11ον
18. Διακριτικὴ σχέσις μὲ τὴν τοπικὴν αὐτοδιοίκησιν
Πολλοὶ κληρικοὶ βιώνουν τὸ κοσμικὸ αἴσθημα ὅτι ἔχουν ἐξουσία καὶ πρέπει καὶ αὐτοὶ νὰ ἔχουν κάποιο λόγο στὴν τοπικὴ αὐτοδιοίκηση. Ἐμμέσως πάντα καὶ ὄχι φανερά, παρόλο ποὺ γρήγορα γνωστοποιεῖται ἡ ἐπιθυμία τους καὶ ἀρχίζουν τὰ πικρὰ σχόλια τῶν ἀντιπολιτευομένων ἐναντίον τῶν δημάρχων καὶ τῶν συμβούλων. Αὐτὸ συμβαίνει, γιατί οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ δίνουν προτεραιότητα στὸ κοινωνικὸ ἔργο καὶ ὄχι στὸ πνευματικό, ὅπως θὰ ἔπρεπε. Ξεχνοῦν ἀκόμα ὅτι καὶ οἱ τοπικοὶ ἄρχοντες, ὅπως καὶ ὁ λαὸς ποὺ τοὺς ἐκλέγει, ἔχουν ὅλα τὰ ἐλαττώματα τῶν μὴ θρησκευομένων ἀνθρώπων καὶ κυρίως κυριαρχοῦνται ἀπὸ δύο φοβερὰ πάθη. Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ φιλοχρηματία καὶ τὸ δεύτερο ἡ φιλοδοξία. Λείπει ἀκόμα τὸ ἦθος καὶ περισσεύουν ἡ ὑποκρισία καὶ οἱ ψεύτικες ὑποσχέσεις. (Βέβαια ὑπάρχουν καὶ φωτεινὲς ἐξαιρέσεις).
Εἶναι ἐσφαλμένη ἡ ἄποψη ὅτι ὁ ἱερέας πρέπει νὰ τὰ ἔχει καλὰ μὲ τοὺς κοσμικοὺς ἄρχοντες καὶ νὰ ὑποκλίνεται δουλικὰ ἐνώπιόν τους, ὅταν οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας λένε ὅτι οἱ κληρικοὶ εἶναι ἀνώτεροι καὶ ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους ἀκόμα.
Ὁ ἱερέας δὲν πρέπει νὰ ἔχει μέσα του τὸ δαιμόνιο τῆς διοίκησης, μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι προσφέρει στὴν κοινωνία, γιατί αὐτὸ δημιουργεῖ ἀντιδράσεις καὶ μειώνει τὴν ἀποτελεσματικότητα τοῦ ποιμαντικοῦ του ἔργου.
Σημειώνουμε ἐδῶ μιὰ περίπτωση ποὺ λέει πολλὰ καὶ πρέπει νὰ κάνει προσεκτικοὺς τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἀπέναντι στοὺς δημάρχους. Πρὸ ἐτῶν διαδόθηκε ὅτι στὴν περιοχή μας θὰ ἔβαζε ὑποψηφιότητα γιὰ δήμαρχος ἕνας ἀπόστρατος ἀξιωματικός. Μὲ ἱκανοποίηση ἔγινε γνωστὴ ἡ πληροφορία, γιατί πίστευαν οἱ περισσότεροι ὅτι ὁ πρώην ἀξιωματικὸς τοῦ στρατοῦ θὰ ἦταν διαφορετικὸς ἀπὸ τοὺς προηγούμενους δημάρχους καὶ συνεπὴς στὶς ὑποσχέσεις του. Ἔτσι ἐκλέχτηκε
