Από τον Afram Ishaq | Επικεφαλής του Γραφείου Σχέσεων του Κόμματος Συριακής Ένωσης στη Συρία
Οι επιθέσεις και οι παραβιάσεις που στρέφονται κατά των Χριστιανών στη Συρία δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται με απλές δηλώσεις καταδίκης ή με φευγαλέες εκφράσεις ανησυχίας. Η κατάσταση έχει γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη και απαιτεί σοβαρή και υπεύθυνη αντίδραση — όχι μόνο από τις εκκλησίες, αλλά και από όλες τις εθνικές, πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις. Άλλωστε, οποιαδήποτε βλάβη προκαλείται σε ένα συστατικό της συριακής κοινωνίας συνιστά επίθεση στην ενότητα και το μέλλον της Συρίας.
Παρόλο που η έκδοση κοινής δήλωσης από τους τρεις πατριάρχες της εκκλησίας είναι σημαντική, δεν επαρκεί πλέον. Αυτό που χρειάζεται είναι μια ενιαία θέση που να υπερβαίνει τις δηλώσεις και τις διακηρύξεις και να περιλαμβάνει πραγματικά και πρακτικά βήματα για την προστασία των πολιτών, τη διαφύλαξη της αξιοπρέπειάς τους και την εγγύηση των δικαιωμάτων τους.
Η κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί σήμερα δεν μπορεί να εξεταστεί μεμονωμένα από τις διαιρέσεις μεταξύ των εκκλησιών, την έλλειψη συντονισμού και κοινής δράσης, καθώς και το γεγονός ότι δεν παρέχεται επαρκής χώρος για τα χριστιανικά πολιτικά κόμματα και τα κινήματα νέων ώστε να συμβάλουν στη διαμόρφωση μιας ενιαίας εθνικής θέσης.
Η επίθεση κατά του Αρχιεπισκόπου Γιουχάνα Άμπντο Αρμπάς στη Χομς δεν μπορεί πλέον να θεωρείται απλώς ως ένα μεμονωμένο περιστατικό ασφαλείας ή μια επίθεση σε ένα θρησκευτικό ίδρυμα. Αντίθετα, έχει εγείρει ένα πολύ ευρύτερο και πιο επείγον ερώτημα: ποιο είναι το μέλλον για τους Χριστιανούς στη Συρία; Και εξακολουθούν να αισθάνονται ασφαλείς σε μια πατρίδα όπου ζουν εδώ και αιώνες – μια γη, μια ιστορία, έναν πολιτισμό και έναν κοινωνικό ιστό του οποίου αποτελούσαν πάντα αναπόσπαστο μέρος;
Η εμπλοκή των ηγετών της εκκλησίας είναι κάτι καλό, αλλά η αντίδρασή τους δεν πρέπει να περιορίζεται σε περιπτώσεις όπου ένα μέλος του κλήρου γίνεται στόχος. Θα πρέπει να μιλάνε ανοιχτά κάθε φορά που οποιοσδήποτε χριστιανός πολίτης δέχεται επίθεση. Μια επίθεση σε έναν χριστιανό κληρικό είναι μια επίθεση σε όλους τους χριστιανούς. Και, αντίστροφα, μια επίθεση σε έναν χριστιανό είναι μια επίθεση σε όλο τον κλήρο.
Η Εκκλησία δεν είναι ένα επιβλητικό κτίριο ή μια κατασκευή από πέτρα. Κάθε Χριστιανός είναι μια εκκλησία από μόνος του. Γι’ αυτό η προστασία των ανθρώπων πρέπει να έρχεται πρώτη.
Είναι καιρός ο λαός μας να αναγνωρίσει τις ευθύνες του σε αυτό το ευαίσθητο στάδιο. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του λαού μας είναι ευθύνη του ίδιου του λαού, όχι κάποιου άλλου. Πρέπει να είμαστε εταίροι σε κάθε πτυχή της πατρίδας μας, της Συρίας, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας των περιοχών μας. Πρέπει να σταθούμε χέρι-χέρι. Πρέπει να δημιουργηθεί χώρος για τους νέους μας να ενταχθούν σε θεσμούς ασφαλείας και να βοηθήσουν στην προστασία των περιοχών όπου ζει ο λαός μας, υπερασπιζόμενοι την παρουσία μας από τυχόν επιθέσεις εναντίον μελών της κοινότητάς μας.
