Γράφει ὁ κ. Κ Κωνσταντῖνος Νούσης
Σκέφτηκα διάφορους τίτλους προτοῦ γράψω τὸ συγκεκριμένο ἄρθρο. “Φοβοῦ τοὺς θεολόγους καὶ δῶρα φέροντας”, “ἕνας ἀρρωστημένος περσοναλισμός” κ.ἄ. Κατέληξα ὅμως στὸν συγκεκριμένο, διότι ἡ οὐσία ἐκεῖ βρίσκεται καὶ ἐκεῖ καταλήγει. Καὶ ὅποιος πειράζει τὸ δόγμα, τίθεται αὐτομάτως ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Ἑπομένως διακινδυνεύει τὴν αἰώνια σωτηρία του. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ σοβαρὸ ζήτημα τῆς ζωῆς μας πάνω στὴ γῆ, τὴν ὁποία οἱ Ἅγιοι ἀποκαλοῦν “ἐξετάσεις” γιὰ τὴν ἄλλη, τὴ μέλλουσα καὶ ἀτελεύτητη. Ἀκούω μάλιστα μὲ ἔκπληξη νὰ ἐνοχλοῦνται κάποιοι, ὅταν μερικοὶ ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς τοὺς ἀποστεροῦν (κατὰ τὴ γνώμη μου καὶ πολὺ ἄργησαν) τὴ δυνατότητα τῆς Θείας Κοινωνίας. Μὰ ὅσοι εἶναι λαϊκοὶ – ἀναφέρομαι στοὺς ψηφίσαντες βουλευτὲς ὑπὲρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας – εἶναι ἤδη ἀφορισμένοι καὶ ἀναθεματισμένοι (ἡ μία μάλιστα καὶ παπαδιά!). Οἱ δὲ κληρικοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν τέτοιες θέσεις εἶναι καθηρημένοι. Γιὰ τὸν Θεὸ μιλάω καὶ ὄχι γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Τύποις μπορεῖ νὰ εἶναι ἐντάξει. Ὑπάρχει ὅμως χειρότερο ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι καταραμένος ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό; Ἀποκομμένος καὶ ἀκοινώνητος; Τί ἄλλο σημαίνει τοῦτο παρὰ κόλαση;
γιὰ τὸ παρὸν ἀποτέλεσε τὸ ἄρθρο μίας ἐκκολαπτόμενης θεολόγου ἑνὸς πανεπιστημίου τῆς Ἀμερικῆς. Καὶ φυσικὰ δὲν εἶναι μόνο αὐτή, ἡ ὁποία ἴσως δὲν ξέρει ἀκόμα τί πρεσβεύει καὶ τί γράφει καὶ πιθανῶς νὰ θέλει νὰ εὐχαριστήσει τοὺς καθηγητές της. Ἡ ἐκκοσμικευμένη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀμερικῆς ἤδη μᾶς ἐξέπληξε ἀρνητικὰ ἐπὶ τοῦ θέματος μέσα ἀπὸ πολλοὺς ἐκπροσώπους της. Ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, τὸν π. Ἰωάννη Χρυσαυγὴ καὶ τώρα αὐτὴ νὰ τὴ φοιτήτρια… Μὰ καὶ μήπως στὴν Ἑλλάδα δὲν πλασάρεται τοιούτου εἴδους Α-θεολογία; Καθηγητὴς στὸ ΕΑΠ (κ. Α.Κ.) ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ἐπικροτεῖ τέτοιες θέσεις. Θέσεις ἀντορθόδοξες καὶ ἐξάπαντος αἱρετικές. Θέσεις ἀπενοχοποιητικὲς τοῦ φοβεροῦ πάθους καὶ τῆς βαρύτατης ἁμαρτίας τοῦ σοδομισμοῦ.
