Toῦ κ. Βασίλειου Εὐσταθίου,
Δρ. Φυσικοῦ, πτ. Θεολογίας
(Τμ. Κοιν. Θ. ΕΚΠΑ)
«Ἐρωτεύτηκα, ἐρωτεύτηκα. Ἔδωσα τὴν καρδιά μου στὸν διάβολο, στὸν διάβολο. Τὴν ἔδωσα, τὴν ἔδωσα. Γιατὶ μοῦ λέει ὅτι εἶμαι ὁ ἄγγελός του, ὁ ἄγγελός του. Ὁ διάβολος, ὁ διάβολος. Ἐρωτεύτηκα, ἐρωτεύτηκα. Ἔδωσα τὴν καρδιά μου στὸν διάβολο, στὸν διάβολο». Ὄχι δὲν εἶναι τελετὴ ἐπίκλησης πνευμάτων μέντιουμ, ὄχι δὲν εἶναι μαγικὴ ἱεροτελεστία τοῦ μεσαίωνα. Εἶναι τὸ «τραγούδι», ποὺ ὁ ἐκφραστὴς τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς παράδοσης τῆς Κύπρου, ὁ ΡΙΚ, μὲ τὴν προεδρικὴ βούλα θὰ στείλει στὴν Εὐρώπη νὰ ἐκπροσωπήσει τὴν Κύπρο στὸν γνωστὸ διαγωνισμό «eurovision» ἐν ἔτει 2021. Προοδεύσαμεν! Μέσῳ στίχων…τῆς ἀνατριχίλας, τῆς φρίκης καὶ τοῦ ἀποτροπιασμοῦ. Ἡ νέα «τέχνη», ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι παλαιὰ τέχνη, γιὰ τὴν ἀκρίβεια καὶ κυριολεκτικῶς, ἡ «διαβολικὴ τέχνη».
Βέβαια, δὲν μποροῦμε νὰ ἐπιβάλλουμε στὸ ΡΙΚ καὶ στὴν κυβέρνηση τῆς Κύπρου ποιὸν θὰ ἀγαπήσει καὶ ποῦ θὰ δώσει τὴν καρδιά της, ὡστόσο δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφράζει τὰ πιστεύω καὶ τὰ θέλω της ὡς ἐκπροσωπεύοντα ὅλο τὸν κυπριακὸ λαό, ὅταν τόσες μέρες τώρα οἱ ἀντιδράσεις του γιὰ αὐτὴν τὴν κατάντιά της εἶναι βέβαια ὡς ἀναμενόμενο συνεχεῖς καὶ ποικίλες.
Μήπως ