Τοῦ κ. Παύλου Ἀθ. Παλούκα, Ἐπιτ. Σχολικοῦ Συμβούλου Δ.Ε.
4ον.-Τελευταῖον
5. Υἱοθεσία παιδιῶν ἀπό ζεῦγος ὁμοφυλοφίλων καί αἱ συνέπειαι εἰς τόν ψυχικόν τους κόσμον καί εἰς τήν κοινωνίαν γενικότερα
Οἱ ὁμοφυλόφιλοι ζητοῦν καί τήν υἱοθεσία παιδιῶν. Αὐτό εἶναι ἀπό τά ἀνήκουστα. Τέτοιου εἴδους υἱοθεσία εἶναι πρωτάκουστη καί ἀνεπίτρεπτη, γιατί ὄχι μόνο προσκρούει στόν νόμο ἀλλά καί δέν ἐνδείκνυται ἀπό ἠθικῆς, ψυχοπαιδαγωγικῆς, κοινωνικῆς καί θρησκευτικῆς ἀπόψεως.
Τά παιδιά, ὡς γνωστό, παραδειγματίζονται ἀπό τούς γονεῖς τους, τούς ἔχουν ἴνδαλμα καί κατά κανόνα, σχεδόν, τούς μιμοῦνται καί τούς ἀκολουθοῦν στή ζωή τους. «Τί παράδειγμα θά πάρουν τά ἀγοράκια βλέποντας τούς ἄνδρες “γονεῖς” τους νά κοιμοῦνται μαζί; Θά νομίσουν, ὅτι “ἔτσι γίνεται” καί θά γίνουν καί αὐτά ὁμοφυλόφιλα! Τά ἴδια θά συμβοῦν καί στά κοριτσάκια, ἄν υἱοθετηθοῦν ἀπό ὁμοφυλόφιλες καί λεσβίες γυναῖκες».[36]
Ἔτσι, τελικά, ἡ ὁμοφυλοφιλία θά καταντήσει νά εἶναι, στή συντριπτική πλειονότητα τῶν παιδιῶν, ἐπίκτητη, μέ ἀπρόβλεπτες συνέπειες γιά τά ἴδια καί τήν κοινωνία γενικότερα.
Προκύπτουν, λοιπόν, πολλά βασικά προβλήματα καί ἀκανθώδη ἐρωτηματικά:Τό φυσικό περιβάλλον τοῦ παιδιοῦ εἶναι ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα. Εἶναι ἀπαραίτητο γιά τήν ψυχική ἰσορροπία τῶν τέκνων. Ποιός ἀπό τούς δύο θά εἶναι ἡ μητέρα; Καί πῶς θ’ ἀντιμετωπίζει τό παιδί τούς συμμαθητές του στό σχολεῖο, πού σίγουρα θά τό περιπαίζουν καί θά τό εἰρωνεύονται; Μπορεῖ νά ἀντικατασταθεῖ ὁ ρόλος τῆς μητέρας; Ἀπολύτως μέ τίποτε. «Ἡ μάνα εἶναι σύμβολο».[37] Ὁ στίχος τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητή, Διονυσίου Σολωμοῦ, «θαυμάζω τίς γυναῖκες μας καί στ’ ὄνομά τους μνέω», ἀποκαλύπτει μέ σαφήνεια, ὅπως γράφει ἡ Ὁμότιμη Καθηγήτρια τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Μερόπη Σπυροπούλου, «μιά πηγαία ἀναγνώριση τοῦ ρόλου πού παίζει, πού μπορεῖ νά παίξει ἡ γυναίκα, σέ ὅλες τίς πτυχές τῆς ζωῆς μέσα στήν κοινωνία».[38]
Καί στίς περιπτώσεις, ἀκόμα, πού οἱ γονεῖς εἶναι διαζευγμένοι καί ἐκεῖ τά παιδιά ἔχουν γονέα, ἔχουν μητέρα καί πατέρα (χωρίς νά παραβλέπουμε βέβαια καί τά τυχόν προβλήματα πού προξενεῖ ἕνας χωρισμός). Ἀκόμη καί ἐξώγαμο ἄν εἶναι τό παιδί, ἔχει τήν ἀγκαλιά τῆς μητέρας του καί νιώθει τό μητρικό φίλτρο.
