Οἱ σκληροὶ λόγοι ποὺ ἀκολουθοῦν ΔΕΝ εἶναι βεβαίως δικοί μας. Εἶναι διὰ τῆς γραφίδος ἱκανοῦ καὶ γνωστότατου λογοτέχνη, δημοσιευμένοι σὲ ἐκλεκτὸ ἑλληνοαμερικανικὸ περιοδικὸ καὶ σὲ ἔτος σημαδιακὸ στὴν νεώτερη ἐκκλησιαστικὴ -καὶ ὄχι μόνο- ἱστορία.
Φαίνεται ὅτι ὁ συντάκτης τοῦ τσουχτεροῦ αὐτοῦ ἄρθρου θὰ εἶχε κατὰ νοῦν τοὺς ἡμέτερους ὀρθόδοξους συνομιλητὲς ποὺ ἀτερμόνως “γλυκοκουβεντιάζουν”, περὶ συμπορεύσεων, “κοινοῦ Ποτηρίου” καὶ μετὰ τοῦ γνωστοτάτου Διπλοῦ Ἡγεμόνος – Παπισμοῦ καὶ παπικοῦ Κράτους, τοῦ Βατικανοῦ.
Ὁ τίτλος τοῦ ἐν λόγῳ ἐνδιαφέροντος – καὶ διδακτικοῦ – δημοσιεύματος εἶναι «Τὸ ΝΕΟΝ “ΚΡΑΤΟΣ”, ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ». Ἐπίτιτλος αὐτοῦ: Μετὰ τὴν Συμφωνίαν Ἰταλίας – Βατικανοῦ. Ὑπότιτλος: Ἐντυπώσεις τοῦ Συνεργάτου μας Κ. [Κώστα] Οὐράνη». [1890-1953). Δημoσιεύθηκε στὸ “Ἐγκυκλοπαιδικὸν Ἡμερολόγιον τῇ συνεργασίᾳ τῶν ἁπανταχοῦ λογίων, πρὸς προαγωγὴν τῆς σκέψεως καὶ τῆς προόδου, ἔτος 3ον, 1930 HERALD PRINTING SYNDICATE, West 26th STREET, NEW YORK U.S.A, PETROS P. TATANIS FOUNDER.
Ἰδοὺ ἐν συνεχείᾳ μεγάλο ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ ἐνδιαφέροντος ἐκείνου ἄρθρου τοῦ Κώστα Οὐράνη, περὶ τοῦ Παπικοῦ Κράτους, τότε ποὺ μόλις ἱδρύετο (1929-1930):
«…Τὸ κράτος τοῦ Βατικανοῦ, ὅπως ξεύρετε, δημιουργήθηκε ἐσχάτως· πρὸ ὀλίγων μόνον μηνῶν. Εἶναι ἀποτέλεσμα συμφωνίας τῆς ὑπογραφείσης τὸν Φεβρουάριον τοῦ 1929 μεταξὺ Ἰταλίας καὶ Βατικανοῦ… Ὁ κόσμος ἐξεπλάγη, ὅταν ἐγνώσθη, ὅτι ὁ πάπας καὶ ὁ Μουσολίνι εἶχαν συνάψει μία συμφωνία. Κατὰ τοὺς ὅρους τῆς συμφωνίας αὐτῆς ὁ πάπας ἀνεγνώριζε ἐπισήμως τὸ βασίλειο τῆς Ἰταλίας ὑπὸ τὴν Δυναστεία τοῦ Οἴκου τῆς Σαβοΐας μὲ τὴν Ρώμη ὡς πρωτεύουσα, ἡ δὲ Ἰταλία ἀναγνώριζε τὴν ὕπαρξη ἑνὸς «κράτους» τοῦ Βατικανοῦ, καταλαμβάνοντας ὁρισμένην ἔκτασιν τῆς Ρώμης, ἀπολύτως ἀνεξαρτήτου τόσον εἰς τὴν ἐσωτερικήν του διοίκηση ὅσο καὶ στὶς διεθνεῖς του σχέσεις…».
