ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (†)
ΘΕΜΑ 2ον: «Περί Ἐκκλησίας»
4ον
Ὀρθόδοξος: Ἑπομένως τά στοιχεῖα τῆς πραγματικῆς ἐκκλησίας δι’ ὑμᾶς τούς Εὐαγγελικούς εἶναι 3: α) ἀόρατος, β) ἄμωμα τά μέλη της καί γ) ἡ ἐκκλησία αὕτη εἶναι ἀδιάφορος εἰς αἱρέσεις.
Εὐαγγελικός: Βεβαιότατα, διότι αὐτά μᾶς λέγει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο διά τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἰς τό ἀνωτέρω ἀναφερθέν χωρίον Ἐφ. 5,27 νά εἶναι ἄμωμος ἡ πραγματική ἐκκλησία εἰς τόν βίον.
Ὀρθόδοξος: Ἄς ἐξετάσωμεν ἕνα ἕκαστον χωριστά. Καί πρῶτον τό περί αἱρέσεων. Αἱ διάφοροι αἱρέσεις, αἱ ὁποῖαι χωρίζουσι τάς διαφόρους ὁρατάς ἐκκλησίας, δέν εἶναι ἐμπόδιον σωτηρίας; Ἡ αἵρεσις δέν κλονίζει τά θεμέλια τῆς ἀληθινῆς ἐκκλησίας;
Εὐαγγελικός: «Πᾶν πνεῦμα, ὅ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστόν, ἐν σαρκί ἐληλυθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστί». Α΄Ἰωαν. 4,3. Ὁπουδήποτε λοιπόν χριστιανός τις κι’ ἄν ἀνήκῃ, ἐάν ὁμολογῇ Χριστόν, εἶναι σεσωσμένος.
Ὀρθόδοξος: Αὐτή ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ ἐλθόντος ἐν σαρκί εἶναι μία ἀλήθεια ὄχι ὅμως καί πᾶσα ἡ ἀλήθεια. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅμως τονίζει ρητῶς τό ἐφάρματον καί περί πολλῶν αἱρέσεων. «Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά πρώτην και δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται οὗτος καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος». Τίτ.3,10. Ἑπομένως ὄχι μόνον ὁ ἔχων φαῦλον βίον ἔχων σπίλον καί ρυτίδα ἁμαρτάνει, ἀλλά καί ὁ αἱρετικός. Οὗτος «ἐξέστραπται», ἔχει πάθει διαστροφήν καί «ἁμαρτάνει». Ἐπίσης εἰς τήν πρός Γαλάτας ἐπιστολήν 5,20 ὁ Παῦλος ὀνομάζει τάς αἱρέσεις ἔργα σαρκός, λέγων: «φανερά ἐστι τά ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστι πορνεία, ἀκαθαρσία, διχοστασία, α ἱ ρ έ σ ε ι ς». Ἐπίσης ὁ Ἀπόστολος Πέτρος εἰς τήν Β΄ ἐπιστολήν 2,1 ὁμιλεῖ περί ψευδοδιδασκάλων, «οἵτινες παρεισάξουσιν α ἱ-ρ έ σ ε ι ς ἀπωλείας… ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινήν ἀπώλειαν». Ἀφοῦ λοιπόν αἱ αἱρέσεις συμπεριλαμβάνονται εἰς τά ἔργα τῆς σαρκός καί ἐπιφέρουν ταχινήν ἀπώλειαν, πῶς νομίζετε σεῖς οἱ Εὐαγγελικοί, ὅτι μόνον ὁ φαῦλος βίος εἶναι μακράν τῆς ἀληθινῆς ἐκκλησίας καί οὐχί ἡ αἵρεσις καί ἑπομένως δύναται τις νά ζῇ εἰς οἱανδήποτε ὁρατήν ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία χωρίζεται ἀπό ἄλλης διά αἱρέσεως καί σώζεται ἀρκεῖ νά ἔχῃ βίον μόνον καλόν;
Εὐαγγελικός: Γραφικῶς εἶναι αὐτά σωστά. Εἶναι δυνατόν ὅμως λογικῶς νά δεχθῶμεν, ὅτι μόνο οἱ ὀρθόδοξοι θά σωθῶσι καί οἱ ἄλλοι θά ἀπολεσθῶσι;
Ὀρθόδοξος: Ἐνταῦθα δέν ὁμιλοῦμεν ποῖος θά σωθῇ καί ποῖος θά κολασθῇ. Αὐτό ἀφορᾷ τόν Θεόν. Ἐδῶ ὁμιλοῦμεν περί ἀληθείας ἤτοι πρα-γματικῆς ἐκκλησίας καί περί ψευδοῦς, πλανωμένης δι’ αἱρέσεως ἐκκλησίας.
