Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Β. Λουκάκης, Ὑποναύαρχος Λ.Δ. (ἐ.ἀ.)
Τὸ πασίγνωστο πλέον ἐπεισόδιο στὴν Ἐθνικὴ Πινακοθήκη – Μουσεῖο Ἀλεξάνδρου Σούτσου (θὰ φανεῖ χρήσιμο, ἐλπίζουμε, στὴν ἀνάπτυξη τῶν σκέψεων ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ δεύτερο συνθετικό), ἔχει ὁμολογουμένως ἐξετασθεῖ – ἀναλυθεῖ πολλαπλῶς καὶ ἀπὸ πολλούς, κατὰ κανόνα εὔστοχα μὲ καίριες ἐπισημάνσεις. Ἡ προσωπική μας αἴσθηση ὅμως εἶναι ὅτι ἡ ἐκ μέρους τῶν πιστῶν προσέγγιση τοῦ συμβάντος ἔχει κατὰ βάσιν χαρακτήρα ἀπολογητικό, ἑδραζόμενη σὲ μία βάση δικαιολογήσεως τῶν διαμαρτυρομένων βουλευτῆ καὶ θεολόγου ἐκδότη, ἀποδίδοντας τὸν θεοφιλῆ ἀκτιβισμό τους σὲ “ξέσπασμα’’ τῆς ψυχικῆς τους φόρτισης ἐξ αἰτίας τῆς βάναυσης προκλήσεως καὶ τῆς ἀφόρητης, γιὰ ἕνα Χριστιανὸ ,βλασφημίας. Σὲ ἕνα δεύτερο ἐπίπεδο προσεγγίσεως διατυπώνεται ἡ ἀπολύτως ὀρθὴ ἄποψη ὅτι ἡ ἀποκαθήλωση τῶν βλάσφημων ἐκθεμάτων ἦταν ἄσκηση δικαιώματος πολίτη, ὁ ὁποῖος συνεισφέροντας μέσῳ τῆς φορολογίας στὴν λειτουργία τῆς Ἐθνικῆς Πινακοθήκης καθίσταται ἀκούσιος σπόνσορας τῆς βλασφημίας. Σὲ κάποιο τρίτο τολμηρότερο πεδίο προσέγγισης ὑποστηρίζεται, ἐπίσης ἀπολύτως ὀρθά, ὅτι ὁ συγκεκριμένος ἤπιος ἀκτιβισμὸς -καὶ ὄχι βέβαια βανδαλισμὸς- ἦταν ἐπιβεβλημένη ἐκπλήρωση ὁμολογιακοῦ καθήκοντος στὸ πλαίσιο τῶν ὑποδειγμάτων τοῦ Κυρίου (διὰ τοῦ φραγγελίου ἐκδίωξη τῶν ἐμπόρων ἀπὸ τὸν Ναό), τοῦ Ἁγίου Νικολάου (ράπισμα στὸν αἱρεσιάρχη Ἄρειο) καὶ τῆς ἐντολῆς τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου σὲ μία πολὺ πιὸ ἤπια ἐφαρμογὴ “… ράπισον αὐτοῦ (τοῦ βλασφήμου) τὴν ὄψιν…’’.
Δυστυχῶς ὅμως οἱ ἀνωτέρω διαπιστώσεις, καταγγελίες,ἱστορικοθρησκευτικὲς παραπομπὲς καὶ μνῆμες, δηλαδὴ οἱ θεωρητικῆς μορφῆς καὶ κατευθύνσεως ἀντιδράσεις ὄχι μόνον δὲν “συγκίνησαν’’ τοὺς θεομάχους, ἀλλὰ αὐτοὶ ἐπανέφεραν – ὅπως εἶχαν προαναγγείλει – τοὺς πίνακες, προστατευμένους τώρα. Ἀποθρασυμένοι ἐπὶ πλέον ἀπὸ τὴν συμπόρευση (καὶ) ἐπὶ τοῦ συγκεκριμένου θέματος μὲ τὴν Ἱεραρχία, τοῦ φύσει καὶ θέσει μόνου ἐπίφοβου καὶ σοβαροῦ ἀντιπάλου, ἐξαπέλυσαν ἐπίθεση ἀγωγῶν καὶ ἐξωδίκων γιὰ τὴν οἰκονομικὴ καταστροφὴ τῶν διαμαρτυρηθέντων ἀδελφῶν, κυρίως ὅμως πρὸς ἐκφοβισμὸ ἐπίδοξων μιμητῶν τοῦ παραδείγματός των.
