μία στιγμὴ νὰ βάλουν τὸν ἑαυτό τους στὴ θέση τῶν Παλαιστινίων; Γιὰ μία στιγμή, γιὰ μία μέρα; Θέλω νὰ σᾶς δώσω δύο παραδείγματα ποὺ θὰ τὸ καταδείξουν. Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια πῆρα συνέντευξη ἀπὸ τὸν τότε ὑποψήφιο πρωθυπουργὸ Ἐχοὺντ Μπαρὰκ καὶ τοῦ ἔκανα μία ἐρώτηση ποὺ προσπαθῶ νὰ κάνω σὲ κάθε περίσταση. Κύριε Μπαράκ, τί θὰ εἶχε συμβεῖ ἂν εἴχατε γεννηθεῖ Παλαιστίνιος; Ὁ Μπαρὰκ μοῦ ἔδωσε τότε τὴ μόνη εἰλικρινῆ ἀπάντηση ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μοῦ δώσει: θὰ εἶχα ἐνταχθεῖ στὴν τρομοκρατική τους ὀργάνωση. Τί ἄλλο θὰ ἔκανε; Θὰ γινόταν ποιητής; Ἀφοῦ δὲν ἤξερε νὰ γράφει ποιήματα. Θὰ γινόταν πιανίστας; Εἶναι πολὺ κακὸς πιανίστας καὶ ἀμφιβάλλω ἂν θὰ συνεργαζόταν μὲ τὸ Ἰσραὴλ γιατί εἶναι μαχητής. Ἔγινε σκάνδαλο γιατί «πῶς μπορεῖς νὰ τολμήσεις νὰ βάλεις τὸν Ἐχούντ Μπαρὰκ νὰ σκεφτεῖ τί θὰ γινόταν, ἂν θὰ εἶχε γεννηθεῖ Παλαιστίνιος».
Τὸ δεύτερο περιστατικὸ ἐν συντομίᾳ: κατὰ τὴ Δεύτερη Ἰντιφάντα στὴ πόλη Τζενὶν στὴ πιὸ κλειστὴ πόλη στὴ Δυτικὴ Ὄχθη, πραγματικὰ ὁλοκληρωτικὴ πολιορκία, βγαίνω ἀπὸ τὴν Τζενὶν φθάνω στὸ σημεῖο ἐλέγχου. Ἕνα παλαιστινιακὸ ἀσθενοφόρο παρκάρει ἐκεῖ μὲ τὰ κόκκινα φῶτα, στέκομαι πίσω του, κανένα αὐτοκίνητο δὲν μποροῦσε νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴ Τζενὶν ἐκεῖνες τὶς μέρες οὔτε νὰ μπεῖ καὶ περιμένω. Οἱ στρατιῶτες παίζουν τάβλι στὴ σκηνή. Συνήθως ξέρω, γνωρίζω ὁ ἴδιος ὅτι εἶναι καλύτερα νὰ μὴ ἔλθω σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τοὺς στρατιῶτες, γιατί πάντα τελειώνει πολὺ ἄσχημα. Ἔτσι ἔμεινα στὸ αὐτοκίνητο, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ 40 λεπτὰ δὲν μποροῦσα νὰ τὸ ἀντέξω καὶ βγῆκα ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο, πῆγα πρῶτα στὸν παλαιστίνιο ὁδηγὸ τοῦ ἀσθενοφόρου καὶ τὸν ρώτησα τί συμβαίνει, μοῦ εἶπε ὅτι εἶναι ἡ ρουτίνα μὲ ἀφήνουν νὰ περιμένω μία ὥρα μέχρι νὰ ἔλθουν καὶ νὰ ἐλέγξουν τὸ ἀσθενοφόρο. Δὲν ἄντεξα ἄλλο καὶ πῆγα στοὺς στρατιῶτες· ἔγινε ἀντιπαράθεση, ἀλλὰ ἡ ἐρώτηση ποὺ τοὺς ἔκανα, ποὺ τοὺς ὁδήγησε πραγματικὰ νὰ κατευθύνουν τὰ ὅπλα τους πρὸς τὸ μέρος μου, ἦταν «τί θὰ συνέβαινε ἂν ὁ πατέρας σου ἦταν ξαπλωμένος σὲ αὐτὸ τὸ ἀσθενοφόρο;». Αὐτὸ τοὺς παραλόγισε, ἔχασαν τὸν ἔλεγχο. Πῶς τόλμησα νὰ συγκρίνω τὸν πατέρα τους μὲ τὸν Παλαιστίνιο στὸ ἀσθενοφόρο;
Αὐτὸ τὸ σύνολο πεποιθήσεων ὅτι δὲν εἶναι ἄνθρωποι ὅπως ἐμεῖς, δίνει τὸ δικαίωμα σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἰσραηλινοὺς νὰ ζοῦμε μὲ τόση εἰρήνη μὲ αὐτὰ τὰ ἐγκλήματα. Συνεχίζεται τὸ ἔγκλημα τόσα χρόνια χωρὶς νὰ χάνεται καμία ἀνθρωπιὰ ἢ ἀξίες. Ἄκουσα κάποιον νὰ μιλάει γιὰ ἑβραϊκὲς ἀξίες. Πρέπει νὰ εἶμαι εἰλικρινὴς μαζί σας δὲν ξέρω τί εἶναι οἱ ἑβραϊκὲς ἀξίες. Ξέρω ποιὲς εἶναι οἱ παγκόσμιες ἀξίες. Ἂς μὴ προκαλοῦμε σύγχυση. Ὑπάρχουν πολὺ σαφεῖς παγκόσμιες ἀξίες καὶ ὑπάρχει πολὺ σαφὲς διεθνὲς δίκαιο, ποὺ γιὰ τοὺς περισσότερους Ἰσραηλινοὺς διεθνῶς εἶναι πολὺ σημαντικό, ἀλλὰ ὄχι γιὰ τὸ Ἰσραήλ. Τὸ Ἰσραὴλ εἶναι εἰδικὴ περίπτωση. Γιατί εἶναι εἰδικὴ περίπτωση; Καὶ πάλι σχετίζεται μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀξίες, μὲ τὸ νὰ ζεῖς στὴν ἄρνηση.
