Γράφει ὁ κ. Ἡρακλῆς Ρεράκης, Καθηγητὴς ΑΠΘ, Πρόεδρος τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων
2ον.-Τελευταῖον
Ὡστόσο, τὸ πρόβλημα παρέμεινε, καθὼς παρέμειναν καὶ τὰ ἀκυρωμένα ἀπὸ τὸ ΣτΕ Βιβλία, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω, ποὺ συνεχίζουν νὰ διδάσκονται ἕως καὶ σήμερα, καθὼς βρέθηκε ἕνας ἐπιτήδειος τρόπος διατήρησης τῆς οὐδετεροθρησκείας ποὺ ἀκύρωσε τὸ ΣτΕ ποὺ δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὴ μεθοδευμένη καὶ συστηματικὴ ἀπομάκρυνση τῆς βιωματικῆς διδασκαλίας, ἀπὸ τὰ Θρησκευτικά. Αὐτὸ ἐξάγεται, δειγματικά, ἀπὸ τὴ σύγκριση τῶν δύο παρακάτω κειμένων, στὰ ὁποῖα παρατηροῦμε ὅτι τὰ μὲν βιβλία ποὺ διδάσκονται οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, οἱ Μουσουλμάνοι καὶ οἱ Ἑβραῖοι Ἕλληνες μαθητὲς κάνουν γενικευμένη χρήση τῆς βιωματικότητας, σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ Προγράμματα καὶ τὰ Βιβλία τῶν Ὀρθόδοξων Θρησκευτικῶν, ὅπου ἀπουσιάζει ἡ βιωματικότητα. Στόχος τῆς ἔξωσης τῆς βιωματικῆς διδασκαλίας ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία εἶναι ἡ ἀποξένωση τῶν μαθητῶν/τριῶν ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη θρησκευτική τους κοινότητα. Ἡ ἐπίτευξη αὐτοῦ τοῦ στόχου ἐπιτυγχάνεται, μὲ τὸν οὐδέτερο τρόπο διδασκαλίας. Τὰ βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν τῶν ὀρθοδόξων μαθητῶν/τριῶν περιλαμβάνουν οὐδέτερα κείμενα, στὰ ὁποῖα γίνεται ξενάγηση καὶ πληροφόρηση στὰ θέματα τῆς χριστιανικῆς ἀγωγῆς. Οἱ μαθητὲς δὲν συμμετέχουν βιωματικὰ σὲ καμιὰ ἀπὸ τὶς ἑνότητες, καθὼς θεωροῦνται ἁπλοὶ θεατὲς καὶ ὄχι ζωντανὰ μέλη τῆς ἐκκλησιαστικῆς τους κοινότητας. Ἀντίθετα, οἱ Ἕλληνες Ἑβραῖοι μαθητὲς/τριες, διδάσκονται βιωματικὰ καὶ ἐμπειρικά, μαθαίνοντας, πῶς νὰ συμμετέχουν στὴν πράξη, ὡς πιστοί, σὲ ὅλες τὶς λατρευτικές, ἑορταστικὲς καὶ ἐθιμικὲς διαδικασίες τῆς θρησκείας τους. Τὸ σχολικὸ βιβλίο «Βασικὲς ἀρχὲς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ», ἀναφέρει γιὰ τὴ γιορτὴ Χανουκὰ (Γιορτὴ τῶν Φώτων): «Ἀρχίζουμε, ἀνάβοντας λυχνάρια, γιὰ νὰ διακηρύξουμε τὸ θαῦμα ποὺ ἔγινε στὸν Ναό. Τὸ πρῶτο βράδυ ἀνάβουμε τὸ λυχνάρι, ποὺ βρίσκεται στὸ δεξὶ μέρος. Τὸ δεύτερο βράδυ ἀνάβουμε κι ἄλλο λυχνάρι ἀπ’ τὰ ἀριστερὰ καὶ συνεχίζουμε ἔτσι κάθε βράδυ, ὥσπου τὸ ὄγδοο βράδυ νὰ ἀνάψουμε καὶ τὰ ὀκτὼ λυχνάρια. Τὴ νύχτα τῆς Παρασκευῆς ἀνάβουμε τὰ κεριὰ τῆς Χανουκᾶ… Στὴ Συναγωγή, ὅπως σὲ κάθε σπίτι, ἀνάβουμε λυχνάρια καὶ διαβάζουμε εἰδικὲς δεήσεις. Τὰ φῶτα πρέπει νὰ τ’ ἀνάβουμε κοντὰ σὲ παράθυρο ἢ σὲ πόρτα, γιὰ νὰ μαθευτεῖ ὅτι γιορτάζουμε τὴν ἐπέτειο ἑνὸς θαύματος». Βλέπουμε πὼς οἱ Ἕλληνες Ἑβραῖοι μαθητὲς διδάσκονται στὰ σχολικά τους βιβλία, ἐντελῶς βιωματικά, τὴ συμπεριφορὰ ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ ἔχουν, ὡς ἐνεργὰ μέλη τῆς θρησκευτικῆς τους κοινότητας. Ἀντίθετα, ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ Βιβλίο Θρησκευτικῶν, τῆς Γ΄ Τάξεως Δημοτικοῦ, μὲ τίτλο: «Κυριακή: Μία σημαντικὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας», ἀναφέρει: «Τὴν Κυριακὴ οἱ χριστιανοὶ πηγαίνουν ἀπὸ νωρὶς τὸ πρωὶ στὴν ἐκκλησία, γιὰ νὰ συμμετέχουν στὴν πιὸ σημαντικὴ τελετή, τὴ Θεία Λειτουργία. Εἶναι γι’ αὐτοὺς μέρα γιορτῆς, ἀφοῦ συναντιοῦνται, γιὰ νὰ προσευχηθοῦν ὅλοι μαζί, νὰ δείξουν τὴν ἀγάπη τους μεταξύ τους καί, τὸ πιὸ σημαντικὸ ἀπ’ ὅλα, νὰ κοινωνήσουν. Ἡ Κυριακὴ γιὰ τοὺς περισσότερους ἀνθρώπους εἶναι μέρα ἀργίας καὶ ἀποχῆς ἀπὸ τὴν καθημερινὴ δουλειά τους, ἡ ὁποία ἀρκετὲς φορὲς μπορεῖ νὰ εἶναι βαρετὴ καὶ κουραστική. Συνεπῶς, εἶναι μέρα χαρᾶς, ποὺ προσφέρεται γιὰ ξεκούραση καὶ διασκέδαση. Γιὰ πολλοὺς συνανθρώπους μας εἶναι καὶ μέρα γιὰ ἔξοδο στὸ βουνὸ ἢ στὴ θάλασσα, σὲ ἀθλητικὰ κέντρα γιὰ νὰ γυμνασθοῦν, στὸ καφενεῖο ἢ στὸ θέατρο καὶ τὸν κινηματογράφο, γιὰ ἐπισκέψεις σὲ μουσεῖα καὶ ἀρχαιολογικοὺς χώρους».
Εὔκολα ἀντιλαμβάνεται κάποιος ὅτι αὐτὸ καὶ ὅλες οἱ ἄλλες ἑνότητες τῶν Θρησκευτικῶν διδάσκονται μὲ ἕναν μὴ βιωματικὸ τρόπο. Οἱ Ἕλληνες/νίδες Ὀρθόδοξοι/ες μαθητὲς/τριες ξεναγοῦνται στὰ Θρησκευτικά τους, πληροφορούμενοι ὅτι ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τους εἶναι ἕνας χῶρος, ποὺ ἐκεῖνοι δὲν ἔχουν καμιὰ θέση. Δὲν εἶναι ἡ δική τους Ἐκκλησία, δὲν σχετίζονται μ’ αὐτήν, καθὼς πληροφοροῦνται τί κάνουν ἢ τί ζοῦν στὴν Ἐκκλησία, κάποιοι χριστιανοί, ἀόριστα καὶ οὐδέτερα, ὄχι ὅμως τί μποροῦν νὰ κάνουν ἐντὸς αὐτῆς οἱ ἴδιοι, τώρα ἢ ἀργότερα, ὡς βαπτισμένα μέλη της. Ἔτσι, ἡ ζωὴ τῆς Ἐνορίας τους, ἡ τέλεση τῶν μυστηρίων, ἡ λειτουργικὴ ζωή, οἱ πανηγύρεις καὶ οἱ ἑορτὲς ἀποτελοῦν μουσειακὲς θεωρητικὲς πληροφορίες, ποὺ δὲν συνδέονται, βιωματικὰ καὶ ἐμπειρικά, μὲ τὸ δικό τους «ἐκκλησιαστικὸ Ἐμεῖς», μὲ τὸ δικό τους ὀρθόδοξο παραδοσιακὸ τρόπο ζωῆς. Στὴν πραγματικότητα, οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ Ὑπουργείου παιδείας καὶ οἱ πρόθυμοι «προοδευτικοὶ θεολόγοι» συνεργάτες τους καὶ συγγραφεῖς τῶν Βιβλίων, ἔχουν ἐφεύρει ἕναν ὕπουλο καὶ ἄθλιο τρόπο, γιὰ νὰ ἀπομακρύνουν τὰ ὀρθόδοξα παιδιὰ ἀπὸ τὴ μητέρα τους Ἐκκλησία, ἐφαρμόζοντας ἕναν ἰδιότυπο γενιτσαρισμό, μὲ στόχο νὰ τὰ μυήσουν στὴν οὐδετεροθρησκεία. Ἐμεῖς κάνουμε, ἁπλῶς, αὐτὸ ποὺ μποροῦμε: Ἐπιστημονικὴ διάγνωση μίας ἀρρώστιας ποὺ χρῄζει ἄμεσης θεραπείας. Ὁ ἔχων ὦτα, ἀκούειν ἀκουέτω!