Άναυδοι μείναμε: Τεχνητή Νοημοσύνη, επιτυχίες και αποτυχίες — αλλά ο Χριστός πού είναι;
Διαβάσαμε την εγκύκλιο του Αρχιεπισκόπου Κύπρου για τη νέα σχολική χρονιά και πραγματικά μείναμε άναυδοι.
Τεχνητή Νοημοσύνη. Τεχνολογία. Επιτυχίες. Αποτυχίες. Κριτική σκέψη. Προσπάθεια. Ιστορία. Πατρίδα.
Όλα αυτά τα παιδιά θα τα ακούσουν από άλλους.
Από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου όμως περιμένουν κάτι διαφορετικό.
Περιμένουν να τους μιλήσει στην ψυχή.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο κενό.
Ψάχνεις στην εγκύκλιο τον Χριστό και αναρωτιέσαι: πού είναι;
Πού είναι η Αγία Τριάδα; Πού είναι η Παναγία; Πού είναι οι Άγιοι; Πού είναι η προσευχή; Η μετάνοια; Η εξομολόγηση; Η Θεία Λειτουργία; Η Θεία Κοινωνία; Ο πνευματικός αγώνας; Οι χριστιανικές αρετές;
Πού είναι το Ευαγγέλιο;
Υπάρχει η λέξη «Θεός». Αλλά ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου δεν είναι ένας οποιοσδήποτε ομιλητής που μιλά γενικά και αόριστα για ένα Θεό που δεν προσδιορίζεται (και καταλαβαίνει κανείς που παραπέμπει αυτό…)
Είναι ο ποιμένας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κύπρου.
Και από αυτόν περιμένουμε να ακούσουμε τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Τον Ιησού Χριστό.
Όχι έναν γενικό Θεό.
Τον Χριστό της Εκκλησίας. Τον Χριστό του Ευαγγελίου. Τον Χριστό της Σταύρωσης και της Ανάστασης.
Γιατί τα παιδιά ξέρουν ήδη την Τεχνητή Νοημοσύνη. Ξέρουν την τεχνολογία. Ξέρουν την αγωνία της επιτυχίας και τον φόβο της αποτυχίας.
Αυτό που δεν τους προσφέρει ο κόσμος είναι η απάντηση στο βαθύτερο ερώτημα:
Γιατί αξίζει να ζήσω; Πώς θα σωθεί η ψυχή μου; Ποιος είναι ο Χριστός;
Αυτή την απάντηση περιμένουμε από την Εκκλησία.
Και εδώ δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στην υπόθεση του Τυχικού.
Γιατί όταν ζητάμε από τους νέους να σκέφτονται κριτικά, οφείλουμε να τους δείχνουμε ότι η ίδια η εκκλησιαστική διοίκηση σέβεται την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο, τους Ιερούς Κανόνες, την Πατερική Παράδοση και την εκκλησιαστική τάξη.
Η Εκκλησία δεν μπορεί να δίνει την εντύπωση ότι λειτουργεί με τη λογική:
«Αποφασίζουμε, διατάζουμε και εκτελούμε».
Η Ορθοδοξία δεν είναι αυταρχισμός.
Ο επίσκοπος είναι ποιμένας και διάκονος της Εκκλησίας.
Δεν είναι η Εκκλησία.
Και το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της εγκυκλίου δεν είναι μόνο αυτά που λέει.
Είναι αυτά που δεν λέει.
Δεν μιλά στην καρδιά.
Δεν οδηγεί στη μετάνοια.
Δεν καλεί στην προσευχή.
Δεν οδηγεί στα Μυστήρια.
Δεν θυμίζει στα παιδιά ότι υπάρχει ένας Χριστός που τα αγαπά, τα περιμένει και τους δείχνει τον δρόμο της σωτηρίας.
Και τότε δικαιούμαστε να ρωτήσουμε τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου:
Μακαριώτατε, τι ακριβώς ήρθατε να διδάξετε στα παιδιά;
Γιατί αν δεν έχουμε να τους πούμε Χριστό, καλύτερα να σιωπήσουμε.
Και αν δεν μπορούμε να τους δώσουμε έναν λόγο που να τους ωφελεί πνευματικά, δώστε τους ένα πατερικό κείμενο.
Δώστε τους Χρυσόστομο.
Δώστε τους Μέγα Βασίλειο.
Δώστε τους έναν λόγο των Αγίων.
Δώστε τους το Ευαγγέλιο.
Αυτό τουλάχιστον μπορεί να αφήσει κάτι στην ψυχή τους.
Γιατί από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου δεν περιμένουν να τους ανακατέψει περισσότερο τον εγκέφαλο.
Περιμένουν να τους ξυπνήσει την ψυχή.
Και μια τελευταία προτροπή
Καθηγητές, πριν διαβάσετε αυτή την εγκύκλιο στα παιδιά, σκεφτείτε το.
Μήπως υπάρχει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό που μπορείτε να τους προσφέρετε;
Και εσείς, παιδιά, κλείστε τα αυτιά σας στον θόρυβο και ανοίξτε την καρδιά σας στον Χριστό.
Γιατί αν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια εγκύκλιο γεμάτη τεχνολογία και γενικές συμβουλές και σε έναν πραγματικά πατερικό λόγο που μιλά για την ψυχή, την πίστη, τη μετάνοια και τον Χριστό, η επιλογή είναι αυτονόητη.
Η εγκύκλιος στον κάλαθο.
Το Ευαγγέλιο στην καρδιά.
Και συγχωρέστε μας, Μακαριώτατε, αλλά αυτή τη φορά:
«Ο Θεός να την κάνει εγκύκλιο».
Α.Νικολάου
Θεολόγος