Θέλω νὰ ἐπιστρέψω στὸ θέμα τοῦ πάνελ μας. Εἶναι καλὸ γιὰ τὸ Ἰσραήλ; Ὄχι εἶναι κάτι πολὺ διεφθαρμένο, γιατί οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες δίνουν τὸ δικαίωμα στὸ Ἰσραὴλ νὰ συνεχίσει, προφανῶς οἱ Παλαιστίνιοι εἶναι τὸ πρῶτο καὶ ἄμεσο ἀπίστευτο θῦμα του, ἀλλὰ στὸ τέλος τῆς ἡμέρας τί θὰ εἶναι τὸ Ἰσραὴλ μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια; Τί εἶναι ἤδη σήμερα; Ποῦ ὁδηγεῖται; Τὰ πράγματα γίνονται ὅλο καὶ χειρότερα καὶ ἑπομένως ἔχω τόσο λίγη ἐλπίδα γιὰ ἀλλαγὴ μέσα ἀπὸ τὴν ἰσραηλινὴ κοινωνία, γιατί πιστεύει ὅτι -ὅπως ἴσως γνωρίζετε- ὅτι πηγαίνουν ὅλο καὶ περισσότερο στὴν ἐθνικιστικὴ μιλιταριστικὴ θρησκευτικὴ κατεύθυνση, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο παρέχει πολὺ μικρὴ ἐλπίδα ὅτι ἡ ἀλλαγὴ θὰ ἔλθει ἀπὸ μέσα. Γιατί οἱ Ἰσραηλινοὶ νὰ θέλουν ἀλλαγή; Ποιὸ τὸ κίνητρο; Γιατί νὰ τοὺς ἀπασχολήσει; Ἡ ζωὴ εἶναι τόσο καλή. Θὰ ἔπρεπε νὰ δεῖτε τὸ Ἰσραὴλ τὶς μέρες ποὺ βομβαρδίστηκε ἡ Γάζα, ὅταν οἱ παραλίες ἦταν γεμάτες κόσμο, τὰ ἑλικόπτερα περνοῦσαν στὸ δρόμο, γιὰ νὰ βομβαρδίσουν τὴ Γάζα. Ἡ ἰσραηλινὴ τηλεόραση δὲν ἔδειχνε σχεδὸν καθόλου φωτογραφίες. Οἱ ἐφημερίδες σχεδὸν δὲν ἔγραφαν τίποτα. Ἔγραψα ἕνα ἄρθρο σχετικὰ μὲ τὴν εὐθύνη τῶν πιλότων καὶ χρειάστηκε νὰ χρησιμοποιήσω σωματοφύλακες, γιὰ νὰ ἐξέρχομαι ἀπὸ τὸ σπίτι μου μετὰ ἀπὸ αὐτό. Τὸ πρόβλημα ἦταν ὅτι οἱ σωματοφύλακες ἦταν ἔποικοι καὶ μὲ μάλωναν ὅλη μέρα μέχρι ποὺ εἶδα ὅτι ἤμουν πολὺ πιὸ ἀσφαλὴς χωρὶς τοὺς σωματοφύλακες παρὰ μὲ αὐτούς. Ἀλλὰ ὁ τελευταῖος πόλεμος στὴ Γάζα, καὶ αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ τελευταία μου παρατήρηση, ὁ τελευταῖος πόλεμος στὴ Γάζα μᾶς δίδαξε ἐπίσης ὅτι τὸ Ἰσραήλ, ποὺ ἔχει τρία καθεστῶτα σήμερα, μπορεῖ νὰ εἶναι τὸ μοναδικὸ κράτος στὸν κόσμο μὲ τρία καθεστῶτα, ἕνα γιὰ τοὺς Ἑβραίους ἕνα γιὰ τοὺς Ἄραβες πολίτες καὶ ἕνα γιὰ ἕνα καθεστὼς ἀπαρτχάιντ στὴ Δυτικὴ Ὄχθη καὶ τὴ Γάζα, ἕνα ἀπὸ τοὺς πιὸ βάναυσους καὶ σκληροὺς τυράννους στὸν κόσμο, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν βιτρίνα ἀκόμη καὶ γιὰ αὐτὴν τὴ δημοκρατία ποὺ πάντα πίστευα ὅτι εἶναι δημοκρατία γιὰ τοὺς Ἑβραίους πολίτες της, συνειδητοποίησα τὸ περασμένο καλοκαίρι ὅτι εἶναι δημοκρατία γιὰ τοὺς Ἑβραίους πολίτες της, ἀλλὰ μόνο ἂν σκέφτονται ὅπως ἡ πλειοψηφία. Ἑπομένως καὶ μὲ αὐτὸ θέλω νὰ ὁλοκληρώσω θέλω νὰ πῶ σὲ ὅλους σας ὅτι λίγοι ἀπὸ ἐμᾶς πολὺ λίγοι, ἀλλὰ λίγοι ἀπὸ ἐμᾶς ἀτενίζουμε πρὸς τὴ Δύση, τὴν Εὐρώπη καὶ μετὰ στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες μὲ μία μεγάλη ἐλπίδα, γιατί χάσαμε τὴν ἐλπίδα μας στὸ Ἰσραήλ. Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ!».