Ἐπιμέλεια τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου †, Δρ. Θεολογίας, Δρ. Φιλοσοφίας
5ον
Ὅμως ἂς ἀναφερθοῦμε ἐδῶ ἐπιγραμματικὰ στὴ μέθοδο, ποὺ χρησιμοποιοῦν πολλὲς ὁμάδες, χωρὶς νὰ κάνουμε λόγο γιὰ τέτοιου εἴδους ἐπεμβάσεις στὴν προσωπικότητα, ὅπως χρησιμοποιήθηκαν στὴ Κίνα ἢ στὸ Βιετνάμ. Τὰ κύρια «στάδια» συνοψίζονται:
1. Ἐπισήμανση τῶν κενῶν: «Κοίταξε γύρω σου, ὅλα σήμερα εἶναι τόσο φοβερά, ἡ δημιουργία καταστράφηκε, τὸ χάος ἑτοιμάζεται νὰ μᾶς κυριεύσει!». Αὐτὸ εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ κατὰ τὴν πρώτη ἐπικοινωνία ἑνὸς κήρυκα μὲ κάποιο ὑποψήφιο θῦμα.
2. Σύνδεση τῶν κενῶν μὲ τὸ «κατεστημένο». Τὰ πάντα ἔξω ἀπὸ τὴν ὁμάδα λογίζονται ὑπεύθυνα γιὰ τὴν κατάσταση τοῦ κόσμου· ἡ πολιτική, ἡ Ἐκκλησία, ἡ οἰκογένεια… «κάθε μέρα πᾶμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Σὲ κάθε κράτος τοῦ κόσμου κυριαρχεῖ ἀστάθεια στὸν οἰκονομικὸ τομέα, ἀναρχία, τρομοκρατία, ἀβεβαιότητα… ἀλήθεια ποῦ πᾶμε;». Ἔτσι συνεχίζει ἕνα τρίπτυχο ἄλλης ὁμάδος. «Ἡ Σταυροφορία τῶν Παιδιῶν», αὐτὸς εἶναι ὁ τίτλος φυλλαδίου τῆς ὀργάνωσης «Τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ». Σὲ σκίτσο εἰκονίζεται ἕνα μαῦρο κάστρο ποὺ βάλθηκαν νὰ τὸ κυριεύσουν οἱ «Ἱππότες τοῦ Θεοῦ». Ἐκεῖ μέσα σ’ αὐτὸ τὸ κάστρο βρίσκονται «Σχολεῖα, Ἐκκλησίες, Ἐπιχειρήσεις καὶ ἄλλες τρῦπες τῆς Κόλασης τοῦ Ἐχθροῦ» (βλ. βιβλίο μας «Ψυχοναρκωτικά», Ἀθήνα 1980. σ.13).
Μὲ ψυχολογικὲς μεθοδεύσεις ὑποβάλλεται στὸ θῦμα ἡ ἀντίληψη -γιὰ τὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὸ «μέσα» καὶ στὸ «ἔξω» τῆς ὀργάνωσης. Μέσα εἶναι ἡ σωτηρία, ἔξω τὸ χάος, τὸ μῖσος, ἡ ἐγκληματικότητα, οἱ κακοὶ γονεῖς καὶ ἡ ὑλιστικὴ κοινωνία. Ἡ ὁμάδα ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνη γιὰ τοὺς νέους ἀνθρώπους καὶ ἐκεῖνοι, ὡς ἀντάλλαγμα, εἶναι ἕτοιμοι νὰ προσφέρουν τὰ πάντα μὲ ὅλο τὸν ἰδεαλισμό τους, ὁποιαδήποτε θυσία τοὺς ζητηθεῖ.
Αὐτὴ ἡ διάκριση ἀνάμεσα στὸ «μέσα» καὶ στὸ «ἔξω» δὲν συνίσταται μόνο στὴν τοπικὴ ἀπόσταση, ἄλλα καὶ στὴν ἀπόσταση τῆς ἰδεολογίας τῆς ὁμάδας, ποὺ διακρίνεται ἀπὸ τὶς ἀντιλήψεις τοῦ ἔξω κόσμου, «τοῦ διαβολικοῦ κόσμου».
Σὲ πολλὲς ὁμάδες γίνεται εἰδικὴ ἐκπαίδευση, πῶς νὰ ἀναλύεται ἡ προσωπικότητα τοῦ ὑποψηφίου θύματος, πῶς νὰ ἐπισημαίνονται τὰ εὐαίσθητα σημεῖα του, πῶς νὰ παγιδεύεται.
