Ἐπιμέλεια τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου †, Δρ. Θεολογίας, Δρ. Φιλοσοφίας
13ον
6. Ἡ ὅλη συμπεριφορὰ καὶ ἡ προσωπικότητα τῶν μελῶν ἀλλάζει ξαφνικά. Οἱ μέχρι τώρα ἐπαφὲς μὲ τὸν ἔξω κόσμο σταματοῦν. Ἐπίσης καὶ οἱ ἐξωτερικὲς πηγὲς πληροφόρησης. Μέσα στὴν ὁμάδα ἀναπτύσσεται εἰδικὸ λεξιλόγιο. Μερικὲς μάλιστα φορὲς στὶς λέξεις δίδεται διαφορετικὸ περιεχόμενο. Στὰ θύματα παρατηρεῖται μιὰ συνεχής, στερεότυπη ἐπανάληψη βασικῶν φράσεων τῆς ὁμάδος.
7. Οἱ ἐσωτερικὲς ἐπαφὲς μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς ὁμάδος σχηματοποιοῦνται καὶ παίρνουν τελετουργικὸ χαρακτῆρα. Κοινὴ ἐργασία, ταυτόσημες μορφὲς ζωῆς, γιορτές, συνδέονται μὲ τοὺς σκοποὺς τῆς ὁμάδας καὶ ἐξασφαλίζουν τὴ διαρκῆ δραστηριότητα πρὸς ἐξυπηρέτηση τῶν σκοπῶν της. Αὐτὴ ἡ συνεχὴς ἀπασχόληση δὲν ἀφήνει περιθώρια -γιὰ ἐπαφὲς μὲ τοὺς ἔξω, οὔτε καὶ δυνατότητα κριτικῆς. Ταυτόχρονα ἐξασφαλίζει καὶ τὴν ὁμάδα οἰκονομικά.
8. Ἡ ὁμάδα ὑπόσχεται στὰ μέλη ποὺ ἐκπληρώνουν τὶς ὑποχρεώσεις τους βεβαιότητα σωτηρίας καὶ ἐπιβίωσης μέσα ἀπὸ μιὰ ἐπερχόμενη καταστροφή, ἀπαλλαγὴ ἀπὸ ἐπαπειλούμενο κίνδυνο, ἐπιτυχία, εὐτυχία καὶ μιὰ σωστὴ ζωή.
9. Ὅσοι προσπερνοῦν τὴν ὁμάδα ἢ δὲν ἐντάσσονται σ’ αὐτήν, λογίζονται ἐχθροὶ ἤ καὶ ἐνσαρκώσεις τοῦ κακοῦ. Κύριο μέλημα τῆς ὁμάδας εἶναι ὁ προσηλυτισμός τους.
10. Τάση αὐτονομίας ἔναντι τοῦ περιβάλλοντος. Αὐτὸ περιλαμβάνει ἀκόμη καὶ τὴν ἄποψη ὅτι δικαιοῦται κανεὶς νὰ ἀφαιρέσει ἀπὸ τοὺς «ἄπιστους» ὁ,τιδήποτε κατὰ τὴν κρίση τῆς ὁμάδας.
11. Οἱ μὴ φωτισμένοι καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ὑποτροπιάζουν, πρέπει ἐγκαίρως νὰ ἀναγνωριστοῦν καὶ νὰ τύχουν ἀνάλογης μεταχειρίσεως ἐνάντια στὴ θέλησή τους ἤ ἀκόμη καὶ τιμωρίας.
η) Καταστροφικαὶ συνέπειαι
Οἱ κατὰ πάντα νόμιμες ἐπιθυμίες τῶν νέων δὲν ἱκανοποιοῦνται στὶς ὀργανώσεις αὐτές. Ἐκεῖ παρατηρεῖται κραυγαλέα ἀντίθεση μεταξὺ τῶν ὑποσχέσεων ἤ ἐπαγγελιῶν καὶ τῆς πραγματικότητας μέσα στὴν ὁμάδα, μιὰ διπλοπροσωπία θὰ λέγαμε.
Οἱ νέοι ποὺ ζητοῦν στὶς νέες αἱρέσεις καὶ παραθρησκευτικὲς ὁμάδες νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν ἀβεβαιότητα, ξεριζώνονται ἐντελῶς ἀπὸ τὸ προηγούμενο περιβάλλον τους. Τὸ μέχρι τότε βιογραφικό τους ἀξιολογεῖται ἀπὸ τὴν ὁμάδα ἀρνητικά· οἱ πνευματικὲς καὶ πολιτιστικὲς ἀξίες, ἡ οἰκογένεια, ἡ ἐργασία, οἱ σπουδές, δὲν ἔχουν πιὰ καμία ἀξία. Ἀντίθετα θεωροῦνται ὡς ἐμπόδια στὴ νέα πορεία. Ἡ ὁμάδα ἐγείρει ἀπόλυτη ἀπαίτηση πάνω στὸ ἄτομο· ἡ ζωὴ τῆς ὁμάδας, οἱ σκοποί της, ἡ ἰδεολογία της, γίνονται πλέον τρόπος ζωῆς.
Ὁ κίνδυνος εἶναι μεγαλύτερος γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ βρίσκονται σὲ καταστάσεις κρίσεως καὶ διασαλεύεται ἡ ταυτότητά τους. Τότε ἡ κανονικὴ ροὴ τῆς ζωῆς παρεμποδίζεται καὶ τὸ ἄτομο διακατέχεται ἀπὸ φοβία γιὰ τὴν περαιτέρω συνέχιση τῆς πορείας του. Αὐτὸ τὸ συναίσθημα μπορεῖ νὰ δημιουργηθεῖ σὲ περιπτώσεις ἀσθενείας καὶ συνταξιοδοτήσεως. Μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ βιώσει, ὅταν χάσει ἕνα ἀγαπημένο πρόσωπο, ποὺ ἀποτελοῦσε τὸ πρόσωπο ἀναφορᾶς στὶς κοινωνικὲς σχέσεις, στὴν ἐπαγγελματικὴ δραστηριότητα κ.ο.κ. Νιώθει κανεὶς ὅτι ἐγκαταλείπεται ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ τοῦ ἔδινε μέχρι τώρα σιγουριά.
Ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ ἀνασφάλεια καὶ ἡ κρίση ταυτότητος, τόσο μεγαλύτερη γίνεται ἡ ἐξάρτηση ἀπὸ τὴν ὁμάδα, γιατί τὸ ἄτομο νιώθει τὴν ἀνάγκη νὰ κάνει χρήση τῶν λύσεων τῆς ὁμάδας.