Ἐπιστρέφω στὸ ἐπίμαχο ἄρθρο, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ μία διαστροφὴ τῆς περσοναλιστικῆς θεολογίας τοῦ μακαριστοῦ ἐπισκόπου Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα. Τὸ πρόσωπο ἀπὸ τὴν ὑποψήφια θεολόγο παρουσιάζεται ὡς τὸ γενικευμένο ἄλλοθι γιὰ ὁποιαδήποτε ἀνθρώπινη ἐπιλογή, ἔστω καὶ ἂν αὐτὴ εἶναι διαστροφική. Τὰ πάθη εὐλογοῦνται καὶ δικαιώνονται, ἂν τό ἑκάστοτε πρόσωπο ἀναπαύεται σὲ αὐτά! Τί πρωτάκουστα πράγματα γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία τῷ ὄντι μετὰ καὶ μέσα ἀπὸ μία δισχιλιετῆ Παράδοση καὶ ἀσκητικὴ ἐμπειρία!
Ὁ ἅγιος Πορφύριος ὑπογράμμιζε πὼς ὅποιος ἀρνεῖται τὴν ὕπαρξη τοῦ διαβόλου καταρρίπτει τὸ ἴδιο τὸ Εὐαγγέλιο. Ἀντιστοίχως καὶ ἐδῶ θὰ λέγαμε ὅτι ὅποιος προσπαθεῖ νὰ ἀμνηστεύσει καὶ νὰ ἐπιστρέψει τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη τῆς ἀνθρώπινης φύσης, πειράζει, ἑκὼν ἄκων, τὸ ἴδιο τὸ ὀρθόδοξο δόγμα καὶ καταργεῖ τοὺς Ἁγίους καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἔχει ἆραγε τόση σημασία ἂν ἀνθρωπίνως δὲν ἔχει καταδικασθεῖ ἐπίσημα (ἀφορισμός, ἀναθεματισμὸς καὶ καθαίρεση, ποιμαντικὰ ὅπλα τῆς ἀρχαίας κυρίως – ἀλλὰ καὶ σύγχρονης – Ἐκκλησίας πρὸς μετάνοια τῶν πεπτωκότων ἔργοις καὶ λόγοις – ἂν ἤξεραν πόσο εὐεργετοῦνταν ὅσοι ὑφίσταντο παλαιότερα αὐτὲς τὶς ἐκκλησιαστικὲς “ποινές”…);
Σὲ ἄλλες ἐποχὲς τέτοιες Α-θεολογίες δὲν θὰ ἀκούγονταν κἄν. Καὶ ἂν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οἱ φορεῖς τους θὰ εἶχαν ἐξάπαντος καταδικασθεῖ ὡς αἱρετικοί. Τὸ πρόβλημα ἐπίσης μὲ τοὺς ψηφίσαντες τὸ ἐπαίσχυντο νομοσχέδιο δὲν λύνεται μὲ μία ἁπλὴ συγγνώμη καὶ ἄρση τοῦ ἀφορισμοῦ τους κατ’ ἄνθρωπον, διότι ὁ νόμος αὐτός, ἐφόσον θὰ ἔχει χρονικὸ βάθος βιωσιμότητας, θὰ καταγγέλλει καὶ καταδικάζει ἐνώπιον Θεοῦ τοὺς πάτρωνές του, ὅσον καιρὸ θὰ γίνονται ὑπαίτιοι βλασφημίας Του καὶ προτροπῆς στὰ ἀκαταλόγιστα αὐτὰ ἁμαρτήματα τῶν συνανθρώπων τους καὶ δὴ τῆς εὐάλωτης καὶ εὐόλισθης νεολαίας.