δήμαρχος καὶ ὁ ἐνθουσιασμός του, ἦταν μεγάλος. Περνοῦσε ἀπὸ τὴν πλατεῖα γιὰ νὰ πάει στὸ δημαρχεῖο μὲ βῆμα στρατιωτικὸ καὶ τὰ χέρια του νὰ ἀνεμίζουν, χαιρετώντας τοὺς περαστικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς καθήμενους στὰ καφενεῖα, λέγοντας μὲ δυνατὴ φωνὴ «καλημέρα», ἀλλὰ καὶ «χρόνια πολλά», ὅταν τὸ ζητοῦσε κάποια γιορτή. Δὲν πέρασαν πολλοὶ μῆνες καὶ ἄρχισαν τὰ ἐπικριτικὰ σχόλια, γιατί οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔβλεπαν νὰ ὑλοποιοῦνται οἱ προεκλογικὲς ὑποσχέσεις τοῦ κ. δημάρχου. Αὐτὸς πάντα ἔλεγε ὅτι προχωροῦν ἢ ἔχουν πραγματοποιηθεῖ πολλὲς καὶ εἶναι πάντα πρόθυμος γιὰ κάθε διευκόλυνση. Προσωπικὰ τοῦ εἶχα ζητήσει νὰ ρυθμίσει κάτι λογαριασμοὺς τῆς ΔΕΗ τῶν ἐνοριῶν μου, γιατί πληρώναμε δημοτικὰ τέλη, ἐνῷ ὁ νόμος ἀπαλλάσσει τοὺς ναοὺς ἀπὸ αὐτά. Μὲ διαβεβαίωσε ὅτι θὰ γίνει ἀμέσως. Πέρασε ἕνας μήνας καὶ τοῦ ὑπενθυμίζω τὴν ὑπόσχεση. «Τελείωσε αὐτό», μὲ διαβεβαίωσε. Ἔτσι πέρασε μιὰ τετραετία καὶ οἱ λογαριασμοὶ παρέμεναν, ὅπως ἦταν! Πάνω ἀπὸ πενῆντα φορὲς τοῦ ζητοῦσα ὄχι νὰ μοῦ κάνει χάρη, ἀλλὰ νὰ ἐφαρμόσει τὸ νόμο. Τελικὰ εἶχα ἀπογοητευθεῖ ἀπὸ τὶς διαβεβαιώσεις καὶ εἶχα ἐνοχληθεῖ ἀπὸ τὰ «ζωντανὰ ψέματα», ποὺ μοῦ ἔλεγε, χωρὶς ἴχνος ντροπῆς, παρόλο ποὺ ἤθελε νὰ φαίνεται καὶ εὐσεβής. Στὸ τέλος τῆς θητείας του ἄρχισε τὸν προεκλογικὸ ἀγῶνα γιὰ τὴν ἐπανεκλογή του, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσει τὸ ἔργο του, τὸ ὁποῖο φυσικὰ δὲν εἶχε ἀρχίσει! Μιὰ Κυριακή, μετὰ τὴ θεία Λειτουργία ἐμφανίστηκε σὲ μιὰ ἐνορία μου, γιὰ νὰ μᾶς ἐνημερώσει γιὰ τὸ μέχρι τότε σπουδαῖο ἔργο του. Εἶχε συνοδεία τοὺς ὑποψήφιους δημοτικοὺς συμβούλους. Ἄρχισε νὰ χαιρετάει τοὺς ἀνθρώπους ἕνα-ἕνα. Ἦρθε καὶ κοντά μου, ἀλλὰ δὲν τοῦ ἔδωσα τὸ χέρι. Παραξενεύτηκε. Μετὰ ἄρχισε τὴν ὑπαίθρια ὁμιλία καὶ τὶς νέες ὑποσχέσεις. Ἦταν προκλητικός. Ὅταν τελείωσε, ἄρχισε νὰ ἀποχαιρετάει διὰ χειρὸς πάλι, γιὰ νὰ τοῦ εὐχηθοῦμε «καλὴ ἐπιτυχία». Ἦρθε πάλι μπροστά μου καὶ ζήτησε τὴν εὐχή μου. Τότε δὲν ἄντεξα καὶ τοῦ εἶπα: «Πενῆντα φορὲς μοῦ ἔδωσες ὑπόσχεση καὶ τὶς πενῆντα μοῦ ἔλεγες ψέματα». Πάλι μὲ διαβεβαίωσε ὅτι θὰ δεῖ τί ἔγινε. Μοῦ ζήτησε ἐπίμονα τὴν εὐχή μου καὶ ἐγὼ τοῦ ἀποκρίθηκα: «Εὔχομαι νὰ μὴ ἐκλεγεῖς πάλι!». Ὅπερ καὶ ἐγένετο.
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης