Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοὶ καὶ οἱ ἀληθινοὶ χριστιανοὶ δὲν πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζουν ἔντονα τὸν πειρασμὸ νὰ συμμετέχουν στὸν πολιτικὸ στίβο, ὅταν προκηρύσσονται ἐκλογὲς στὴν Χώρα. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ πετυχαίνουν, ὅταν φέρνουν στὴν μνήμη τους τὸν Κύριό μας, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ ἐφήμερα θέματα καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, γιατί ἡ ἀποστολή του στὸν κόσμο ἦταν νὰ ἀποκαλύψει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, νὰ τὸ ἀποδεχθοῦν οἱ ἄνθρωποι καὶ νὰ τὸ τηρήσουν ἐπακριβῶς στὴ ζωή τους.
Ὅταν ἀκολουθοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅλα τὰ πράγματα βρίσκουν εὔκολα τὸ δρόμο τους. Οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ δὲν χρειάζεται νὰ νομοθετοῦν, γιατί ἔχουν τὸν θεῖο νόμο ποὺ οὔτε συμπληρώνεται, οὔτε διορθώνεται καὶ οὔτε καταργεῖται. Ἡ Ἐκκλησία τὸν διδάσκει ἐλεύθερα καὶ ἀφήνει ἐλεύθερους τοὺς ἀνθρώπους νὰ τὸν δεχθοῦν, χωρὶς νὰ χρησιμοποιεῖ σώματα ἀσφαλείας, δικαστικὲς ἀρχὲς καὶ φυλακές. Καμιὰ ὁμοιότητα μὲ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία, ἡ ὁποία νομοθετεῖ συνεχῶς, καταργεῖ νόμους, ψηφίζει νέους καὶ τιμωρεῖ αὐστηρὰ τοὺς παραβάτες. Ἐπιβάλλει στοὺς πολίτες αὐτὸ ποὺ θέλει, ὑπηρετώντας συμφέροντα καὶ ὑποδεικνύοντας τρόπους «βελτίωσης» τῆς ζωῆς τους, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Μιλάει γιὰ δημοκρατία, ἐλευθερία καὶ ὑπεράσπιση δικαιωμάτων, χωρὶς ποτὲ νὰ εἶναι συνεπὴς στὰ ὅσα διακηρύσσει. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὴν ὑπηρετοῦν συνεχῶς ἀλληλοκατηγοροῦνται, ἀντιμάχονται καὶ βρίσκονται σὲ πολὺ χαμηλὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο. Ἂν ἐξετάσει κανεὶς τὸ ἦθος τους, θὰ ἀπογοητευθεῖ. Χρησιμοποιοῦν ὡστόσο τὴν ὑποκρισία καὶ στὴν προσωπική τους ζωὴ καὶ στὰ λόγια τους πρὸς τὸν λαό. Καὶ τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ τὸν θεωροῦν μεγάλο ἐμπόδιο καὶ τὸν περιφρονοῦν, ἄλλοτε εὐθέως, δηλώνοντες δημοσίως ὅτι εἶναι ἄθεοι καὶ ἀγνωστικιστὲς καὶ ἄλλοτε ἐμμέσως μὲ τὰ ὅσα ἀντιχριστιανικὰ νομοθετοῦν.