Κατόπιν τῶν προεκτεθέντων καθίσταται σαφὲς ὅτι γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ παρὰ τὴν ἁμαρτωλότητά μας ἐπιθυμοῦμε νὰ παραμείνουμε στοιχειωδῶς συνεπεῖς μὲ τὴν χριστιανική μας κλήση καὶ ἰδιότητα εἶναι μονόδρομος ἡ σὺν Θεῷ κατὰ μέτωπον ἀντεπίθεση ἐναντίον τῶν θεομάχων “τεχνολατρῶν”, ἀρχικὰ στὸ πεδίο ποὺ αὐτοὶ ἐπέλεξαν, τὸ νομικό, καὶ ἕπεται –ἂν χρειασθεῖ- συνέχεια.
Ὡς συνεισφορὰ στὴν ἐπικείμενη μάχη (θεωροῦμε βέβαιη τὴν διεξαγωγὴ της) καταθέτουμε ἀκολούθως σκέψεις καὶ προτάσεις ἀπότοκες πολυετοῦς προανακριτικῆς (ἀλλὰ ὄχι μόνον) ἐμπειρίας, τὶς ὁποῖες οἱ πολυάριθμοι διακεκριμένοι πιστοὶ Χριστιανοὶ νομικοὶ ἐπιστήμονες, ἐμπειρότεροι καὶ ἁρμοδιότεροι τοῦ γράφοντος ἴσως κρίνουν κατὰ ἕνα μικρό, ἔστω, ποσοστὸ χρήσιμες καὶ ἀξιοποιήσιμες.
Πιὸ συγκεκριμένα:
Α.- Ὡς γνωστὸν τὸ Σύνταγμα εἶναι ὁ θεμελιώδης νόμος, ἐπάνω στὸν ὁποῖον βασίζεται ἡ διαμόρφωση ὁλόκληρης τῆς νομοθεσίας μίας Χώρας ὅσον ἀφορᾶ στὰ δικαιώματα καὶ ὑποχρεώσεις τοῦ πολίτη, τὴν ὀργάνωση καὶ βασικοὺς κανόνες λειτουργίας τοῦ Κράτους καὶ τῶν Θεσμῶν. Στὰ καθ’ ἡμᾶς εἰδικώτερα:
α.- Στὴν προμετωπίδα τοῦ δικοῦ μας Συντάγματος πανηγυρικὰ διακηρύσσεται ὅτι τοῦτο ὑπάρχει, ἰσχύει καὶ φυσικὰ ἐξυπακούεται ὅτι ἐκ τοῦ λόγου αὐτοῦ παράγει ἔννομα ἀποτελέσματα ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΜΟΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ ΤΡΙΑΔΟΣ.
β.- Στὸ ἄρθρο 1 παρ.1 ὁρίζεται ὅτι ὅλες οἱ ἐξουσίες πηγάζουν ἀπὸ τὸν Λαὸ , ὑπάρχουν ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ τοῦ Ἔθνους καὶ ἀσκοῦνται, ὅπως ὁρίζει τὸ Σύνταγμα.
γ.- Στὸ ἄρθρο 3 παρ.1 ἐπισημαίνεται ὅτι ‘‘Ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας’’.
Ἀπὸ τὸν συνδυασμὸ λοιπὸν τῶν ἀνωτέρω διατάξεων καὶ δίχως νὰ ἀπειλεῖται στὸ παραμικρὸ ἡ ἐπίσης συνταγματικὰ κατοχυρωμένη ἀνεξιθρησκία (ἄρθρο 13), γίνεται κατανοητὸ ἀκόμη καὶ ἀπὸ νήπια ὅτι κανένα νομοθέτημα (νόμος, διάταγμα, ὑπ. Ἀπόφαση, ἐγκύκλιος κλπ) δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιτίθεται στὴν Ὀρθόδοξη πίστη ποὺ ἀσπάζεται ἡ μεγάλη πλειοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ (ἐπικρατοῦσα θρησκεία), ἀπὸ τὸν ὁποῖον Λαὸ πηγάζουν ὅλες οἱ ἐξουσίες (Κυβέρνηση, Βουλή, Δικαιοσύνη), οἱ ὁποῖες ΥΠΑΡΧΟΥΝ γιὰ τὸν Λαὸ αὐτόν.
Καὶ μπορεῖ βέβαια ὁ τυραννικὸς ἐξουσιαστικὸς συνασπισμὸς Ἀνθελλήνων-Ἀντιχρίστων νὰ ἔχει καταπνίξει κρίσεις καὶ συνειδήσεις, δὲν ἔχει ὅμως ἐξαφανίσει τὸ ἔμφυτο στὸν εὐαίσθητο Λαὸ μας κοινὸ περὶ δικαίου αἴσθημα καὶ τὴν κοινὴ λογική, ἰδιαίτερα ὅταν ὑποτιμώντας –ἐπαναλαμβάνουμε- καὶ αὐτὴν τὴν λογικὴ τῶν νηπίων, ἰσχυρίζεται διὰ τῶν καθηγητικῶν πολυεργαλείων του ὅτι ἡ μὲν προμετωπίδα εἶναι ἕνα ἱστορικὸ κατάλοιπο, ἡ δὲ ἀναφορὰ στὴν κρατοῦσα θρησκεία εἶναι ἁπλὴ διαπίστωση, δίχως νὰ προκύπτουν ἔννομες συνέπειες. Τὸ πόσο ἀληθινὰ πιστεύουν σὲ ὅσα διακηρύττουν ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὶς συνεχεῖς ἐπικλήσεις καὶ ἐνέργειές τους γιὰ ἐξάλειψη τῶν “ἄνευ σημασίας’’ ἀναφορῶν αὐτῶν σὲ κάθε συζήτηση συνταγματικῆς ἀναθεώρησης. Φοβοῦνται ξεκάθαρα ἐνδεχόμενη μελλοντικὰ δικαστικὴ ἀπόφαση περὶ ἀντισυνταγματικότητος – σύμφωνα μὲ ὅσα πιὸ πάνω ἀναπτύξαμε- ἀντιχριστιανικοῦ περιεχομένου ἐφαρμοστέας διατάξεως, ἐπὶ ὑποθέσεως ἡ ὁποία θὰ εἰσαχθεῖ σὲ Τμῆμα Ἀνωτάτου Δικαστηρίου (Α.Π., ΣτΕ, Ἐλεγκτ. Συνέδριο) καὶ λόγῳ ἀμφιβολίας συνταγματικότητος, θὰ παραπεμφθεῖ γιὰ τελεσίδικη ἐν προκειμένῳ ἀπόφαση στὴν Ὁλομέλεια, σύμφωνα μὲ τὴν προβλεπόμενη στὸ ἄρθρο 100 παρ. 5 τοῦ Συντάγματος διαδικασία.
δ.- Πέραν ὅμως τῆς γενικῆς- ἂς ἐπιτραπεῖ ὁ ὅρος- ἀντισυνταγματικότητας ὅσων νομοθετημάτων τὸ περιεχόμενο ἀντίκειται στὴν φιλοσοφία καὶ τὸν προσανατολισμὸ τῶν διατάξεων ποὺ ἀναλύσαμε, ἡ ἔκθεση τῶν ἐπίμαχων πινάκων παραβιάζει εὐθέως καὶ συγκεκριμένη διάταξη τοῦ Συντάγματος (ἄρθρο 16 παρ.2) ποὺ ἀναφέρεται στὸν σκοπὸ τῆς παιδείας καὶ ὁρίζει: “Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική,ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ συνείδησης…’’ Ἐπειδὴ οἱ ἐπισκέψεις στὰ ὑπὸ κρατικὴ ἐποπτεία Μουσεῖα ἐντάσσονται ἀναμφισβήτητα στὴν εὐρύτερη ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία, τὰ ἱδρύματα αὐτὰ δὲν ἀπαλλάσσονται ἀπὸ τὴν σύμφωνη μὲ τὸ Σύνταγμα ἐκπαιδευτική τους συνεισφορά. Εἰδικώτερα ἡ Ἐθνικὴ Πινακοθήκη- Μουσεῖο Ἀλεξάνδρου Σούτσου ἔχει ἀποδεχθεῖ πλήρως τὴν ἐν λόγῳ ὑποχρέωση, ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ἡ Βικιπαιδεία: “Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τῆς Ἐθνικῆς Πινακοθήκης θεσμικὸς ρόλος τοῦ ἱδρύματος εἶναι ἡ συλλογή,διαφύλαξη, συντήρηση, μελέτη καὶ ἔκθεση ἔργων τέχνης μὲ σκοπὸ τὴν διὰ βίου ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ… Ἡ πινακοθήκη ἔχει καταρτίσει πρόγραμμα ἐκπαιδευτικῶν δράσεων προκειμένου ΜΑΘΗΤΕΣ καὶ κοινὸ νὰ γνωρίσουν πληρέστερα τὴν ἱστορία τῆς εὐρωπαϊκῆς καὶ νεότερης ἑλληνικῆς τέχνης… πραγματοποιοῦνται ξεναγήσεις ποὺ προσαρμόζονται ἀνάλογα μὲ τὴν ἡλικία καὶ τὴν ἰδιότητα τῶν ἐπισκεπτῶν. ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ἡ ξενάγηση ὁλοκληρώνεται μὲ τὸ Παιδικὸ Ἐργαστήρι’’.
