Πενῆντα (50) χρόνια μετὰ τὴν Τουρκικὴ εἰσβολὴ στὴν Κύπρο, ὀφείλουμε, ὡς Ἕλληνες ὀρθόδοξοι χριστιανοί, νὰ βεβαιώσουμε σὲ ὅλους ὅτι δὲν ξεχνᾶμε τὴν εἰσβολή, τὶς φρικαλεότητες, τὰ ἐγκλήματα πολέμου, ποὺ διέπραξαν οἱ ὀρδὲς τοῦ Ἀττίλα, ἀλλὰ καὶ τὴν τουρκικὴ κατοχὴ μέχρι σήμερα, μεγάλου τμήματος τῆς Κύπρου.
Πρὸς τοῦτο ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε σὲ ἑτοιμότητα κρατώντας δυνατὰ τὶς Θερμοπύλες μας γιὰ τοὺς ἑξῆς λόγους:
1. Ἡ ἐλευθερία τῆς Πατρίδας ἀπαιτεῖ θυσίες, οἱ ὁποῖες γίνονται μόνον, ὅταν οἱ Ἕλληνες ἔχουν ἀγάπη στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Πατρίδα, ὅταν διαπνέονται, δηλαδή, ἀπὸ τὶς ἀξίες, τὰ πρότυπα καὶ γενικὰ ἀπὸ τὸ πνεῦμα ποὺ ὁδήγησε στὴ θυσία τὸν Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου, τὸν Ἰάκωβο Πατάτσο καὶ ὅλες ἐκεῖνες τὶς ὑπόλοιπες ἡρωικὲς μορφές, ποὺ ἀγωνίστηκαν τὸ 1955-59 γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Κύπρου ἀπὸ τὴν Ἀγγλικὴ κατοχή, ἀλλὰ καὶ τοὺς νεώτερους ἀγωνιστές, τὸν Τάσο Ἰσαὰκ καὶ τὸν Σολωμὸ Σολωμοῦ.
2. Ὁ Τοῦρκος εἰσβολέας καὶ κατακτητὴς εἶναι πρώτιστα καὶ κύρια ἰσλαμιστής, ἔχει, δηλαδή, πάνω ἀπὸ ὅλα τὴ θρησκεία του, τὸ Ἰσλὰμ ποὺ δηλώνει «ὑποταγή». Αὐτό, πρακτικά, σημαίνει ὅτι δὲν πρόκειται, μέσῳ διαπραγματεύσεων, νὰ ἀποχωρήσουν εἰρηνικὰ ἀπὸ τὰ κατεχόμενα, διότι ἡ πίστη τους θεωρεῖ αὐτὴ τὴν ἐνέργεια ἀνεπίτρεπτη.
3. Τρεῖς ἀπὸ τοὺς βασικοὺς πυλῶνες τοῦ Ἰσλάμ, οἱ ὁποῖες διατυπώνονται στὸ Κοράνι καὶ στὶς Παραδόσεις του εἶναι: α) ἡ Τακίγια, ποὺ σημαίνει ἐξαπάτηση, παραπλάνηση! β) ἡ Χουανταμπίγια, ποὺ εἶναι ἡ ἰσλαμικὴ ἀρχὴ ἐξαπάτησης τοῦ ἐχθροῦ, τὴν ὁποία εἰσήγαγε ὁ ἴδιος ὁ Μωάμεθ, καὶ γ) ἡ «Μετακίνηση» μετανάστευση. Δὲν γνωρίζουμε ἆραγε, ὅτι οἱ Τοῦρκοι μὲ τοὺς ὁποίους διαπραγματευόμαστε γιὰ τὸ Κυπριακό, ἐμφοροῦνται ἀπὸ τὶς παραπάνω ἀρχὲς καὶ κανόνες τῆς ἰσλαμικῆς πίστης τους;
4. Γιὰ ὅσους, ἀκόμη, ἐξακολουθοῦν νὰ θεωροῦν ὅτι ἡ σημερινὴ Τουρκία εἶναι μία σύγχρονη χώρα, ποὺ δὲν ἀκολουθεῖ πιστὰ τὶς προσταγὲς τοῦ Ἰσλάμ, ἀναφέρουμε τὴν παρακάτω εἴδηση, ποὺ δημοσιεύθηκε πρόσφατα στὰ ΜΜΕ: “Ἡ Τουρκία κηρύσσει ὑποχρεωτικὴ τὴ μαντίλα, διότι εἶναι «ἐντολὴ τοῦ Ἀλλάχ”»!
Ἀλίμονό μας, λοιπόν, ἂν ἐμεῖς, ἀγνοώντας τὰ πραγματικὰ δεδομένα, ποὺ καθορίζουν τὴν στάση τοῦ ἐχθροῦ ἀπέναντί μας, ἁπλῶς διαπιστώνουμε, σχολιάζουμε καὶ συσκεπτόμαστε, παραμένοντας τραγικοὶ θεατὲς τῶν ἐξελίξεων, ναρκωμένοι σὲ παρατεταμένο λήθαργο γενικῆς ἀφασίας.
Μὲ βάση τὰ παραπάνω εἶναι σαφὲς ὅτι χρειάζεται συνεχὴς δυναμικὸς ἀγώνας, ὥστε ὁ τουρκικὸς στρατὸς κατοχῆς τῆς Κύπρου νὰ ἀποχωρήσει ἄμεσα καὶ ὁριστικά, προκειμένου νὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ Κύπρος μας ἀπὸ τοὺς Τυράννους καὶ νὰ ἐπανενωθεῖ ξανὰ σὲ ἕνα ἑνιαῖο κράτος.