Ιλχάν Ταχσίν, μην ξύνεσαι στην γκλίτσα του τσοπάνη! Αν ίσχυε η «αμοιβαιότητα» η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης θα μετρούσε 2.000 ψυχές. Κι αν ίσχυαν οι νόμοι της Τουρκίας, δεν θα το έπαιζες ανταποκριτής ξένου καναλιού
Με μια Ματιά
Σκληρή απάντηση στις προκλητικές αιτιάσεις του συντάκτη της εφημερίδας Birlik, Ιλχάν Ταχσίν, ο οποίος επιχείρησε να εξισώσει την ελληνική ομογένεια της Κωνσταντινούπολης με τη Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης ενόψει της επίσκεψης του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Από τα Άρθρα 2, 14 και 37–45 της Συνθήκης της Λωζάνης και τον δημογραφικό αφανισμό στην Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο μέχρι τις προκλήσεις των «Γκρίζων Λύκων» και το καθεστώς ελευθεροτυπίας, τα ιστορικά και νομικά δεδομένα αποδομούν πλήρως το αφήγημα του φιλοπροξενικού δημοσιογράφου.
Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης
Με αφορμή την επικείμενη επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Τασούλα, στην Κωνσταντινούπολη για τη Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο γνωστός για τις προκλητικές του τοποθετήσεις συντάκτης της εφημερίδας Birlik, Ιλχάν Ταχσίν, ξαναχτύπησε. Επιχειρεί για ακόμη μία φορά να εξισώσει το θύμα με τον θύτη, διαστρεβλώνοντας βάναυσα το γράμμα, το πνεύμα και την ιστορική πραγματικότητα της Συνθήκης της Λωζάνης.
Όταν όμως κάποιος επιλέγει να παριστάνει τον «δάσκαλο» της ιστορίας και του Διεθνούς Δικαίου, καλό είναι να θυμάται ότι η υποκρισία έχει και όρια, ειδικά όταν εκστομίζεται από εκείνους που σιωπούν εκκωφαντικά μπροστά στον συστηματικό αφανισμό του ελληνισμού από την Τουρκία.
1. Το Άρθρο 2, τα Άρθρα 37-45 και το πικρό μάθημα της «αμοιβαιότητας»
Ο κ. Ταχσίν ενοχλείται που η Συνθήκη της Λωζάνης δεν ικανοποιεί τις αλυτρωτικές φαντασιώσεις του.
Ας ανοίξει επιτέλους τα κείμενα που επικαλείται επιλεκτικά: το Άρθρο 2 της Σύμβασης περί Ανταλλαγής Πληθυσμών (αναπόσπαστο μέρος της Συνθήκης της Λωζάνης) εξαίρεσε ρητά τους Έλληνες κατοίκους της Κωνσταντινούπολης (les habitants grecs de Constantinople) και τους Μουσουλμάνους κατοίκους της δυτικής Θράκης (les habitants musulmans de la Thrace occidentale).
Στη Θράκη ορίστηκε θρησκευτική μειονότητα ακριβώς επειδή αποτελείται από τρεις διακριτές ομάδες (τουρκογενείς, Πομάκους και Ρομά), τις οποίες η Άγκυρα και τα φερέφωνά της στη Θράκη επιχειρούν με βίαιη προπαγάνδα να αφομοιώσουν υπό μία ενιαία «τουρκική» ταμπέλα.
Παράλληλα, τα Άρθρα 37 έως 44 θεσπίζουν τις ρητές υποχρεώσεις της Τουρκίας για την προστασία της ελληνικής μειονότητας, ενώ το Άρθρο 45 καθιερώνει την αρχή της αμοιβαιότητας. Ο ισχυρισμός του κ. Ταχσίν ότι «η Τουρκική Δημοκρατία έχει ήδη κάνει ό,τι είναι απαραίτητο» αποτελεί μνημείο θράσους και προσβολή στη μνήμη χιλιάδων ξεριζωμένων ανθρώπων. Αν η Ελλάδα εφάρμοζε στην πράξη την αρχή της αμοιβαιότητας απέναντι στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, σήμερα δεν θα υπήρχαν πάνω από 2.000 άνθρωποι!
2. Η Τουρκία μετέτρεψε τη Λωζάνη σε κουρελόχαρτο: Κωνσταντινούπολη, Ίμβρος και Τένεδος
Ποιος μιλάει για σεβασμό των συνθηκών; Η Τουρκία ουδέποτε τήρησε την υπογραφή της, εφαρμόζοντας ένα κρατικό σχέδιο εθνοκάθαρσης και βίαιης εκδίωξης του ελληνικού στοιχείου:
- Η εξόντωση της Πόλης: Από τους 120.000 και πλέον Έλληνες που έμειναν στην Κωνσταντινούπολη το 1923, σήμερα απομένουν μετά βίας περίπου 2.000 ψυχές.
- Ο ληστρικός φόρος περιουσίας (Varlık Vergisi του 1942), το κρατικά οργανωμένο πογκρόμ των Σεπτεμβριανών του 1955 με τις λεηλασίες, τους βιασμούς και τις πυρπολήσεις εκκλησιών, καθώς και οι μαζικές απελάσεις του 1964, ολοκλήρωσαν έναν βίαιο δημογραφικό αφανισμό.
- Το έγκλημα στην Ίμβρο και την Τένεδο (Άρθρο 14): Η Συνθήκη της Λωζάνης υποχρέωνε ρητά την Τουρκία να διατηρήσει ειδικό καθεστώς τοπικής αυτοδιοίκησης, προστασίας της ζωής, της περιουσίας και της ελληνικής παιδείας στα δύο νησιά. Η Άγκυρα έγραψε το Άρθρο 14 στα παλαιότερα των υποδημάτων της: κατήργησε την αυτοδιοίκηση, έβαλε λουκέτο στα ελληνικά σχολεία το 1964, άρπαξε με εξευτελιστικές απαλλοτριώσεις τη γη των Ελλήνων και μετέφερε ανοιχτές αγροτικές φυλακές βαρυποινιτών μέσα στα ελληνικά χωριά για να τρομοκρατήσει και να διώξει τους κατοίκους!
- Οι δημεύσεις και το λουκέτο στη Χάλκη: Επί δεκαετίες το τουρκικό κράτος υφάρπαξε χιλιάδες περιουσίες ελληνικών ευαγών ιδρυμάτων, ενώ από το 1971 κρατά παράνομα κλειστή τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, στραγγαλίζοντας τη θρησκευτική ελευθερία.
3. Προκλήσεις των «Γκρίζων Λύκων» στην Ξάνθη και η ασυδοσία στη Θράκη
Την ίδια ώρα, ο κ. Ταχσίν διαμαρτύρεται επειδή η ελληνική κοινωνία αντιδρά στις «ιδιωτικές» επισκέψεις Τούρκων αξιωματούχων στη Θράκη.
Μα αλήθεια, πώς να μην αντιδράσει κανείς όταν οι «επισκέπτες» της Άγκυρας μετατρέπουν τις περιοδείες τους σε φιέστες εθνικιστικού μίσους, φτάνοντας στο σημείο να χαιρετούν με το φασιστικό σήμα των «Γκρίζων Λύκων» μέσα στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης; Βέβαια, τέτοιες εικόνες είναι απόλυτα λογικό να μην ενοχλούν καθόλου τον κ. Ταχσίν, άλλωστε, ο ίδιος δεν δίσταζε να κυκλοφορεί επιδεικτικά φορώντας καπέλο με σύμβολο που παρέπεμπε ευθέως στους «Γκρίζους Λύκους»!
Σε πλήρη αντίθεση με την τουρκική βαρβαρότητα, η Ελλάδα στάθηκε στο ύψος της ως ευρωπαϊκό κράτος δικαίου. Η μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης όχι μόνο επιβίωσε, αλλά ευημερεί, αυξήθηκε πληθυσμιακά, εκλέγει βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, διαθέτει εκατοντάδες τζαμιά και μειονοτικά σχολεία, και απολαμβάνει κάθε ελευθερία.
Μάλιστα, η ανοχή του ελληνικού κράτους φτάνει σε τέτοιο σημείο υπερβολής, ώστε να επιτρέπει σε ανθρώπους σαν τον Ιλχάν Ταχσίν να προκαλούν καθημερινά το κοινό αίσθημα, ακόμα και να αυτοαποκαλούνται και να δρουν ανενόχλητοι ως ανταποκριτές ξένων τηλεοπτικών δικτύων χωρίς να διαθέτουν την προβλεπόμενη από τον νόμο διαπίστευση, και την ίδια στιγμή να κουνάνε με θράσος το δάχτυλο στη χώρα που τους φιλοξενεί και τους προστατεύει.
Σχόλιο Σύνταξης
Η επίσκεψη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο αποτελεί θεσμική παρουσία σε έναν υπερεθνικό θρησκευτικό θεσμό με παγκόσμια ακτινοβολία, κατόπιν πρόσκλησης του Πατριάρχη.
Όσο για τον κ. Ταχσίν, πριν ξαναπιάσει στο στόμα του τη Συνθήκη της Λωζάνης για να αναπαράγει τη γραμμή της Άγκυρας, ας κοιτάξει πρώτα τα ρημαγμένα ελληνικά σπίτια της Ίμβρου, της Τενέδου και της Πόλης, και ας ευχαριστεί καθημερινά την ελληνική δημοκρατία που του επιτρέπει να γράφει και να δρα ελεύθερα, χωρίς να υφίσταται ούτε το ένα χιλιοστό όσων υπέστησαν οι Έλληνες της Τουρκίας, αλλά και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι στη γειτονική χώρα, όπου η ελευθεροτυπία διώκεται και φιμώνεται συστηματικά.