ε.- Πολύτιμη συνηγορία ὑπὲρ τῶν προσβαλλομένων πιστῶν, (ὅλων ἡμῶν δηλαδή), ἀποτελεῖ τὸ ἄρθρο 57 παρ. 1 τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικα περὶ “προσβολῆς προσωπικότητας’’, τὸ ὁποῖο ὁρίζει ὅτι “Ὅποιος προσβάλλεται παράνομα στὴν προσωπικότητά του ἔχει δικαίωμα νὰ ἀρθεῖ ἡ προσβολὴ καὶ νὰ μὴ ἐπαναληφθεῖ στὸ μέλλον’’. Ἀξιοσημείωτο τυγχάνει τὸ γεγονός τῆς μὴ περιοριστικῆς ἀπαριθμήσεως στὸ ἄρθρο στοιχείων ποὺ συνθέτουν μία προσωπικότητα, μεταβιβάζοντας τὴν πρὸς τοῦτο εὐθύνη στὸν φυσικὸ δικαστή. Στὸ ἴδιο πνεῦμα ἐλευθερίας ἡ Ἀπόφαση 474/2020 τοῦ Α.Π ἀναφέρει: “Προσβολὴ τῆς προσωπικότητας κατὰ τὴν ἔννοια τῆς διατάξεως αὐτῆς, ὑπάρχει σὲ κάθε περίπτωση μειωτικῆς ἐπεμβάσεως ἀπὸ τρίτο στὴ σφαῖρα αὐτῆς, δηλαδὴ σὲ ὁποιοδήποτε ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ ποὺ συνθέτουν τὴν προσωπικότητα τοῦ ἄλλου, ποὺ συνιστοῦν συντελεστές, προσδιοριστικὰ στοιχεῖα τῆς ταυτότητας τοῦ ἀνθρώπου…’’ Ἀναμφίβολα ἡ θρησκευτικὴ πίστη, ἐν προκειμένῳ ἡ Ὀρθόδοξη, ἀποτελεῖ τὸν σκληρὸ πυρήνα, τὴν κύρια συνιστῶσα καὶ τὸ καταλυτικὸ ταυτοτικὸ στοιχεῖο τῆς προσωπικότητας τοῦ Ὀρθόδοξου Πιστοῦ, ἡ ὁποία προσεβλήθη βάναυσα μὲ τοὺς βλάσφημους πίνακες.
Ἐπανερχόμενοι στὴν καταστρατήγηση ὑπὸ τῆς (σκέτο) πινακοθήκης τῆς συνταγματικῶς ἐπιβαλλόμενης ὑποχρεώσεως χριστιανικοῦ χαρακτήρα ἐκπαιδεύσεως, πιστεύουμε ἀκράδαντα ὅτι ἡ καταστρατήγηση αὐτὴ συνιστᾶ παράβαση καθήκοντος σύμφωνα μὲ τὴν σχετικὴ διάταξη (ἄρθρο 259 ) τοῦ Π.Κ ποὺ ἀναφέρει: “Ὑπάλληλος ποὺ μὲ πρόθεση παραβαίνει τὰ καθήκοντα τῆς ὑπηρεσίας του μὲ σκοπὸ νὰ προσπορίσει στὸν ἑαυτό του ἢ ἄλλον παράνομο ὄφελος ἢ νὰ βλάψει τὸ κράτος ἢ κάποιον ἄλλον τιμωρεῖται μὲ φυλάκιση ἕως δύο ἔτη ἢ χρηματικὴ ποινή’’. Στὴν συγκεκριμένη περίπτωση …ὁ “ἄλλος’’ ἔτυχε καὶ τυγχάνει μὲ τὴν ἔκθεση τῶν πινάκων του,- δωρεὰν μάλιστα- τοῦ ὀφέλους τῆς προώθησης, προβολῆς καὶ διαφήμισης.