Εὐαγγελικος: Ὥστε ὑπάρχει διαφορά μεταξύ ἀληθοῦς πραγματικῆς ἐκκλησίας καί σωτηρίας;
Ὀρθόδοξος: Ἀσφαλῶς. Ἡ ἀληθινή καί πρα-γματική ἐκκλησία δέν εἶναι ἡ μόνη ὁδός τῆς σωτηρίας, ἀλλά ἡ μόνη ἀ σ φ α λ ή ς ὁδός σωτηρίας. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἐν τῇ πραγματικῇ ἐκκλησίᾳ, εἶναι ἀσφαλής. Ὁ ἐκτός τῆς πραγματικῆς ἐκκλησίας χριστιανός δέν εἶναι ἀσφαλής εἰς σωτηρίαν. Ἕν παράδειγμα: Ἐπί ἀνταρτοκρατίας μία ὑπῆρχε ἀσφαλής συγκοινωνία Καλαμῶν -Ἀθηνῶν, ἡ διά τῆς τεθωρακισμένης φάλαγγος. Ὑπῆρχον βεβαίως καί ἄλλα μονοπάτια, διά τῶν ὁποίων μετέβαινον οἱ ἄνθρωποι ἐκ Καλαμῶν εἰς Ἀθήνας. Δέν ἦσαν ὅμως ἀσφαλῆ. Διά τῆς διακρίσεως ταύτης τιμῶμεν τήν ἀξίαν τῆς ἀλήθειας, διότι ἀποδίδομεν εἰς αὐτήν τήν ἀσφαλῆ ὁδόν σωτηρίας, εἴμεθα ὅμως εὐσπλαγχνικοί πρός τούς πλανωμένους, διότι δεχόμεθα, ὅτι ἡ ἀληθινή ἐκκλησία δέν εἶναι ἡ μόνη ὁδός, ἀλλά ἡ μόνη ἀσφαλής ὁδός σωτηρίας. Ἄλλως τε καί σεῖς παρ’ ὅλον πού δέχεσθε, ὅτι πραγματική ἐκκλησία εἶναι ἀόρατος ἀποτελούμενη ἐκ καλῶν χριστιανῶν ἀνηκόντων εἰς ὀρθόδοξον, καθολικήν, εὐαγγελικήν δέν παύετε νά μάχεσθε διά τάς Εὐαγγελικάς σας ἀρχάς. Ἀγωνίζεσθε, διότι νομίζετε, ὅτι σεῖς ἔχετε τήν ἀλήθειαν, τήν ἀσφαλῆ ὁδόν σωτηρίας. Δέν εἶναι ἔτσι;
Εὐαγγελικός: Διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἀμβλύνεται βεβαίως ἡ ὀξύτης, χαμηλώνει τό Σινικόν τεῖχος τῶν ὁρατῶν ἐκκλησιῶν λογικῶς. Πῶς θά ἀποδειχθῇ Γραφικῶς τό ὁρατόν τῆς Ἐκκλησίας;
Ὀρθόδοξος: Οὕτω ἄς ἔλθωμεν εἰς τό δεύτερον στοιχεῖον τῆς ἐκκλησίας, τό ὁρατόν. Ὅταν ὁ Κύριος συνιστᾷ διά τήν ἀδελφικήν συνεννόησιν τῶν χριστιανῶν τό «εἰπέ τῇ ἐκκλησίᾳ»Ματθ. 18,17, τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι πρόκειται ἀσφαλῶς περί ὁρατῆς ἐκκλησίας. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγῃ εἰς τούς Ἐπισκόπους τῆς Ἐφέσου: «Προσέχετε ἑαυτοῖς καί τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ἔθετο ὑμᾶς τό Πνεῦμα Ἅγιον ποιμαίνειν τήν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ».Πραξ. 20,28 ὁμιλεῖ ἀσφαλῶς περί ὁρατῆς ἐκκλησίας, ὅπου οἱ ποιμένες γνωρίζουν τά πρόβατα καί τά πρόβατα τούς ποιμένες των. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διατάσσει τόν Τίτον καί Τιμόθεον νά χειροτονήσῃ ὡρισμένους πρεσβυτέρους καί διακόνους, ὁμιλεῖ ἀσφαλῶς περί ὁρατῆς ἐκκλησίας, εἰς τήν ὁποίαν εἶναι γνωστοί, ὡρισμένοι, ὁρατοί οἱ κυβερνῶντες τήν ἐκκλησίαν. Ὄχι μόνον Ἁγιογραφικῶς ἀλλά καί λογικῶς εἶναι ἀπαραίτητον τό ὁρατόν τῆς ἐκκλησίας, διότι ὁ Κύριος οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ χριστιανοί εἶναι ὄχι μόνον ψυχαί ἀόρατοι ἀλλά καί σώματα ὁρατά. Δέν εἴμεθα ἄγγελοι ἀλλά καί ἄνθρωποι ὁρατοί. Τό ὁρατόν στοιχεῖον ἑπομένως εἶναι ἀπαραίτητον καί λογικῶς.
