Ἐπιμέλεια τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου †, Δρ. Θεολογίας, Δρ. Φιλοσοφίας
11ον
Τὸ τέταρτο βῆμα τοῦ ἐπηρεασμοῦ εἶναι ἡ ἰσχυροποίηση τῶν νέων δομῶν. Αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖο στάδιο στὴν «πλύση ἐγκεφάλου», ποὺ ἀκολουθεῖ ὕστερα ἀπὸ χρόνια. Αὐτὴ ἡ ἀλλαγὴ τῆς προσωπικότητας χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ψυχιατρικὴ ὡς ἀποπροσωποποίηση. Ἐδῶ πλέον ἡ λήψη προσωπικῶν ἀποφάσεων καθίσταται ἀδύνατη καὶ ὁ ἄνθρωπος λειτουργεῖ ὡς μαριονέττα. Ἐδῶ ἀκολουθεῖ ἡ ὑποταγὴ ἐνηλίκων ἀνθρώπων στὴν ὁλοκληρωτικὴ δομή. Τὰ θύματα ἀναγνωρίζουν ὅτι ἡ φροντίδα γιὰ τὸ ὅλον ἀφήνεται μόνο στὴν ὁμάδα τῶν ἐλίτ. Αὐτὴ ἡ ἡγετικὴ τάξη ἢ ὁ ἐπὶ μέρους φύρερ ἀναγνωρίζεται ὡς «ἀντικειμενικὸς» καὶ ἀλάθητος. Ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς ἐπιχείρησης αὐτῆς εἶναι ἡ μόνιμη ἐγκατάσταση μίας νέας συνείδησης, ποὺ κατασκευάζεται ἀπὸ κομμάτια τῆς παλαιᾶς συνείδησης, ποὺ συναρμολογοῦνται ἐντελῶς διαφορετικά. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ ἄτομο ληστεύεται ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ ἰδιοκτησία τῆς προσωπικότητάς του (Hacker).
Οἱ προσηλυτιστὲς ἀπευθύνονται στὶς καλύτερες συνήθως λανθάνουσες δυνατότητες στὸν ἄνθρωπο, στὴν προθυμία του γιὰ συμπάθεια, στὸν ἰδεαλισμό του, στὴν ἀνιδιοτέλειά του καὶ στὸ θάρρος του νὰ μεσολαβήσει γιὰ τὸ «μοναδικὸ σωτήριο» πρόγραμμα. Τὰ μέλη, ἤδη μετὰ σύντομο χρόνο, γίνονται ἱεραπόστολοι, δάσκαλοι καὶ ὑπεύθυνοι σεμιναρίων. Οἱ ὑπεύθυνοι τῆς ὀργάνωσης ἀναμένουν ἀπὸ τὰ μέλη νὰ στρατευθοῦν μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις τους στὴν ὑπηρεσία τῆς ἰδεολογίας. Ἔτσι τέτοιες ὁμάδες μποροῦν νὰ φερθοῦν μὲ αὐστηρότητα σὲ μέλη, ποὺ δὲν εἶναι ἱκανὰ γιὰ πλήρη ἐνεργοποίηση: Ἀποστέλλονται πίσω στὸ σπίτι τους!
ζ) Τά «κριτήρια»
Παρ’ ὅλη τὴν πληθώρα τῶν αἱρέσεων, τῶν παραθρησκευτικῶν ὁμάδων καὶ τὶς διαφορὲς ποὺ παρουσιάζουν, μποροῦμε νὰ προσδιορίσουμε διάφορα κριτήρια, ποὺ παρουσιάζουν πολλὲς ὁμάδες, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ποικίλη προέλευσή τους: ἀσιατική, χριστιανική, εἰδωλολατρική, ψυχοθεραπευτικὴ κ.ο.κ. Μ’ αὐτὰ τὰ κριτήρια μποροῦμε νὰ ἐπισημαίνουμε τὶς ὁμάδες αὐτές, ποὺ ἀπειλοῦν τὴν προσωπικότητα τῶν θυμάτων τους, χωρὶς βέβαια νὰ εἶναι ἀπαραίτητο, κάθε ὁμάδα νὰ παρουσιάζει ὅλα αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά.
1. «Ὁ Ἅγιος δάσκαλος». Ὁ ἀρχηγὸς τῆς ὁμάδος, «ὁ ἅγιος δάσκαλος» ἢ ἡ ἀνώτατη ἱεραρχία στὴν ὀργάνωση, περιβάλλεται μὲ ἀπόλυτη θεϊκὴ αὐθεντία” ταυτίζεται μὲ τὸν ἴδιο τὸ θεό, μὲ τὸν ἀντιπρόσωπό του στὴ γῆ ἢ μὲ τὸ κανάλι του. Ἀποτελεῖ τὴν πραγμάτωση τῶν ἐσχατολογικῶν προσδοκιῶν ὅλων τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου, καὶ τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας.
Ἔτσι ὁ Κορεάτης ψευδομεσσίας Μούν, αὐτοανακηρύσσεται «Κύριος τῆς Δευτέρας Παρουσίας», μεσσίας ποὺ ἦλθε νὰ ἐκτελέσει τὸ ἔργο τὸ ὁποῖο ἀπέτυχε νὰ πραγματώσει ὁ Χριστός, τὴν καθολικὴ σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητος, καὶ ταυτίζεται μὲ τὸ Θεὸ-Πατέρα. Ὁ ἴδιος, μαζὶ μὲ τὴν τέταρτη -γυναίκα του Han-Hak-Ja καὶ τὰ παιδιά του, πραγματώνουν τὴ βασιλεία τοῦ θεοῦ στὴ γῆ, ποὺ προορίζεται νὰ ἐπεκταθεῖ σὲ παγκόσμια κλίμακα. Ὅταν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀναγνωρίσουν τὸ μεσσία Μοὺν καὶ ἐγκολπωθοῦν τὴν ἰδεολογία του, τότε ἡ παγκόσμια εἰρήνη θὰ γίνει πραγματικότητα καὶ θὰ ἐγκαθιδρυθεῖ ὁ παράδεισος στὴ γῆ. Ἂν ἡ ἀνθρωπότητα δὲν τὸ κάνει αὐτὸ μὲ ἐλεύθερη προαίρεση, τότε σύμφωνα μὲ τὴ βούληση ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ σχέδιο τοῦ θεοῦ, εἶναι ἀπαραίτητος ἕνας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.
Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα «συλλογικῆς θεϊκῆς αὐθεντίας» ἀποτελεῖ ἡ ἑταιρεία «Σκοπιά», ἡ ὁποία, ἐπίσης, μιλάει γιὰ «θερμοπυρηνικὸ Ἀρμαγεδώνα» τοῦ «Ἰεχωβᾶ», προκειμένου νὰ θανατωθοῦν ὅσοι δὲν ὑποταγοῦν στὴ «μόνη νόμιμη κυβέρνηση», ποὺ ἐκπροσωπεῖ στὴ γῆ ἡ ἑταιρεία.
Τὸ 1914, λέγει ἡ ὀργάνωση τοῦ Μπρούκλιν, ἐγκαθιδρύθηκε στοὺς οὐρανοὺς ἡ «βασιλεία», μὲ ὁρατὸ ἐκπρόσωπο σ’ ὁλόκληρη τὴ γῆ τὴν ἑταιρεία Σκοπιά, ποὺ ἀποτελεῖ ὄργανο τοῦ λεγόμενου «δούλου» τοῦ Ἰεχωβᾶ. Ἔτσι, τὸ ὑπέρτατο δόγμα εἶναι: «Ὁ,τιδήποτε κάνει ὁ δοῦλος εἶναι γιὰ τὸ καλό σας. Τὸ θέλημα τοῦ δούλου εἶναι θέλημα τοῦ Ἰεχωβᾶ, ἀνταρσία ἐναντίον τοῦ δούλου εἶναι ἀνταρσία ἐναντίον τοῦ Ἰεχωβᾶ» (ἀναλυτικὰ βλ. Α. Ἀλεβιζόπουλου, Μιὰ δικτακτορία στὸ Μπρούκλιν. Ἡ λατρεία τῆς Σκοπιᾶς, τόμ. Β΄, Ἀθήνα 1994).
Βέβαια, ἡ ἀποδοχὴ ὅλων αὐτῶν δὲν εἶναι δυνατὴ παρὰ μόνο μέσα ἀπὸ μιὰ διαδικασία σταδιακῆς ἀκυρώσεως τῆς ἐλευθέρας λειτουργίας τῆς προσωπικῆς σκέψεως καὶ κρίσεως τῶν ὑποψηφίων θυμάτων, σὲ συνδυασμὸ μ’ ἕνα εἶδος πνευματικῆς τρομοκρατίας. Ὅμως ἡ λεπτομερὴς ἀνάλυση αὐτῆς τῆς διαδικασίας ξεπερνάει τὰ πλαίσια αὐτοῦ τοῦ κειμένου.