«Ὁ γάμος εἶναι σαφῶς θεσμός πού ἀφορᾶ σέ δύο ἀνθρώπους διαφορετικοῦ φύλου, καί δέν ἐπιτρέπεται σέ καμία περίπτωση ἡ ἀλλοίωσή του, μέ τό πρόσχημα τῶν δικαιωμάτων τῶν ὁμοφυλοφίλων. Ἐάν οἱ κοινωνίες περιπέσουν σέ αὐτό τό σφάλμα, τότε ὄχι μόνο θά διαλύσουν τόν σημαντικό θεσμό τοῦ γάμου καί τῆς οἰκογένειας, ἀλλά καί θά δώσουν λαβή στούς ὁμοφυλόφιλους νά ζητήσουν τήν υἱοθεσία παιδιῶν, καί τότε θά φθάσουμε στήν τραγική κατάληξη νά ἔχουμε παιδιά ὀρφανά καί φυσιολογικά (κατά τά ἄλλα) νά μεγαλώνουν σέ “οἰκογένεια” δύο μαμάδων, χωρίς πατέρα, ἤ δύο μπαμπάδων, χωρίς μητέρα».[39]
Τελικά, καταστρέφεται καί ἡ ἔννοια ἀλλά καί ὑπόσταση τῆς οἰκογένειας καί τῆς μητέρας εἰδικότερα. «Γιά τή δημιουργία τέτοιων μορφῶν “οἰκογένειας” ἐνεργοποιοῦνται μέθοδοι πού ἐκμεταλλεύονται τόν ἄνθρωπο, ὅπως ἡ ἐφαρμογή τῆς ἐξωσωματικῆς γονιμοποίησης, ἡ χρήση “ξένου” γενετικοῦ ὑλικοῦ, ἡ παρένθετη μητρότητα, τεχνικές πού ὁδηγοῦν στή γέννηση παιδιῶν στερημένων πολλαπλά ἀπό μητέρα ἤ πατέρα, μέ ὅ,τι αὐτό μπορεῖ νά συνεπάγεται».[40]
Μία σώφρων γυναίκα, ἡ Ἀδαμαντία Σταθάτου (ἱστορικός, ἀρχαιολόγος καί ἐκπαιδευτικός) καλεῖ τίς Γυναῖκες τοῦ κόσμου καί τίς Ἑλληνίδες, «νά μή δεχτοῦν ποτέ νά ἐνοικιάσουν τό σῶμα τους ὡς ἀσκό μιᾶς τέτοιας παραγωγῆς… (σσ. δική μου: νά μή γίνει παρένθετη ἤ ἐνοικιαζόμενη μητέρα!) Μή καταδεχτεῖτε τέτοια συναλλαγή, ὅποιο κι ἄν εἶναι τό τίμημα! Ὅσο ἀκριβά κι ἄν σᾶς πληρώνουν. Μή δεχτεῖτε ποτέ γιά παιδί πού δέν εἶναι καρπός ἀγάπης, νά κινδυνεύει ἡ ζωή σας καί νά ἀλλοιωθεῖ ἡ εἰκόνα τοῦ κορμιοῦ σας».[41] Ἐάν ὑπηρετεῖ αὐτόν τόν σκοπό μιά γυναίκα, δηλαδή τῆς «παρένθετης μητέρας», ἀλλοιώνει τήν ἀποστολή τῆς γυναίκας, τήν ὑποτιμᾶ ὡς γυναίκα-μητέρα καί τήν ἐμπορεύεται!
Καί μία σημαντική ἐπισήμανση, πού κάνει ὁ π. Ἰωάννης Διώτης (Θεολόγος-δημοσιογράφος), σχετικά μέ τίς ἐπιπτώσεις στό δημογραφικό πρόβλημα, γενικά, ὅλης τῆς γῆς: «Ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἀφανισμός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἐάν ὑποτεθῇ ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γίνουν ὁμοφυλόφιλοι, ὡς ἐπιδιώκεται, τότε μετά ἀπό 115 ἔτη δέν θά ὑπάρχῃ οὐδείς ἄνθρωπος εἰς τήν Γῆν».[42]
Διαφαινομένη τραγική πραγματικότητα θά ἐπισημάνει καί ὁ καθηγητής τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θράκης, Ἀλέξανδρος Π. Κωσταρᾶς, τονίζοντας μία ἄλλη ἠθική διάσταση τοῦ φαινομένου: Ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι, δυστυχῶς, ἀφύσικη καί τρομερά ἐπικίνδυνη. «Ὁ σοδομισμός» εἶναι «κοινωνίας σῆψις».[43]
ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ
Ἡ ἑλληνική καί χριστιανική κοινωνία δύσκολα δέχεται μία τέτοια κοινωνική ἀνισορροπία καί «παραφυσική» ἰδιαιτερότητα.
Δικαιώματα ναί, ἀλλά εἶναι ὑπερβολή τό προβαλλόμενο αἴτημα γιά ἱκανοποίηση δῆθεν δικαιώματος γάμου ἤ υἱοθέτησης παιδιῶν.
Μετά ἀπό ὅσα ἀναφέρθηκαν, καταλήγοντας ἔχω νά ἀναφέρω τό ἑξῆς:
Δέν εἴμαστε ρατσιστές, ἀλλά ὄχι καί νά γκρεμίζουμε κάθε διαχρονική, ἠθικοκοινωνική ἀξία. Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί μιμούμεθα τήν ἀρχή τοῦ Ἰησοῦ πρός τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο:
Καταδικάζουμε καί ἀπορρίπτομε τήν ἀνήθικη πράξη, ἀλλά δεχόμεθα καί ἀγαπᾶμε τόν ἄνθρωπο.
Ἡ πολιτεία ἄς προσέξει, νά μή ὑποπέσει στήν παγίδα τῆς ὑποχώρησης καί ἱκανοποίησης παραλογισμῶν. Οὔτε καί οἱ πολιτικοί μας νά ἐνδώσουν, ὑπολογίζοντας ἐν καιρῷ στήν ψῆφο μερίδας πολιτῶν, πού ἀνήκουν στόν ὁμοφυλοφιλικό χῶρο. Ἐκφράζουμε, μαζί μέ τά Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα Ἀθηνῶν, «τήν κατηγορηματική ἀντίθεσή μας ἀφενός, στόν χαρακτηρισμό, ἀπό τήν Πολιτεία, τῆς ὁμόφυλης ἕνωσης ὡς “γάμου” καί, ἀφετέρου, στή νομική της κατοχύρωση. Πρόκειται γιά μιά ρύθμιση πού γίνεται, γιά νά δικαιωθοῦν προσωπικές σεξουαλικές ἐπιλογές, καί νά παραχωρηθοῦν δικαιώματα πού θά ἀποβοῦν εἰς βάρος τῆς οἰκογένειας, τῶν παιδιῶν καί τῆς κοινωνίας τῆς Πατρίδας μας».[44]
Πρέπει νά λάβουν σοβαρά καί τά κατάπτυστα συνθήματά τους σέ ἀηδιαστικές παρελάσεις τους, καί νά μή ἱκανοποιήσουν τίς ἀντικοινωνικές καί ἀνθελληνικές ἀπαιτήσεις τους.
Τά συνθήματα ἀκούστηκαν καί τά εἴδαμε γραμμένα σέ πανώ: «Στό διάολο ἡ οἰκογένεια, στό διάολο ἡ πατρίς,/ἡ Ἑλλάδα νά πεθάνει, νά ζήσουμε ἐμεῖς».[45]
Λοιπόν: «στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου!».
Σημειώσεις:
[36] Ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», 14-9-2023.
[37] Μαρίας Τζομπανάκη (ἠθοποιοῦ), σέ συνέντευξή της στήν τοπική ἐφημερίδα Πατρῶν «Νεολόγος», 2-9-2022, σελ. 8.
[38] Μερόπης Ν. Σπυροπούλου, «Γιατί ἡ γυναίκα;», περιοδικό «Σύνδεσμος», τ. 566/2022, σελ. 38.
[39] Ἄγγελου Δακουτροῦ, «Γάμοι ὁμοφυλοφίλων», ἐφημερίδα «Χριστιανική», 7.2.2002, καί περιοδικό «Τόλμη», Ὀκτώβριος 2001, σελ. 14.
[40] Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα, ὅ.π..
[41] Ἀδαμαντίας Σταθάτου, «Γυναῖκες-μητέρες θηλυκά: Ἐμπρός γιά τήν προστασία τῆς οἰκογένειας», ἐφημ. «Ἐλεύθερη Ὥρα», 17-10-2023, σελ. 6.
[42] Ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», 8-9-2023, σελ. 8.
[43] Ἐφημερίδα «Κιβωτός τῆς Ὀρθοδοξίας», 13-7-2023.
[44] Ὀρθόδοξα Χριστιανικά Σωματεῖα, ὅ.π..
[45] Ἐφημερ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 8-9-2023, σελ. 8.