Ἡ «μονόπλευρος», συμφωνία ὑπὲρ τοῦ Βατικανοῦ
«… Ἡ συμφωνία περιλαμβάνει 20 ἄρθρα, ἐκ τῶν ὁποῖων ἕνα ὑποχρεώνει τὸ Βατικανὸ καὶ εἴκοσι πέντε τὴν Ἰταλία, μὲ ἄλλα λόγια, ἐπὶ μιᾶς παραχωρήσεως τοῦ Βατικανοῦ ἡ Ἰταλία προβαίνει σὲ 25 παραχωρήσεις… κατὰ βάθος, τὸ Βατικανὸ δὲν κάνει τίποτα περισσότερο ἀπὸ τὸ ν’ ἀναγνωρίζει ὡς “de Juzo” μιὰ κατάσταση πραγμάτων ποὺ ὑφίστατο “de facto”, ὅτι δηλαδὴ ἡ Ρώμη δὲν εἶναι πιά, ὅπως ἦταν μέχρι τὸ 1870, τὸ φέουδο τῆς Παποσύνης… [Ὁ παπισμὸς] ἔλαβε ἀπὸ τὴν Ἰταλία ὁλόκληρη σειρὰ ὠφελημάτων. Ὅσο μικροσκοπικὸ κι ἄν εἶναι τὸ νέο Παπικὸν Κράτος ποὺ ἐδημιούργησε ἡ συμφωνία δὲν εἶναι γι’ αὐτὸ λιγότερο πραγματικὸ Κράτος. Ἡ Ἰταλία τοῦ ἀναγνωρίζει τὸ δικαίωμα νὰ διοικῆται, ὅπως θέλει, νὰ ἐπιβάλη τὴν δικαιοσύνη, νὰ ἐπικοινωνῆ μὲ τὰ ξένα κράτη ἀκόμη καὶ ὅταν ἡ Ἰταλία εὑρίσκεται σὲ πόλεμο μὲ ἕνα ἤ ἄλλο ἐξ αὐτῶν, νὰ εἰσαγάγη πράγματα χωρὶς νὰ ὑποβάλωνται εἰς τελωνισμὸν ἐκ μέρους της, τοῦ παραχωρεῖ διάφορα κτίρια εὑρισκόμενα ἐκτὸς τοῦ ἐδάφους του, ἀναλαμβάνει νὰ τὸ ἑνώση σιδηροδρομικῶς μὲ τὸ ἰταλικὸν δίκτυον, τοῦ ἐξασφαλίζει τὴν ὕδρευσιν, ἀπαλλάσσει τοὺς “ὑπηκόους” τοῦ Βατικανοῦ τοὺς κατοικούντας ἐπὶ Ἰταλικοῦ ἐδάφους ἀπὸ τοὺς ἄμεσους φόρους…».
Καὶ προίκα πλουσίαν ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν εἰς τὸ Κράτος τοῦ Βατικανοῦ!
«… Τὸ προικίζει χρηματικῶς ὑπὸ τύπον ἀποζημιώσεως· ἡ ἀποζημίωσις αὐτὴ εἶναι τεραστία, Ἀνέρχεται εἰς ἕνα δισεκατομμύριο καὶ ἑπτακόσια πενῆντα ἑκατομμύρια λιρέττες, δηλαδὴ ἑπτὰ δισεκατομμύρια δραχμάς, καθὼς βλέπετε, πρόκειται περὶ ἑνὸς ποσοῦ ἀρκετὰ σκανδαλιστικοῦ. Τὸ ποσὸν αὐτὸ τοῦ ἐπληρώθη ἐν μέρει σὲ ρευστὸ χρῆμα καὶ ἐν μέρει σὲ ἐθνικὰ Ἰταλικὰ δάνεια.