Β.- Ἡ στάση τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας ἐνώπιον τῆς ὑπόθεσης αὐτῆς ἦταν ὄχι μόνον ἡ ἀναμενόμενη, δηλαδὴ ἴδια μὲ αὐτὴν ποὺ ἐπιδεικνύει καθ’ ὅλην τὴν πολυετῆ ὁλομέτωπη ἐπίθεση ποὺ δέχονται Πίστη καὶ πιστοί,(φοβική, μοιρολατρική, ἀναξιόπιστη καὶ ἀναξιοπρεπής), ἀλλὰ “προκόπτουσα ἐπὶ τὰ χείρῳ’’ ἐμφανίσθηκε ἀπροκάλυπτα ἐχθρικὴ.
Γ.- Συμπερασματικά:
α.- Οἱ διωκόμενοι ἀδελφοὶ ἔδρασαν, ὅπως ὄφειλαν νὰ δράσουν ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, Ἕλληνες πατριῶτες καὶ ἀξιοπρεπεῖς ἐλεύθεροι πολίτες, συναισθανόμενοι καὶ τὸ βάρος τῆς αὐξημένης εὐθύνης ποὺ ἀπορρέει ἀντιστοίχως ἀπὸ τὸν θεσμικὸ ρόλο (Βουλευτής), καὶ τῆς ἰδιότητος (Θεολόγος ἐκδότης).
β.- Ὄχι μόνον οὐδεμία ἀξιόποινη πράξη ἐτέλεσαν κατὰ τὴν ἤπια ἀκτιβιστικὴ διαμαρτυρία τους γιὰ τὴν ἀντίχριστη, ἀντεθνικὴ καὶ ἀντισυνταγματικὴ ἔκθεση τῶν βλάσφημων πινάκων, ἀλλὰ ἡ ἐνέργειά τους αὐτὴ ἦταν ταυτόχρονα δικαίωμα καὶ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ σύμφωνα μὲ τὸ τελευταῖο ἄρθρο 120 (ἀκροτελεύτια διάταξη) τοῦ Συντάγματος ποὺ ἀναφέρει στὴν παρ. 4: “Ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος ἐπαφίεται στὸν πατριωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων ποὺ δικαιοῦνται καὶ ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ νὰ ἀντιστέκονται ἐναντίον ὁποιουδήποτε ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ καταλύσει μὲ τὴν βία’’. Ἐν προκειμένῳ μὲ τσαμπουκὰ καὶ ἐτσιθελικά.
γ.- Ὑπέχουν ἀστικές, πειθαρχικὲς καὶ ποινικὲς εὐθύνες ὅσοι συνετέλεσαν καθ’ οἱονδήποτε τρόπο καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ ἐμμένουν στὴν συγκεκριμένη συνταγματικὴ ἐκτροπὴ (ὑπὸ τὴν γενικὴ καὶ τὴν εἰδικὴ ἔννοια, ὅπως ἀναλύθηκε), καὶ τῆς βάναυσης προσβολῆς τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς προσωπικότητος ἑκατομμυρίων Ὀρθοδόξων Πιστῶν. Εὐθύνες τῶν ὁποίων ἡ ἀνάδειξη, ἡ ἀπόδοση καὶ ὁ καταμερισμὸς μέσῳ τῆς νόμιμης ὁδοῦ ἀποτελεῖ καθῆκον καὶ ὑποχρέωση ὅλων ἡμῶν. Εἰδικώτερα ὡς πρὸς τὸ σκέλος τῶν ἀστικῶν εὐθυνῶν γιὰ προσβολὴ προσωπικότητος καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐνδεχομένως ἤθελε προκύψει, οἱ ὁμαδικὲς ἀγωγὲς εἶναι μονόδρομος “πρὸς γνῶσιν καὶ συμμόρφωσιν’’.
δ.- Ἡ ἔγερση ἀγωγῆς κατὰ τῶν προαναφερθέντων ἀδελφῶν θυμίζει τὴν λαϊκὴ ρήση “φωνάζει ὁ κλέφτης, γιὰ νὰ φοβηθεῖ ὁ νοικοκύρης’’, πλὴν ὅμως μὲ τὰ ἀναμενόμενα νομικὰ ἀντίμετρα (ἀνταγωγές, μηνύσεις κ.λπ.) θὰ ἐπιβεβαιωθεῖ πλήρως ἡ ἄλλη λαϊκὴ ρήση “πῆγε γιὰ μαλλὶ καὶ βγῆκε κουρεμένος’’.