3. Προσφορὰ «Λύσης». Ἡ λύση ταυτίζεται πάντοτε μὲ τὴν ὁμάδα καὶ μὲ τὴ ζωὴ μέσα σ’ αὐτή. Ἡ ὁμάδα προβάλλεται ὡς ὁ ἀποκατεστημένος παράδεισος, ὡς ἡ κοινωνία τοῦ νέου κόσμου, ἢ καὶ ὡς ἡ μόνη κιβωτὸς σωτηρίας. Ἡ «λύση» ποὺ προσφέρεται εἶναι «καθολικὴ» καὶ ἔτσι, στὸ ὑποψήφιο θῦμα προβάλλεται πλέον τὸ μεγάλο ἰδανικὸ· ὄχι ἁπλῶς τὸ προσωπικὸ ὄφελος, ἡ οἰκογένεια ἢ καὶ τὸ ἔθνος, ἀλλὰ ἡ σωτηρία ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος:
«Δὲν ζεῖς γιὰ τὸν ἑαυτό σου, ἄλλα γιὰ τὸν Θεό. Ἡ ζωή σου ἔχει παγκόσμια σημασία», κηρύττει ὁ Μούν, ἐνῶ ὁ μεσσίας τῆς σαηεντόλοτζυ ἰσχυρίζεται πὼς ἡ ἀνθρωπότητα ἔχει νὰ ἐπιλέξει μεταξὺ τῶν δύο: Μεταξὺ τοῦ ἀτομικοῦ ἀφανισμοῦ καὶ τῆς σαηεντόλοτζυ. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ «Κέντρου Ἐφηρμοσμένης Φιλοσοφίας Ἑλλάδος» (ΚΕΦΕ), δηλαδὴ τοῦ ἑλληνικοῦ τμήματος τῆς σαηεντόλοτζυ, πλησιάζουν ἀνύποτους πολίτες καὶ τοὺς παγιδεύουν μὲ τὸ λεγόμενο «Τέστ Προσωπικότητος», ἐνῶ ἡ «U-Man Hellas – Σύμβουλοι Παραγωγικότητας» ἀπειλεῖ μὲ διάβρωση μεγάλες οἰκονομικὲς μονάδες καὶ κρατικὲς ἐπιχειρήσεις.
Εἶναι φανερὸ πὼς ἕνας νέος, ποὺ ἔχει ὑπαρξιακὰ κενά, ἀπορρίπτει τὶς λύσεις, ποὺ προσφέρει ὁ δικός μας πνευματικὸς χῶρος, χωρὶς κἄν νὰ τὶς γνωρίζει, «ἀνοίγεται» ἐσωτερικὰ σὲ κάθε τι, ποὺ τοῦ προσφέρεται ὡς «καθολικὴ λύση» καὶ εἶναι ἕτοιμος νὰ πέσει θῦμα, νομίζοντας ὅτι ὑπηρετεῖ ἕνα «μεγάλο ἰδανικό».
Γιὰ τὴν ὑπηρεσία αὐτοῦ τοῦ «μεγάλου Ἰδανικοῦ», τὸ νὰ ἐγκαταλείψει κανεὶς τὸ σχολεῖο ἤ τὸ ἐπάγγελμα, δὲ φαίνεται τόσο βασικό. Ἡ «σωτηρία τοῦ κόσμου» ἔχει προτεραιότητα. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν διακοπὴ τῶν σχέσεων μὲ τοὺς γονεῖς ἤ μὲ τὴν ἐσωτερικὴ ἀποξένωση ἀπὸ αὐτούς, μὲ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς φίλους καὶ τὸ προηγούμενο περιβάλλον. Βέβαια θὰ προηγηθεῖ προσπάθεια νὰ κερδηθοῦν οἱ γονεῖς ἤ οἱ φίλοι γιὰ τὴν ὀργάνωση. Ὅμως ἂν αὐτὸ τελικὰ δὲν ἐπιτευχθεῖ, τότε ὁ νέος ταυτίζεται ἐντελῶς μὲ τὴ «νέα οἰκογένεια», στὴν ὁποία δὲν ὑπάρχουν πλέον ἐντάσεις καὶ ἀντιπαραθέσεις, μία καὶ ὅλοι ὑπηρετοῦν τὸ σκοπὸ τῆς ὁμάδας!
Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ θῦμα ταυτίζεται μὲ τὴν ὁμάδα καὶ ἐξαρτᾶται ἀπόλυτα ἀπὸ αὐτήν. Γιατί «ἔξω» δὲν ἔχει πλέον φίλους, δὲν ἔμαθε νὰ ἀσκεῖ κανένα ἐπάγγελμα, ἔχει ὁλοκληρωτικὰ ξεριζωθεῖ.
Οἱ ὁμάδες αὐτὲς χρησιμοποιοῦν καὶ τὸ λεγόμενο «βομβαρδισμὸ ἀγάπης». Τὸ ὑποψήφιο θῦμα πιστεύει ὅτι βρῆκε κατανόηση, ζεστασιὰ καὶ ἀγάπη. Ὅμως ὅταν τελικὰ ἐνταχθεῖ στὴν ὁμάδα, τὰ πράγματα ἀντιστρέφονται καὶ ἡ «ἀγάπη» μεταφράζεται σὲ ψυχολογικὴ τρομοκρατία καὶ ἐξαναγκασμὸ γιὰ πλήρη ὑποταγή.
Στὸ περιοδικὸ τοῦ Συλλόγου Πρωτοβουλίας τῶν Γάλλων Γονέων (UNADFI) δημοσιεύεται ἄρθρο ἀναφερόμενο στοὺς γκουροὺ (Bulles 4/1990). Σ’ αὐτὸ τὸ ἄρθρο τίθεται τὸ ἐρώτημα: «Πῶς γίνεται, ὥστε ἔξυπνοι ἄνθρωποι νὰ πιστεύουν καὶ νὰ γίνονται ἀντικείμενα ἐκμεταλλεύσεως ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ ἰσχυρίζονται τέτοια ὑπερβολικὰ πράγματα»;