Μέσα σ’ αὐτὸν τὸν ἄθλιο χῶρο τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας ἐπιδιώκουν νὰ βρεθοῦν μερικοὶ χριστιανοί, γιὰ νὰ διορθώσουν τὰ πράγματα καὶ νὰ διασώσουν τὴν πίστη στὸ Θεό. Θέλουν νὰ προστατεύσουν τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος. Στὴν προσπάθειά τους αὐτὴ ἐπιδιώκουν νὰ ἔχουν καὶ πνευματικὰ ἐρείσματα, δηλαδὴ τὴ σύμφωνη γνώμη διαφόρων φημισμένων γερόντων. Ἀρχίζουν τὶς γνωριμίες καὶ διασυνδέσεις, τὶς ἐπισκέψεις σὲ μοναστήρια, συζητήσεις καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ δημοσιοποιοῦν στὸ διαδίκτυο καὶ δημιουργοῦν μιὰ ψευδαίσθηση ὅτι ἐπιτελοῦν θεοφιλὲς ἔργο καὶ ὅταν θὰ καταλάβουν θέσεις στὸ κοινοβούλιο, ὁ λόγος τους θὰ εἶναι δυνατὸς καὶ πειστικός, γιατί αὐτοὶ θὰ ἔχουν ἠθικὲς ἀρχές. Μόνο ἔτσι θὰ διαφυλαχθοῦν τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς Πατρίδας…
Ὅμως παραθεωρεῖται μιὰ βασικὴ ἀρχή, ἡ ὁποία λέει ὅτι τὰ πνευματικὰ κατορθώματα δὲν ἐπιτυγχάνονται μὲ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία. Ὅσες προσπάθειες ἔχουν γίνει μέχρι τώρα δὲν εἶχαν ἐπιτυχία. Οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ ὑπερασπίζονται τὶς ἠθικὲς ἀρχὲς μὲ τὸν ἐνάρετο βίο τους καὶ μὲ τὸν βιωματικό τους λόγο. Μόνο τότε ἡ διαφωνία τους μὲ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία καὶ τοὺς πολιτικοὺς προκαλεῖ ἀνησυχία καὶ ἐμποδίζει, τὰ ὅποια ἔργα τους ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ἀνακόπτεται ἡ πορεία τοῦ λαοῦ πρὸς τὸν Θεό. Δὲν πρέπει νὰ εἶναι εὐμετάβλητοι καὶ νὰ παρασύρονται ἀπὸ τὶς ἐπιλογὲς τῶν πολιτικῶν. Νὰ τοὺς ἀντιμετωπίζουν μὲ ἀδιαφορία καὶ νὰ ἀμφισβητοῦν τὰ ὅσα ἐκεῖνοι ὑπόσχονται. Καμιὰ ἐμπιστοσύνη στοὺς πολιτικούς, οὔτε ἀκόμα καὶ σὲ ἐκείνους ποὺ ὑποκριτικὰ ἐμφανίζονται ὡς καλοὶ χριστιανοὶ καὶ κρατοῦν λαμπάδα στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου. Δυστυχῶς, ἔχουμε δεῖ πολλὲς φορὲς νὰ ἐμφανίζονται στοὺς ναοὺς πολιτικοί, ποὺ δηλώνουν ἄθεοι. Ἡ παρουσία τους εἶναι προκλητικὴ καὶ στοχεύει στὸν ἐντυπωσιασμὸ τῶν ἀνυποψίαστων ἀνθρώπων. Ὅπως ἔχουμε δεῖ καὶ μητροπολίτες νὰ τοὺς ὑποδέχονται μὲ δουλικὸ τρόπο καὶ νὰ τοὺς εὐχαριστοῦν γιὰ τὴν παρουσία τους σὲ κάποια πανήγυρη καὶ νὰ συνευφραίνονται μαζί τους!
Οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἀφελεῖς καὶ νὰ δέχονται ἀβασάνιστα τὰ ὅσα τούς ὑπόσχονται οἱ πολιτικοί. Οἱ χριστιανοὶ πρωτίστως εἶναι πολίτες τοῦ οὐρανοῦ καὶ δευτερευόντως πολίτες τῆς γῆς. Οἱ πολιτικοὶ εἶναι ἄγριοι διαχειριστὲς τῆς γῆς καὶ ἀδίστακτοι ἐκμεταλλευτὲς τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐφήμερα κατοικοῦν σ’ αὐτή.
Ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν φόβο Θεοῦ εἶναι ζηλωτὲς καὶ ἀγωνίζονται πνευματικὰ γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν. Ἀποφεύγουν ἐκείνους ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ κοινὰ καὶ ποτὲ δὲν ἐπιλέγουν νὰ δώσουν τὴ μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπὸ τὸ βοῦρκο τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας.
Καὶ εἶναι λάθος νὰ δηλώνουν οἱ διοικοῦντες τὴν Ἐκκλησία ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀνήκουν στὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἀκρίβεια εἶναι ὅτι ὅλοι μποροῦν νὰ μποῦν στὴν Ἐκκλησία μετὰ ἀπὸ οὐσιαστικὴ μετάνοια.