Δ.- Ἐπιπροσθέτως προτείνεται:
Ὁ συντονισμὸς τῆς δράσεως ὁποιασδήποτε μορφῆς (Σωματεῖα, Σύλλογοι, Ἑνώσεις κ.λπ.) συλλογικῆς προσπάθειας καὶ ἡ δημιουργία μίας ἄτυπης ἐκτελεστικῆς ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία πέραν τοῦ ἀναγκαίου συντονισμοῦ καὶ τῆς κοινῆς πρὸς τὰ ἔξω ἐκφράσεως θὰ ἐπιτελεῖ καὶ τὰ καθήκοντα ἑνὸς οἱονεί Ὀρθόδοξου Παρατηρητηρίου τὸ ὁποῖο θὰ παρεμβαίνει μὲ ὅλα τὰ νόμιμα μέσα (μηνύσεις, καταγγελίες, διαμαρτυρίες, ἐπισκέψεις, συγκεντρώσεις κ.λπ.) σὲ κάθε περίπτωση κρατικῆς ἀντίχριστης αὐθαιρεσίας (νομοθεσία, ἐπίσημες πάσης φύσεως ἐκδηλώσεις, ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ κ.λπ.) καὶ παντοειδῶν διώξεων.
Ὡς ἕνα πρῶτο βῆμα σὲ αὐτὸν τὸν τραχὺ ὁμολογιακὸ δρόμο, τὸ ὁποῖο εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ προκαλοῦσε τεράστια αἴσθηση ἀλλὰ καὶ ἔντονες ἀντιδράσεις, θὰ ἐξέπεμπε ὅμως μὲ τρόπο καταλυτικὰ πειστικὸ ὅτι τέρμα ἡ κοροϊδία τοῦ θρησκευόμενου πολίτη – ψηφοφόρου, θὰ ἦταν – ἐν ὄψει μάλιστα τῶν ἐπερχόμενων ἐκλογῶν- ἡ ἐπιδίωξη δημόσιας (ὄχι κατ’ ἀνάγκην καὶ ἔγγραφης) δεσμεύσεως τῶν ὑποψηφίων καὶ τῶν ἡγεσιῶν τῶν θεωρουμένων ὡς πατριωτικῶν καὶ χριστιανικῶν κομμάτων, ὅτι εὐθὺς μετὰ τὴν ἐκλογή τους θὰ κινήσουν τὶς προβλεπόμενες διαδικασίες κατάργησης τοῦ “σοδομονόμου” καὶ ἐπαναφορᾶς τῶν ἄρθρων 198 – 199 γιὰ τὴν κακόβουλη βλασφημία, καὶ ὅτι οὐδὲν ἀντίχριστο νομοσχέδιο θὰ ὑπερψηφίσουν ποτέ. Ἐπιπροσθέτως θὰ ἀποδέχονται ὅτι ἡ ἀθέτηση τῶν ὑπεσχημένων (θεομπαιξία) συνεπάγεται τὴν ἐπιβολὴ βαρυτάτων πνευματικῶν ἐπιτιμίων, μὴ ἐξαιρουμένου καὶ τοῦ ἐσχάτου. Δόξα τῷ Θεῷ στὶς τάξεις τῶν ἐφησυχαζόντων Ἀρχιερέων ὑπάρχουν Ἄξιοι καὶ Ὁμολογητές, Ἀληθινοὶ Ποιμένες , οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν τὴν …πλήρη χρήση τῆς ἐπισκοπικῆς ράβδου.
Ἐν κατακλεῖδι:
Ἐπειδὴ ὁ διωγμὸς κατὰ τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης καὶ τῶν Πιστῶν κορυφώνεται καὶ συνεχῶς θὰ ἐντείνεται , ἡ ἀνάλογη ἔνταση καὶ τῆς δικῆς μας ἀντιδράσεως εἶναι πλέον μονόδρομος. Ὅμως θὰ ἔχουμε μαζί μας τὴν Χάρη καὶ τὴν Εὐλογία τῆς βλασφημούμενης Μητέρας τοῦ Θεοῦ καὶ δικῆς μας Μητέρας καὶ τῶν ἐπίσης βλασφημούμενων Ἁγίων Πρωτοτόκων Ἀδελφῶν μας.
Ὄντως Ὑψίστη ἡ Τιμὴ γιὰ μία ἐνδεχόμενη μικρὴ ταλαιπωρία.