Δεν θέλουμε κλιμάκωση. Θέλουμε ειρήνη. Δεν επιδιώκουμε προνόμια ή ειδική μεταχείριση. Απαιτούμε ισότητα και δικαιοσύνη. Αρνούμαστε να είμαστε πολίτες δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας. Είμαστε Σύροι πολίτες πρώτης κατηγορίας. Και δικαιούμαστε τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους και δεσμευόμαστε από τα ίδια καθήκοντα.
Θέλουμε να είμαστε γνήσιοι εταίροι στην οικοδόμηση της πατρίδας μας, της Συρίας. Θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και ασφάλεια. Θέλουμε επίσης ειρήνη για εμάς και για όλα τα μέλη του συριακού λαού, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές, εθνοτικές ή πολιτισμικές τους πεποιθήσεις.
Η Συρία δεν μπορεί να οικοδομηθεί μέσω του αποκλεισμού, του φόβου ή των διακρίσεων, αλλά μέσω της ισότητας των πολιτών, του αμοιβαίου σεβασμού και της αναγνώρισης της ποικιλομορφίας που ιστορικά υπήρξε πηγή πλούτου για αυτή τη χώρα.
Η έλλειψη λογοδοσίας και η αδυναμία επιβολής του νόμου κατά των υπευθύνων για τις επιθέσεις μόνο βαθαίνουν τις διαιρέσεις μεταξύ των Σύριων και τροφοδοτούν ένα αίσθημα αδικίας και δυσπιστίας. Οι δηλώσεις καταδίκης -ανεξάρτητα από το πόσο σαφείς είναι- χάνουν την αξία τους εάν δεν ακολουθούνται από συγκεκριμένη δράση. Αυτό που απαιτείται είναι το κράτος δικαίου και η λογοδοσία για όποιον επιτίθεται σε αμάχους ή απειλεί την ασφάλεια και την αξιοπρέπειά τους, χωρίς καμία μορφή διάκρισης ή εξαίρεσης.
Σήμερα, οι εκκλησίες αντιμετωπίζουν μια ιστορική ευθύνη και καλούνται να λάβουν μια τολμηρή και ενιαία θέση, εργαζόμενες μαζί προς όφελος και το συμφέρον όλων. Το μέλλον δεν μπορεί να οικοδομηθεί μέσω της απομόνωσης ή με τη συγκέντρωση της εξουσίας λήψης αποφάσεων στα χέρια ενός μόνο κόμματος. Ο λαός μας πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η ευθύνη βαρύνει τον καθένα μας. Πρέπει να συμμετάσχουμε σε διάλογο και να δράσουμε συλλογικά. Η δύναμή μας έγκειται στην ενότητά μας· χωρίς αυτή την ενότητα, είμαστε αδύναμοι.
«Κάθε βασιλεία που διαιρείται εναντίον εαυτού ερημώνεται, και καμία πόλη ή σπίτι που διαιρείται εναντίον εαυτού δεν θα σταθεί.» (Ματθαίος 12:25)
Δεν αντιμετωπίζουμε κανέναν, ούτε είμαστε υποστηρικτές της διαίρεσης. Αντίθετα, υποστηρίζουμε τη συνεργασία, την ιθαγένεια και την ειρήνη.
Θέλουμε η Συρία να παραμείνει μια γη πολιτισμού και ιστορίας. Μια πατρίδα συνύπαρξης, όπου υπάρχει χώρος για όλους τους κατοίκους της χωρίς φόβο ή διακρίσεις. Θέλουμε μια χώρα στην οποία κανένας πολίτης δεν χρειάζεται να ζητά προστασία με βάση τη θρησκεία ή την πεποίθησή του, αλλά όπου ο νόμος, το σύνταγμα και η δικαιοσύνη χρησιμεύουν ως εγγύησή τους.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στα αραβικά από το Συριακό Κόμμα Ένωσης στη Συρία στις 21 Νοεμβρίου 2026. Το πρωτότυπο μπορεί να βρεθεί εδώ .




