Γράφει ὁ κ. Διομήδης Χ. Σταμάτης, Ph.D., Καθηγητὴς Παν/μίου
«Ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ. πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς».
Ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι ὁ σκόρος τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἶναι ἕνας νέος λαβύρινθος ποὺ ἀνακατεύει τὴν ἀλήθεια μὲ διάφορα ψέματα. Εἶναι μία ἰδέα ποὺ χωρὶς τὴν δύναμή μας θὰ κατορθώσει νὰ ἀλλοιώσει τὸ διαμάντη τῆς χριστιανοσύνης.
Γενικὰ ἡ δύναμις γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους ἔχει μεγάλη σημασία. Εἶναι ἡ λέξη ποὺ μᾶς θυμίζει ὅτι στὴν ζωή μας ἔχουμε ἕνα προστάτη ποὺ εἶναι πάντοτε κοντά μας μὲ ἄπειρη δύναμη. Αὐτὴ ἡ ἄπειρη δύναμη εἶναι ὁ Θεός μας, Ἰησοῦς Χριστός.
Ὅταν ἀκοῦμε λοιπὸν τὴν λέξη Δύναμη στὸν Τρισάγιον Ὕμνον εἶναι πολὺ σημαντική. Ἔχει τοποθετηθεῖ ἰδιαίτερα σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μεταξὺ τοῦ Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός… Ἐλέησον ἡμᾶς» νὰ μᾶς στερεώση στὴν πίστη μας, νὰ μᾶς ἐνθαρρύνει νὰ προχωρήσουμε στὴν ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας καὶ νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει ὅτι μποροῦμε νὰ κάνουμε τὰ ἀδύνατα, ἀφοῦ πιστεύουμε στὸν Ἅγιο Θεό μας καὶ Κύριον Ἰησοῦν Χριστό. Εἶναι μία ἰδιαίτερη ἐνίσχυση, γιὰ νὰ δυναμώσουμε στὴν πίστη μας καὶ νὰ μὴ νοιώθουμε μόνοι μας. Εἰς τὴν πρὸς Φιλιππησίους ἐπιστολὴ ἐδάφιο 4:13 διαβάζουμε «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ».
Ἕνας ὁρισμὸς τῆς ἀλήθειας ἔχει δοθεῖ ἀπὸ τὸν Πλάτωνα στὸν “Κρατύλο”. Ἐκεῖ ἐπισημαίνεται ὅτι ἡ λέξη παράγεται ἀπὸ τὸ στερητικὸ “α” καὶ τὴν λήθη, δηλαδὴ τὸ ἀληθὲς εἶναι τὸ μὴ ὑποκείμενο στὴν λήθη. Ὁ μεγάλος φιλόσοφος φρονεῖ καὶ κάτι ἄλλο, ὅτι τὸ ἀληθὲς ἐπειδὴ δὲν ὑπόκειται στὴν φθορὰ τοῦ χρόνου καὶ εἶναι ἐξωχρονικό, ἔχει μέθεξη μὲ τὸ θεῖο. Ἔτσι ἡ ἀλήθεια γίνεται θεία ὑπόθεση. [Ἀξίζει ὁ ἀναγνώστης νὰ διαβάσει τὸν διάλογο τοῦ Σωκράτη μὲ τὸν Ἑρμογένη, ὅπως τὰ ἀναφέρει ὁ Κρατύλος].
Ὅταν λοιπὸν ἀκοῦμε τὴν λέξη «δύναμη» μέσα στὸν Τρισάγιον Ὕμνον πρέπει νὰ δώσουμε σημασία καὶ νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Κύριόν μας ποὺ μᾶς δίνει δύναμη, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀνταπεξέλθουμε στὰ προβλήματα τῆς ζωῆς μας. Μὴ ξεχνᾶμε ὅτι «τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ βεβαιώνουν ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι πραγματικὰ θεία. Ὁ Χριστὸς μᾶς τὸ λέει ξεκάθαρα χωρὶς καμία ἀμφιβολία: “Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή” (Ἰωάν. 14: 6).
Γιατί λοιπὸν τὴν χρησιμοποιοῦμε; Ἡ λέξη «δύναμις» χρησιμοποιεῖται 120 φορὲς στὴν Καινὴ Διαθήκη (ΚΔ) καὶ ἔχει μεγάλη σημασία. Ἂς δοῦμε λοιπὸν πῶς χρησιμοποιεῖται σὲ μερικὰ ἐδάφια στὴν ΚΔ καὶ γιατί τὴν χρησιμοποιοῦμε στὴν Θ. Λειτουργία.
• Εἰς τὴν παραβολὴν τῶν πέντε ταλάντων (Ματθ. 25, 14-30) διαβάζουμε ὅτι οἱ δοῦλοι ἔλαβαν δύναμιν νὰ αὐξάνουν τὰ τάλαντα.
• Εἰς τὰ ἐδάφια τοῦ (Ματθ. 7: 22, 11:21, 23; Μάρκου 5:30; Λουκᾶ 5:17, 9:1, 10:13 καὶ Πράξ. 8:13) διαβάζουμε ὅτι μὲ τὴν λέξη «δύναμις» ἐννοεῖται ὅτι μποροῦμε νὰ κάνουμε θαύματα καὶ θαυμάσια ἔργα.
• Τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Μάρκου (9:1) μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔρχεται μὲ «δύναμη.» Δηλαδὴ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐνυπάρχουσα (συμφυὴς) μὲ τὴν Ὑπόσταση (φύσι) Του. Ἡ ταυτότητά Του εἶναι ΔΥΝΑΜΙΣ. Αὐτὸ μποροῦμε νὰ τὸ ἐξακριβώσουμε στὸ ἐδάφιο τοῦ Ματθ. 24:30 ποὺ μᾶς λέει ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ἔρχεται «ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς».
Ὡς Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι δὲν ζοῦμε μὲ τὴν δύναμή μας, ἀλλὰ μὲ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ μας. Χωρὶς τὴν δύναμή Του εἴμαστε ἀνίκανοι νὰ κάνουμε κάτι ποὺ ἀξίζει. Δηλαδή, δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτα (Ἰωάν. 15:5).
Ἂν πραγματικὰ λοιπὸν ἔχουμε πίστη «κόκκου σινάπεως – Ματθ. 13: 31 -32; Μάρκ. 4: 30-32; καὶ Λουκ. 13:18-19» ὁ οἰκουμενισμὸς δὲν θὰ πετύχει, διότι ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος – Αὐτὸς ποὺ ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησία Του μᾶς τὸ λέει κατακάθαρα.
• Λουκᾶ (1:35) «καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῇ· Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ».
• Λουκᾶ (4:36) «καὶ ἐγένετο θάμβος ἐπὶ πάντας, καὶ συνελάλουν πρὸς ἀλλήλους λέγοντες· τὶς ὁ λόγος οὗτος, ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ καὶ δυνάμει ἐπιτάσσει τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασι, καὶ ἐξέρχονται».
• Πράξ. (1:8) «ἀλλὰ λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».
• Ρωμ. (1:20) «τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης, εἰς τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολογήτους».
• Ι Κορ. (1:24) «αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς, Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησι, Χριστὸν Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν».
• ΙΙ Κορ. 4:7 «Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν».
• ΙΙ Κορ. 12:9 «καὶ εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ’ ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ».
• Ἐφεσ. 3:20 «Τῷ δὲ δυναμένῳ ὑπὲρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἤ νοοῦμεν, κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν».
• ΙΙ Τιμ. 1:7-8 «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ. μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν μηδὲ ἐμὲ τὸν δέσμιον αὐτοῦ, ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ εὐαγγελίῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ».
• Ἑβρ. 1:3 «ὃς ὤν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ, φέρων τε τὰ πάντα τῷ ρήματι τῆς δυνάμεως αὐτοῦ, δι’ ἑαυτοῦ καθαρισμὸν ποιησάμενος τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν ὑψηλοῖς».
• ΙΙ Πέτρου 1:3 «Ὡς πάντα ἡμῖν τῆς θείας δυνάμεως αὐτοῦ τὰ πρὸς ζωὴν καὶ εὐσέβειαν δεδωρημένης διὰ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ καλέσαντος ἡμᾶς διὰ δόξης καὶ ἀρετῆς».
Μὲ τὸ νὰ ψάλλουμε τὸ Δύναμις στὴν Θ. Λειτουργία μέσα στὸ Τρισάγιο Ὕμνο νομοποιοῦμε τὴν Ἁγιότητα, τὴν Δύναμη καὶ τὴν Ἀθανασία τοῦ Θεοῦ μας. Ἀναγνωρίζουμε καὶ δοξολογοῦμε τὴν Θεότητά του. Ἐλπίζουμε ἡ δύναμή Του νὰ εἶναι πάντα μαζί μας καὶ νὰ μᾶς βοηθεῖ στὶς δύσκολες στιγμὲς τῆς ζωῆς μας.
Οἱ οἰκουμενισταί εἶναι αἱρετικοὶ καὶ προδότες τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂς μὴ ξεχνᾶμε τὰ λόγια τοῦ Θουκυδίδη «Προδότης δὲν εἶναι μόνο αὐτὸς ποὺ φανερώνει τὰ μυστικὰ τῆς πατρίδος στοὺς ἐχθρούς, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐνῷ κατέχει δημόσιο ἀξίωμα, ἐν γνώσει του δὲν προβαίνει στὶς ἀπαραίτητες ἐνέργειες, γιὰ νὰ βελτιώσει τὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο τῶν ἀνθρώπων, πάνω στοὺς ὁποίους ἄρχει.» Ἀλλὰ καὶ ὁ Καποδίστριας μᾶς ὑπενθυμίζει «Ὁ φιλήκοος τῶν ξένων εἶναι προδότης».
Ἐπειδὴ εἶναι αἱρετικὸς καὶ προδότης πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὴν Ἐπιστολὴ πρὸς Τίτον 3: 10-11 ποὺ μᾶς συμβουλεύει: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος».
Πράγματι εἶναι ντροπὴ καὶ μάλιστα ἀπὸ ἀνθρώπους, ὑποτίθεται τοῦ πνεύματος, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κρατοῦν “Θερμοπύλες.” Τί νὰ πῶ, ‘ὅτι προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν τὰ πάντα βαπτίζουν ἱκανοὺς ἀνθρώπους ὡς “ὀπισθοδρομικούς, φονταμελιστάς, καὶ ἀλλὰ ἐπίθετα” ἀκόμη καὶ ἀνθρώπους ποὺ πολέμησαν παντοιοτρόπως γιὰ τὴν Πατρίδα Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Τὸ νὰ προσπαθεῖς νὰ κλείσεις τὸ στόμα σὲ κάθε φωνὴ ποὺ εἶναι ἀντίθετη μὲ τὶς δικές σου ἀπόψεις νομίζω ὅτι λέγεται φασισμός, ἐσεῖς τί λέτε; (Τὰ εὐκόλως ἐννοούμενα παραλείπονται). Μήπως κάνω λάθος;
Πῶς μποροῦμε νὰ νικήσουμε; α) Μὲ ἑνότητα τῆς ΟΡΘΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ – Ὀρθοδοξίας, β) μὲ προσευχὴ καὶ δυνατὴ πίστη (Παραλειπόμενων Β Κεφ. 11-15, 32), γ) μὲ μία ὁλικὴ ἐξολόθρευση ἀπὸ τὰ ψεύτικα καὶ νόθα ποὺ διδάσκουν οἱ ἀρχηγοὶ – δὲν εἶναι ὀρθοτομοῦντες τῆς πίστεως δ) μὲ ἕνα σύνθημα στὸ πλήρωμα τῆς ἐκκλησίας (ὅλοι μας) σήμερα καὶ στὸ μέλλον νὰ ἔχουμε μεγάλη ἡσυχία, ἀλήθεια καὶ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ -ἔχουμε πραγματικὰ ἀνάγκη, καὶ ε) Πρέπει νὰ ἀφαιρέσουμε ἀπὸ τοὺς ἰδικούς μας ἀρχηγούς τὰ μεγαλεῖα τοῦ ΜΑΜΜΩΝΑ ποὺ τοὺς ἔχουν δέσει. Ὁ καθηγητὴς Φιλοσοφίας Χρήστος Κ. Εὐαγγελίου σὲ δύο στίχους ἀπὸ τὸ ποίημά του «Τίμημα» μᾶς τὸ λέει λαϊκά.
… Εὐρώπης ζήλωσαν τὰ μεγαλεῖα, τοὺς θάμπωσε μία λάμψη τοῦ Εὐρώ, στὸ Μαμμωνὰ πούλησαν τὴν ψυχή τους, στὴν ὕλη ζήτησαν τὸν λυτρωμό!
Λησμόνησαν τὰ πάτρια ἤθη, τὴν ἔνδοξη πορεία τῆς φυλῆς, καὶ βρέθηκαν πισθάγκωνα δεμένοι,μὲ τὰ σκοινιὰ μιᾶς κρίσης πολλαπλῆς…
Πάντως ἐμεῖς, λίγοι καὶ μικροί, ἄσημοι καὶ ἄσχετοι, δὲν θὰ κάνουμε οὔτε βῆμα ἀπὸ τὴν Ἁγία τοῦ Χριστοῦ, τὴν μία καὶ μοναδικὴ Ἐκκλησία -Ὀρθοδοξία.