Διὰ τῆς συμφωνίας αὐτῆς ὁ Ἰταλὸς δικτάτωρ [Μπενίτο Μουσολίνι] ἤθελε νὰ προσεταιρισθῆ τὴν ἐκκλησία καὶ νὰ ἐνδυναμώση μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ φασιστικὸ καθεστώς. Μία ἠθικὴ συμμαχία παποσύνης καὶ φασισμοῦ [συνεχίζει ὁ Κώστας Οὐράνης] δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ στερεώση τὸν τελευταῖον αὐτόν…».
Ὁ Ταμίας τοῦ Βατικανοῦ (καὶ ὄχι μόνον) τρίβει τὰ χέρια του…
«… Ἡ μόνη εἴσοδος τοῦ Βατικανοῦ, ἡ ὁποία, μολονότι φρουρεῖται εἶναι ἐλεύθερη στὸν κόσμο, εἶναι αὐτὴ ποὺ φέρει στὸ ταχυδρομεῖο, ποὺ κάνει χρυσὲς δουλειές. Ὁ ταμίας τοῦ Βατικανοῦ (κι ὄχι δὲ μόνο βέβαια ὁ ταμίας) θὰ τρίβη τὰ χέρια του μὲ τὴ νέα αὐτὴ πρόοδο. Ἐννοεῖται ὅτι μέσα στοὺς ὀλίγους μῆνες ποὺ διέρρευσαν ἀπὸ τὴν σύσταση τοῦ νέου κράτους δὲν ὑπῆρξε καιρός, γιὰ νὰ φροντίσουν γιὰ τίποτε ἄλλο σχεδὸν παρὰ μόνο γιὰ τὰ ….εἰσοδήματα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ὑπὸ μελέτην πρὸς τὸ παρὸν ὡς προέχον εἶναι τὸ ζήτημα τῆς κοπῆς παπικοῦ χρήματος εἰς χρυσὸν καὶ ἀργυρὸν μὲ τὴν προτομὴ τοῦ πάπα ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ καὶ τὸν παπική τιάρα ἀπὸ τὴν ἄλλη. Τὸ χρῆμα αὐτὸ πρόκειται νὰ κοπῆ ὄχι γιὰ πρακτικὴ ἀνάγκη, ἀλλὰ ὡς μία ἔνδειξις τῆς Παπικῆς ἡγεμονίας καὶ γιὰ νὰ ἀγοράζεται ἀκριβώτερα βέβαια, τῆς ἀξίας του -ἀπὸ τοὺς καθολικοὺς τοὺς ἐπισκεπτομένους τὸ Βατικανὸ ὡς “ἐνθύμιο” τῆς ἐπισκέψεώς τους. Τὰ ζητήματα ποὺ θ’ ἀπασχολήσουν ἀργότερα τὸ Παπικὸν κράτος θὰ εἶναι ἡ κατασκευὴ ἑνὸς σιδηροδρομικοῦ σταθμοῦ ἐντὸς τοῦ Βατικανοῦ ποὺ θὰ ἑνώνεται μὲ ἕνα ἰταλικὸν κτιζόμενον ἐπίτηδες, διὰ μιᾶς διπλῆς γραμμῆς… ἑξακοσίων μέτρων (αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ σιδηροδρομικὸ “δίκτυο” τοῦ νέου κράτους), ἡ ἵδρυσις σταθμοῦ ἀσυρμάτου τηλεγράφου, ἡ διαρρύθμισις τοῦ ἐδάφους τοῦ κράτους διὰ τῆς κατεδαφίσεως μερικῶν σπιτιῶν ἰταλῶν ὑπηκόων εὑρισκομένων ἐντὸς τῶν συνόρων του, ἡ ἐπισκευὴ τῆς ζώνης τῶν τειχῶν του, ἡ διασκευὴ ἑνὸς κτιρίου εἰς δικαστήριον καὶ φυλακήν, ἡ αὔξησις τοῦ παπικοῦ στρατεύματος εἰς χιλίους ἄνδρας, οὕτως ὥστε νὰ ἐπαρκοῦν ἀξιοπρεπῶς διὰ τὰς παρελάσεις καὶ τὴν ἀστυνομικὴν ἐποπτείαν καὶ ἡ ἐξεύρεσις ἑνὸς ἐθνικοῦ ὕμνου!…».
