Ο Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας στις 3 Μαΐου, επ’ ευκαιρία της εορτής της μεταφοράς των λειψάνων του Αγίου Νικολάου (Βελιμίροβιτς) Ζίτσας και Αχρίδας στη Μονή Λέλιτς, κληροδότημα του μεγάλου ιεράρχη και τόπου όπου φυλάσσονται τα ιερά λείψανά του.
Ο Άγιος Νικόλαος τιμάται ως ένας από τους μεγάλους Αμερικανούς Ορθόδοξους αγίους, έχοντας υπηρετήσει ως ιεραπόστολος στις Ηνωμένες Πολιτείες και πέρασε τα τελευταία του χρόνια στο Μοναστήρι και το Σεμινάριο του Αγίου Τύχωνα στη Νότια Χαναάν της Πενσυλβάνια, όπου και κοιμήθηκε το 1956.
Σύμφωνα με ανάρτηση της Σερβικής Εκκλησίας, τον Πατριάρχη συνόδευσαν πολυάριθμοι ιεράρχες της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, κληρικοί, μοναχοί, εκπρόσωποι της σερβικής κυβέρνησης και του στρατού, καθώς και αρκετές χιλιάδες πιστοί .
Φωτογραφία: spc.rs
Κατά την θ. Λειτουργία ο Πατ. Πορφύριος απένειμε στον ηγούμενο Γεώργιο της Μονής Lelić το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη.
Ο εορτασμός σηματοδότησε επίσης τα εγκαίνια του πρόσφατα ολοκληρωμένου Οίκου του Αγίου Νικολάου , ενός πνευματικού, εκπαιδευτικού και πολιτιστικού κέντρου που περιλαμβάνει ένα μουσείο αφιερωμένο στον άγιο, μια βιβλιοθήκη με αναγνωστήριο, αίθουσα συνεδριάσεων και αμφιθέατρο.
Στο κήρυγμά του πάνω στο Ευαγγέλιο για τον παραλυτικό στην Κολυμβήθρα της Βηθεσδά, ο Πατριάρχης έκανε παραλληλισμούς μεταξύ του άνδρα που ήταν άρρωστος επί 38 χρόνια και της σύγχρονης ανθρωπότητας. Σημείωσε ότι ο παραλυτικός ήταν «μόνος και αβοήθητος, περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που ήταν αποκλειστικά επικεντρωμένοι στον εαυτό τους, όπως ο σημερινός σύγχρονος άνθρωπος γεμάτος εγωισμό, φιλαυτία και εγωισμό, χωρίς αγάπη για τον πλησίον».
Ο Πατριάρχης τόνισε ότι ενώ ένας άνθρωπος δεν μπορεί να θεραπεύσει τον εαυτό του, «αν έχουμε πίστη, ελπίδα και επιθυμία, τότε έχουμε τον Χριστό τον Θεάνθρωπο που θεραπεύει όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες».
Μιλώντας για τον Άγιο Νικόλαο, ο Πατρ. Πορφύριος είπε ότι ήταν ένας άγιος «στον οποίο οι προσευχές και οι σκέψεις ήταν ενωμένες, οι αμοιβαία απομακρυσμένες ιδεολογίες και η πίστη των απλών ανθρώπων με ακαδημαϊκή θεολογική διδασκαλία». Σημείωσε ότι η επιστροφή του αγίου από μια μακρινή γη έκανε την πατρίδα του «μια νέα Κολυμβήθρα της Βηθεσδά και έναν τόπο πνευματικής θεραπείας».
«Είμαστε όλοι παιδιά του Αγίου Νικολάου, ο οποίος ένωσε την προσευχή και τη σκέψη, την Ανατολή και τη Δύση, που συγκέντρωσε τους ανθρώπους σε μία σωτήρια χριστιανική πίστη», είπε ο Πατριάρχης. «Ας παραμείνουμε ενωμένοι στην πίστη, την ελπίδα και την αγάπη, δοξάζοντας τον Θεό μαζί με τον Άγιο Νικόλαο και όλους τους αγίους».
Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Βάλιεβο Ησύχιος απένειμε τη διάκριση του Τάγματος του Αγίου Νικολάου στον Πατριάρχη Πορφύριο και στον Ηγούμενο Γεώργιο για την ανιδιοτελή αγάπη που έδειξαν στους ιερούς τόπους και στη μνήμη του Αγίου Νικολάου.
Ο Επίσκοπος Ησύχιος θυμήθηκε την επάνοδο των λειψάνων του Αγίου Νικολάου στον Λέλιτς πριν από ακριβώς 35 χρόνια: «Αυτή η ανακομειδή των ιερών λειψάνων δεν ήταν απλώς η φυσική επιστροφή ενός σώματος. Ήταν η πνευματική ανάσταση της Σερβίας μας. Η επιστροφή του ήταν ένα σημάδι ότι ο Θεός δεν ξεχνά τους πιστούς Του και ότι κάθε δάκρυ στην εξορία μετατρέπεται σε Ουράνιο μαργαριτάρι. Δεν ήρθε εδώ για να αναπαυθεί, αλλά για να μας αφυπνίσει».
Μετά τον εορτασμό στο Λέλιτς, ο πατριάρχης Πορφύριος επισκέφθηκε τη Μονή Τσέλιε, όπου προσκύνησε τα λείψανα του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς).







