Γράφει ὁ κ. Διονύσιος Ἀλ. Πελέκης, Δικηγόρος παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ
Ὁ ἀγαπητὸς καὶ ἀξιότιμος φίλος καὶ συνάδελφος δικηγόρος κ. Γεώργιος Κούβελας εἶχε τὴν εὐγένειαν νὰ μοῦ ἀποστείλη εἰς ἑνιαῖον κείμενον ὀγδοήκοντα σελίδων τὸ ἐκτεταμένον καὶ περισπούδαστον πόνημά του περὶ τοῦ πῶς ἀντιμετωπίζει ἡ Πολιτεία ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἀφ’ ἑτέρου τὸ ἐθνοκτόνον καὶ ψυχοκτόνον ἔγκλημα τῆς ἀμβλώσεως, διὰ τὸ ὁποῖον ἡ ΣΤ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος (Κωνσταντινούπολις 691 μ.Χ.) ἀπήντησε πρὸς τὴν ἀποτανθεῖσαν πρὸς αὐτήν, κατὰ τὰ τότε εἰθισμένα, Πρεσβείαν Χριστιανῶν μὲ τὸ καταλυτικόν: «Ἡμεῖς ταῖς τοῖς ἀβλωθριδίοις χρωμέναις ἀνδροφονεῖν φαμέν», δηλαδὴ «ἀνθρωποκτονεῖν», στοιχοῦσα καὶ πρὸς τὴν αὐστηρὰν κρίσιν τοῦ Ἱπποκράτους εἰς τὸν διδόμενον ὑπὸ τῶν Ἰατρῶν Ἱπποκράτειον ὅρκον, καθ’ ὅν ὁ ἰατρὸς ὁρκίζεται ὅτι: «ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσὸν φθόριον δώσω» καὶ ἀπὸ Ρωμαϊκὸν Δίκαιον καθ’ ὅ: «nasciturus pro jam nato habetur, quotiens de commodo ejus agitur», διατυπώσασα τὸν ταυτόσημον πρὸς τὴν πρὸς Πρεσβείαν ἀπάντησιν ΗΑ Ἱερὸν Κανόνα καὶ τοὺς Κανόνες Η τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καὶ ΚΑ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Νηστευτοῦ. Ἁπλουστάτοις καὶ σαφεστάτοις λόγοις. Ἡ ἄμβλωσις εἶναι ἀνθρωποκτονία.
Ὁ κ. Κούβελας πραγματεύεται μετ’ ἄκρας ἐπιμελείας, ἐξαντλητικῶς καὶ κατ’ ἐπιστήμην ἀπὸ πάσης πλευρᾶς τὸ ἀφανιστικὸ τοῦ ἔχοντος ψυχὴν ἐμβρύου ἐξ ἄκρας συλλήψεως καὶ συνάμα τραγικὸ καὶ διὰ τὴν γυναῖκα-φόνισσαν, καὶ διὰ τὴν Πατρίδα μας, γεγονὸς τῆς ἀμβλώσεως. Ἡ Πραγματεία τοῦ Κούβελα ἀποτελεῖ ἐγερτήριον καὶ ἱερὸν προσκλητήριον, ἱκετήριον σάλπισμα καὶ πρὸς κάθε Ἑλληνίδα (Ἕλληνα μόνον Ἑλληνὶς δύναται νὰ γεννήση), νὰ ἀποφασίση νὰ μὴ προσφεύγη εἰς ἄμβλωσιν, διότι θὰ εὑρεθῆ ἀντιμέτωπος καὶ πρὸς αὐτὸν τὸν Κύριόν μας Ἰησοῦ Χριστόν, ὁ ὁποῖος διετύπωσε τὴν ἀπόφασίν του, ὁδηγούμενος ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων εἰς τὸν Σταυρόν, παρουσίᾳ τοῦ Ἕλληνος Ἀποστόλου Φιλίππου καὶ τῆς πρεσβείας Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι μέσῳ τοῦ Φιλίππου ἐπλησίασαν τὸν Κύριον, διὰ νὰ λάβουν τὴν εὐχήν του, μὲ τοὺς ἑξῆς λόγους: Διὰ τοῦτο ἀφαιρεθήσεται ἀφ’ ὑμῶν (τῶν Ἰουδαίων) ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τὸ θέλημα Αὐτοῦ». Καὶ αὐτὸ τὸ εἰς ὅ ἀνεφέρετο ὁ Κύριος Ἑλληνικὸ Ἔθνος πρέπει νὰ ἐπιβιώση καὶ νὰ ὁδηγήση καὶ πάλιν τὸν κόσμον εἰς τὴν μοναδικὴν σωτήριαν ὁδόν, τὴν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ, ὅπως κοινῶς, ἄλλωστε, ἤρχισε νὰ ὁμολογῆται διεθνῶς ὑπὸ ἀφυπνισμένων ἀνὰ τὴν Ὑφήλιον συνειδήσεων.
Τὸ πόνημα γράφεται καὶ μὲ τὸν προσήκοντα σεβασμὸν πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν, εἶναι δὲ ἀπολύτως, μέχρι ὑπερβολῆς τεκμηριωμένον διὰ παραθέσεως σωρείας κειμένων-ἀπόψεων, μὲ τὴν δέουσαν ἀναφορὰν καὶ εἰς τὸ θλιβερὸν 1986 καὶ τοὺς ἀγῶνας, μὲ ὅλων μας τὴν κατὰ δύναμιν συμπαράστασιν, εἰς τὸν ἀγῶνα τοῦ πεφωτισμένου καὶ ἡγιασμένου Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου Κοτσώνη.
Ἐπισκοπῶν ἐκ δευτέρου τὸ ὀγδοντασέλιδον κείμενον πιστεύω ὅτι ἡ ἄκρας καὶ συνεποῦς ἐπιστημοσύνης ἐργασία τοῦ κ. Κούβελα θὰ ἠδύνατο νὰ ἀποτελέση καθ’ ἑαυτὸ καὶ μὲ προσθήκας τινὰς τὸ ἀντικείμενον μίας διδακτορικῆς ἐργασίας. Ὁπωσδήποτε ὅμως πρέπει νὰ διαδοθῆ εὐρύτερον πρὸς φωτισμὸν καὶ πλοήγησιν «ψυχῶν ἐν συγχύσει καὶ ἀπωλείᾳ προσανατολισμοῦ».