Τί γίνεται ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν ἵδρυσιν αὐτοῦ τοῦ Παπικοῦ Κράτους;
Συνεχίζοντας – καὶ τελειώνοντας – τὸ ἄρθρο ἐκεῖνο ὁ Κώστας Οὐράνης γράφει καὶ ταῦτα:
«…Μὲ τὴν σύσταση, ἢ μᾶλλον μὲ τὴν ἀνασύσταση, τοῦ παπικοῦ κράτους ὁ ὁρίζων τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας περιορίζεται. Ἡ ἔννοια καὶ μόνη τῆς ὑπάρξεως ἑνὸς ἐκκλησιαστικοῦ Κράτους μὲ ἀστυνομία, μὲ σιδηροδρομικὸ σταθμό, μὲ φυλακὴ καὶ μὲ σύνορα εἶναι κάτι τὸ κωμικό. Ὁ Χριστός, τὸν ὁποῖον ἀντιπροσωπεύει ὁ Πάπας ἐπὶ τῆς γῆς, γίνεται ὅ,τι καὶ ὅταν ὁ Δάντης, ἀναφερόμενος στὴ Ρώμη στὸ “Καθαρτήριό” του, ἔγραφε:
“Di quella Roma, onde Cristo è romano!”
Γίνεται, δηλαδή, ὑπήκοος τοῦ κράτους τοῦ Βατικανοῦ!…».
– ὁ Χριστός!
Ρώμη, 1929 Κώστας Οὐράνης
Μιὰ “φοβιστικὴ” σκέψις
τοῦ “Κανδηλανάπτου” μας…
«– Μετά ἀπ’ ὅσα παραπάνω διαβάσαμε, “ἐθαυμάσαμε” σφόδρα τίς ἱκανότητες καὶ τὴν ἐπιτηδειότητα τοῦ Παπισμοῦ, τότε, νὰ τουμπάρει τὸν φασίστα δικτάτορα Μουσολίνι, μὲ τόσο μεγάλες ὑποχωρήσεις καὶ παροχὲς πρὸς τὸ Βατικανό… Καὶ σκεφθήκαμε: Μήπως καὶ ὁ Παπισμός σήμερα λυγίζει σιγά-σιγά τοὺς ὑμετέρους Ὀρθοδόξους Πατριάρχες μας, ἐπὶ θεμάτων πίστεως, κατὰ τὶς συνεχεῖς, ἀτέλειωτες καὶ γλυκόλαλες συναντήσεις των;
– “Μήπως”, σκεφθήκαμε “πονηρά”, μήπως;…»
… Καὶ ἦλθε ἀμέσως στὴ μνήμη ἡμῶν ἡ ἐξ ἀσφαλοῦς πηγῆς* παλαιότερη ἀποκάλυψη, ὅτι [ὁ παπισμός] “τοῦ ὁποίου τὸ εἰρηνοπολιτικὸν σωτήριον κήρυγμα τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπέκρυπτε τὴν καθαίρεσιν τῆς Ὀρθοδοξίας”, εἶναι – παλαιόθεν – ἐχθρὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, μεθοδικὸς καὶ ἀμείλικτος…
Μοναχὸς Ἀβέρκιος
* στὸ τεκτονικό περιοδικό, ποὺ γνωρίζει τὰ οἰκουμενιστικὰ πράγματα “ἀπὸ μέσα”, – ὡς ὁ ὑποκινητής τοῦ σύγχρονου συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ –, “Πυθαγόρας”, ἔτους 1930, τεῦχος 1, σελ. 17.