Ὁ Σεβ. Κισάμου μὲ νέον ἄρθρον του ἀπήντησεν εἰς κριτικὴν δι’ ὅσα ἔγραψε διὰ τὰς ὁμοφυλοφιλικὰς παρελάσεις. Παραθέτομεν ἐλάχιστα ἀποσπάσματα:
«Μὲ ἕνα πάτημα στὸν ὑπολογιστὴ μπορεῖ νὰ διαπιστώσει ὅτι τὸ σύνθημα: «Στὸ διάολο ἡ οἰκογένεια, στὸ διάολο ἡ πατρίς. Ἡ Ἑλλάδα νὰ πεθάνει νὰ ζήσουμε ἐμεῖς» δὲν ἦταν ἕνα «ἀτυχὲς» περιστατικὸ στὴν πορεία τῶν Χανίων, ἀλλὰ εἶναι κοινὸ σὲ ὅλες τὶς πορεῖες «ὁρατότητας». Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ἀθήνα, Κοζάνη κ.ἀ. παντοῦ κυριαρχεῖ. Τυχαῖο; καὶ πόσο μπορεῖ νὰ δικαιολογηθεῖ; Σὲ κάποιες μάλιστα ἀπ’ αὐτὲς τὶς πορεῖες, ἡ ὕβρις ξεπερνᾶ κάθε ὅριο.
Σὲ μία προπορευόμενος παρίστανε τὸν… «Χριστὸ» ὡς ἐσταυρωμένο ὁμοφυλόφιλο, σὲ ἄλλες Εἰκόνες τῆς Παναγίας, τῶν Ἁγίων, κλπ. κρέμονταν σὲ εὐαίσθητα σημεῖα τοῦ σώματος. Ὅλα αὐτὰ πόσο ἀποδεκτά, ἀνεκτὰ καὶ δικαιολογημένα μπορεῖ νὰ εἶναι;…
Ξέρετε τί προσευχὴ – ἀναφορὰ κάνουμε σὲ κάθε Θεία Λειτουργία ποὺ τελοῦμε; «Ὑπὲρ τῶν ἐγκαταλειπόντων τὴν ἰδίαν αὐτῶν πατρίδα ἕνεκα πολέμων, θεομηνιῶν, διακρίσεων, ἀνελευθέρων καθεστώτων, πενίας, κακοπαθείας καὶ πτωχείας ἀδελφῶν ἡμῶν». Αὐτὴ ἡ προσευχή, πιστέψτε με κ. Θεοδωράκη, εἶναι πράξη ἀντίστασης. Εἰρηνικῆς καὶ οὐσιαστικῆς ἀντίστασης.
Ποὺ σέβεται «τὸν ἄλλο», «τὸν διαφορετικό», ποὺ δὲν τὸν κρεμᾶ στὰ εὐαίσθητα σημεῖα τοῦ σώματος, οὔτε τὸν κάνει πανὸ καὶ σύνθημα».