Εὐαγγελικός: Εἴπατε, ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι ὄχι μόνον ἀόρατος ἀλλά καί ὁρατή καί αὐτή ἡ ὁρατή ἡ Ὁρθόδοξος εἶναι ἡ μόνη ἀσφαλής ὁδός σωτηρίας. Δέν εἶναι δυνατόν ὅμως νά δεχθῶ, ὅτι πᾶς ὅστις εὑρίσκεται ἐν τῇ ὁρατῇ ταύτῃ ἐκκλησίᾳ, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μόνη ἀσφαλής ὁδός σωτηρίας θά σωθῇ, διότι βλέπω εἰς τήν Ὀρθόδοξον ἐκκλησίαν πολλούς κακούς ἀνθρώπους ἐγκληματίας κ.λ.π.’
Ὀρθόδοξος: Εἶπον, ὅτι ἡ ἀληθής ἐκκλησία εἶναι ὁρατή καί ἡ μόνη ἀσφαλής ὁδός σωτηρίας. Ἐξ αὐτοῦ δέν θέλῳ νά εἴπω, ὅτι πᾶν μέλος αὐτῆς θά σωθῇ. Ὄχι. Θά σωθῇ πᾶν γνήσιον μέλος αὐτῆς. Τά σαπρά μέλη καί τά σκάνδαλα καί τά ζιζάνια θά βληθῶσι εἰς τήν κόλασιν, εἶναι τά νεκρά μέλη τῆς ἐκκλησίας.
Εὐαγγελικός: Παρ’ ὅλα αὐτά μένει εἰς ἐμέ ἡ ἀπορία, πῶς εἰς μίαν πραγματικήν ἐκκλησίαν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχωσιν μέλη νεκρά καί ἁμαρτωλά παρά τήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος, ὡς εἴπομεν, θέλει ἔνδοξον τήν ἐκκλησίαν μή ἔχουσαν σπίλον ἤ ρυτίδα.
Ὀρθόδοξος: Αὐτό τό ὁποῖον λέγει ὁ Κύριος εἶναι ὁ ἰδανικός σκοπός, ὅπου πρέπει νά τείνωμεν. Τό ἴδιον εἶναι, ὅταν ἐντέλλεται ὁ ἴδιος «ἔσεσεθε οὖν τέλειοι ὡς ὁ Πατήρ ὑμῶν τέλειός ἐστι» Ματθ. 5,48. Εἶναι δυνατόν νά γίνωμεν τέλειοι, ὅπως εἶναι ὁ Θεος, ἀναμάρτητοι; Αὐτό εἶναι ἀδύνατον. Δέν ἕπεται ὅμως, ὅτι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δέν εἶναι τέλειος ὡς ὁ Πατήρ, δέν εἶναι μέλος τῆς ἐκκλησίας.
Εὐαγγελικός: Ἔχω τήν γνώμην, ὅτι ἐνταῦθα ὁ Κύριος θεωρεῖ μέλη τῆς ἐκκλησίας Του ὄχι ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι τέλειοι ὡς ὁ Πατήρ ἤτοι ἀναμάρτητοι, ἀλλά ὅσοι ἀγωνίζονται, ἔχουσι πνεῦμα ἀγωνιστικόν πρός τήν τελειότητα. Καί σᾶς ἐρωτῶ. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δέν ἀγωνίζεται, εἶναι μέλος τῆς ἐκκλησίας;
Ὀρθόδοξος: Εἶναι, ἀλλά νεκρόν.