«Πρᾷος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» ἀλλά καί ἀγωνιστής Θεολόγος
Γράφει ὁ κ. Παῦλος Ἀθ. Παλούκας, Ἐπίτ. Σχολικός Σύμβουλος Δ.Ε.
Στίς 16 Μαΐου τρ. ἔ. ἐγκατέλειψε τά ἐγκόσμια καί «μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν», ὁ λίαν ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός, συνάδελφος καί φίλος, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ. Τήν ἑπομένη (17 Μαΐου 2024) ἐψάλη ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία στόν ἱερό κοιμητηριακό ναό Βύρωνος Ἀττικῆς. Συμπροσευχήθηκαν συγγενεῖς, φίλοι καί συνάδελφοι.
Γιά τό πρόσωπο τοῦ κοιμηθέντος μίλησαν σχετικά ὁ π. Δανιήλ Ἀεράκης, ὁ π. Εἰρηναῖος Μπουσδέκης (ἄλλοτε συνεργάτης τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτη Κηφισίας Νικοδήμου) καί ὁ ἐκλεκτός καί ἀγαπητός συνάδελφος καί φίλος τοῦ μεταστάντος, Χρῖστος Ρώμας. Ὁ λόγος του ἐντυπωσίασε βαθύτατα τούς συμπροσευχομένους, γιατί ἦταν σύντομος ἀλλά μεστός καί πυκνός σέ νοήματα.
Ὁ ἀείμνηστος Παναγιώτης ἔσυρε τήν καταγωγή του ἀπό τό χωριό Ἴσαρι Ἀρκαδίας. Οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του, Ἰωάννης καί Ἀγγελική, τόν παιδαγώγησαν σωστά καί χριστιανικά, ὅπως καί τά ἄλλα τέσσερα παιδιά τους, ἀφοῦ, μάλιστα, ὁ πατέρας του ἦταν καλός δάσκαλος καί παιδαγωγός ἀλλοτινῶν ἐποχῶν, καί δυστυχῶς δολοφονήθηκε ἀπό κακοποιούς, ἐπί Κατοχῆς.
Μέ τόν ἀείμνηστο Παναγιώτη μᾶς συνέδεαν, ἐπί 50 χρόνια, ὄχι μόνο γνήσια χριστιανική φιλία, ἀλλά καί κοινά ἰδανικά καί κοινοί ἀγῶνες γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, τήν ὀρθόδοξη χριστιανική ἀγωγή τῶν μαθητῶν τῶν σχολείων μας, τήν ἀποκατάσταση τῆς δικαιοσύνης γιά ἀνεπίληπτα ἐπισκοπικά πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶχαν ἐκδιωχθεῖ ἄνευ λόγου καί αἰτίας καί εἶχαν διακριθεῖ γιά τό ἦθος καί τήν εὐσέβειά τους, γιά τήν κατάργηση τοῦ αὐτομάτου διαζυγίου καί ἄλλα πολλά.
Ὁ Παναγιώτης Ἀνδριόπουλος διακρινόταν γιά τήν ἀκραιφνῆ καί γνήσια Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη, χωρίς ἐκπτώσεις καί ἀποκλίσεις ἀπ’ αὐτήν.
Ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, τῆς νηστείας καί προσευχῆς, φιλακόλουθος καί μέτοχος στά λατρευτικά δρώμενα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἠθικός καί ἀκέραιος, καί πιστός ἐκφραστής τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης πρός τόν πολλαπλῶς πάσχοντα συνάνθρωπο. Τόν διέκριναν, ἐπίσης, ἡ ταπεινοφροσύνη καί ἡ ἄδολη ἀγάπη πρός τούς φίλους, συναδέλφους καί ἄλλους, τό ἀγωνιστικό πνεῦμα συνδυασμένο μέ τήν πίστη, τήν ἁγνότητα τῆς ψυχῆς καί τήν εἰλικρίνεια.
Ἄγαμος ὁ ἴδιος, ἀλλά δέν ἔπαυε νά ζεῖ μέσα στό οἰκογενειακό περιβάλλον τῶν ἔγγαμων ἀδελφῶν του, νά τίς στηρίζει ἠθικά καί οἰκονομικά, καί νά ἀναδεικνύεται «προστάτης» τῶν οἰκογενειῶν τους, ὅσο τοῦτο τοῦ ἦταν δυνατό. Ἀλλά καί ὅλοι τους, ἀδελφές καί ἀνίψια ἀνταπέδωσαν τήν ἀγάπη τους, φροντίζοντάς τον στή μακρόχρονη περιπέτεια τῆς ὑγείας του.
Ἡ σύνδεση καί ἐπικοινωνία του μέ ἀγωνιστικά, ἀξιόλογα καί ἀξιοσέβαστα ἐκκλησιαστικά πρόσωπα, ὅπως π.χ. μέ τόν π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο καί τόν π. Μᾶρκο Μανώλη (Π.Ο.Ε. καί «Ὀρθόδοξος Τύπος»), τόν ἀδίκως ἐκθρονισθέντα Μητροπολίτη Ἀττικῆς κυρό Νικόδημο (Γκατζιρούλη), τόν μακαριστό πρ. Μητροπολίτη Φλωρίνης κυρό Αὐγουστῖνο (Καντιώτη), τόν π. Δανιήλ Ἀεράκη, καί ἄλλους, καθώς καί μέ τόν ἐπί πολλά ἔτη διατελέσαντα (ἀγωνιστή) πρόεδρο τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Θεολόγων (Π.Ε.Θ.), ἀείμνηστο Καθηγητή Κωνσταντῖνο Μουρατίδη, ἦταν οὐσιαστική, ἀφοῦ τούς ἀκολουθοῦσε προθύμως σέ ὅλους τούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως, τῆς Πατρίδος, τῆς χριστιανικῆς ἀγωγῆς τῶν ἑλληνοπαίδων καί τῆς ἐπικράτησης καί τήρησης τῶν ἠθικοκοινωνικῶν ἀξιῶν.
Γιά πάρα πολλά χρόνια ὑπηρέτησε τήν Π.Ε.Θ. εἴτε μέ τό ἀξίωμα τοῦ Εἰδικοῦ Γραμματέα εἴτε μέ τήν καθημερινή του παρουσία στά γραφεῖα τῆς Π.Ε.Θ. καί τή σημαντική του διακονία (λ.χ. καθαριότητα τῶν γραφείων καί τοῦ ἐκκλησιδίου της, ψήσιμο καί προσφορά καφέ στούς προσερχομένους συναδέλφους καί φίλους κ.λπ.).
Ἀκόμη, ἦταν τεράστια ἡ προσφορά καί συμβολή του στήν ὀργάνωση τῶν περισπούδαστων Πανελληνίων Θεολογικῶν Συνεδρίων, καθώς καί στήν πραγματοποίηση ἐπιστημονικῶν Σεμιναρίων γιά τούς συναδέλφους σέ θέματα διδακτικῆς καί παιδαγωγικῆς, καί ἑορταστικῶν συνάξεων (λ.χ. Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, νέου ἔτους, Τριῶν Ἱεραρχῶν κ.ἄ.).
Χωρίς ὑπερβολή, ὑπῆρξε «ἡ ψυχή» τῆς Π.Ε.Θ. σέ συνεργασία μέ τόν ἐπί πολλά ἔτη ὑπηρετήσαντα, εὐδοκίμως, τήν Π.Ε.Θ., ἀγαπητό καί ἐκλεκτό συνάδελφο, τόν Ἀντώνιο Κουκουνάρη, ὡς καί τόν πρόεδρο αὐτῆς, ἀείμνηστο Καθηγητή Κωνσταντῖνο Μουρατίδη, μέ τόν ὁποῖο ἀγωνίστηκε γιά πολλά θέματα, καί κυρίως, γιά τήν ἀποκατάσταση καί ἀπόδοση τῆς δικαιοσύνης στούς ἀδίκως καί ἀναπολόγητα ἐκθρονισθέντες 12 Μητροπολίτες.
Τά, ἀπό εἰλικρινῆ χριστιανική ἀγάπη, ἐλεγκτικά του δημοσιεύματα στήν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», γιά τά κακῶς κείμενα στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο, τοῦ κόστισαν πολύ καί ἠθικά καί οἰκονομικά ἀκόμη. Εὐτυχῶς πού ἡ Π.Ο.Ε. καί γνήσιοι φίλοι ἀγωνιστές τόν βοήθησαν πολύ καί τόν ἔβγαλαν ἀπό τά ἠθικά καί οἰκονομικά ἀδιέξοδα, στά ὁποῖα εἶχε περιέλθει.
Ὡς καθηγητής καί παιδαγωγός ἄφησε καλό ὄνομα σέ ὅποια σχολεῖα κι ἄν ὑπηρέτησε, ἀπέσπασε δέ τήν ἀγάπη καί ἐκτίμηση Διευθυντῶν, καθηγητῶν, μαθητῶν καί γονέων αὐτῶν.
Ἐπειδή κατεῖχε καλά τήν ἐκπαιδευτική νομοθεσία, ἡ ὑπηρεσία τόν τοποθετοῦσε στή θέση τοῦ γραμματέα, σέ κάθε εἴδους ἐξετάσεις (ὅπως ἀπό τό Γυμνάσιο στό Λύκειο, καθώς καί στίς Πανελλαδικές γιά τήν εἰσαγωγή στά Α.Ε.Ι.).
Γενικά, ὁ Παναγιώτης Ἀνδριόπουλος ἦταν εὐσυνείδητος, κοινωνικός, προσηνής, χαμογελαστός, εὐγενής, ἐξυπηρετικός, ἐργατικός καί ἀγαπητός, ἀλλά προπάντων ἕνας ἀγωνιστής Θεολόγος γιά τήν πίστη, τήν κοινωνία καί τήν πατρίδα μας.
Ἡ μικροψυχία κάποιων, πού τόν στενοχώρησαν, ἔπεσε στό κενό, γιατί ὁ Παναγιώτης ἀνεδείχθη «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας».
Ἀλησμόνητε ἀδελφέ Παναγιώτη, ὁ Θεός νά σέ κατατάξει «ἐν χώρᾳ ζώντων» καί νά ἀναπαύει τήν κοπιάσασα ψυχή σου γιά τήν ἐπικράτηση τῆς εὐαγγελικῆς ἀλήθειας.
Προσεύχου καί σύ γιά ἐμᾶς καί γιά τήν ταλανιζόμενη ἠθικά, πνευματικά καί κοινωνικά, πατρίδα μας.
Ἔστω ἡ μνήμη σου αἰωνία!