Ἡ θεολογικὴ ἀγραμματοσύνη τῶν ἡμερῶν μας εἶναι λίαν ἐπικίνδυνη καὶ ἄρχισε νὰ γίνεται ἀκατάσχετη καὶ ἀνεξέλεγκτη. Φορεῖς της καὶ μεγαλόσχημοι κληρικοὶ καὶ πῶς νὰ τοὺς μαζέψεις καὶ νὰ τοὺς ἐλέγξεις… Ἡ δαιμονικὴ οἰκουμενιστικὴ ἀγαπολογία ἀντικαθιστᾶ τὴν ὀντολογικὴ ἐν Χριστῷ ἀγάπη καὶ ξαναγράφει τὸ Κυριακὸ Εὐαγγέλιο, μᾶλλον τὸ δυσαγγέλιο τοῦ ἐρχόμενου ἀντιχρίστου. Ἐμεῖς ὅμως μέσα στὴν Ἐκκλησία ἔχουμε κριτήρια καὶ ὁδοδεῖκτες. Οἱ καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπὸ τὶς διδασκαλίες τῶν σύγχρονων ψευδοπροφητῶν, προδρόμων τοῦ ἀντιχρίστου: καὶ ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶναι ἡ ἐγκράτεια (Γαλ. 5:22-23). Πῶς θὰ μποροῦσε ἡ ἐγκράτεια, τὴν ὁποία τὸ Ἅγιο Πνεῦμα διδάσκει ἀκόμα καὶ μέσα στὸν γάμο, νὰ συνδυαστεῖ μὲ τὴ γαμικὴ εὐλογία τῶν ὁμοφυλοφίλων; Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου…
Τὸ πρόσωπο καὶ ἡ φύση δὲν διίστανται. Ὅταν μάλιστα ἡ φύση ὠθεῖ τὸ πρόσωπο στὴν ἁμαρτία καὶ τὴν παράνομη ἡδονή, τότε τὸ τελευταῖο πρέπει νὰ ἀντιστέκεται καὶ νὰ ὑπακούει στὸ ἀποκαλυφθὲν θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὄχι νὰ εὐλογεῖ τὰ πάθη του καὶ νὰ τὰ νομιμοποιεῖ. Ὁ Χριστὸς μίλησε περὶ αὐτοῦ ξεκάθαρα: Τὸν ἀγαπᾶ πραγματικὰ ὅποιος τηρεῖ τὶς ἐντολές Του (Ἰω. 14:21). Σὲ ὅλες τὶς ἄλλες περιπτώσεις ἔχουμε μία παθολογικὴ καὶ ἑωσφορικὴ ἀγάπη τοῦ αὐτονομημένου καὶ αὐτοθεούμενου ἐγώ μας. Καὶ αὐτὴ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια καταδίκη. Ἂς ἔλθει λοιπὸν ἕνας ὁποιοσδήποτε ὀρθόδοξος περσοναλιστὴς νὰ μοῦ δείξει ἕνα, ἔστω ἕνα, χωρίο μέσα στὴν Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, ποὺ νὰ δικαιώνεται ἡ ὁμοφυλοφιλία. Δὲν θὰ πῶ ποὺ νὰ καταδικάζεται, ἀλλὰ ποὺ νὰ δικαιώνεται, ἔστω καὶ ἔμμεσα.
Ἀλλὰ τί λέω; Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν ξαναγράφουν ἁπλὰ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ καὶ τὸ κοσμικὸ δίκαιο: καθότι σὲ καμία ἀνθρώπινη παράδοση καὶ νομοθεσία μέχρι σήμερα, κανενὸς πολιτισμοῦ, ἀνεξαρτήτως θρησκείας, δὲν εὐλογεῖται ἡ ὁμοφυλοφιλία, πολλῷ δὲ μᾶλλον ὁ γάμος μεταξὺ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου. Εὐτυχῶς, ὡστόσο, ποὺ ὁ περσοναλισμός, ἡ πρόταξη δηλαδὴ τοῦ προσώπου ἔναντι τῆς φύσεως, δικαιώνει ὡς πρὸς τοῦτο: γνωρίζοντας ὁ Θεὸς τὶς ἰδιαιτερότητες καὶ ἀδυναμίες ἑκάστου ἀτόμου, δὲν “τσουβαλιάζει” κατὰ τὴν κρίση Του: δηλαδὴ δὲν θὰ ἀποπέμψει ὅλους ἀδιακρίτως τοὺς ἁμαρτάνοντας στὴν κόλαση. Θὰ δεῖ τὴν περίπτωση καθενὸς χωριστὰ καὶ θὰ ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὸ μέγα Του ἔλεος… Ἀλίμονο σὲ ὅσους ἐκείνη τὴ φρικτὴ ἡμέρα σταθοῦν ἀπέναντί του προκλητικῶς καὶ ἀμετανοήτως. Αὐτὸ δὲν ἔκαναν τὸ βράδυ τῆς ντροπιαστικῆς ἐκείνης νυκτὸς τῆς νομοθεσίας ὅσοι τὸ ψήφισαν καὶ ὅσοι τὸ πανηγύρισαν στὴ συνέχεια; Ἵλεως γενοῦ ἡμῖν, μακρόθυμε καὶ πολυέλεε Κύριε…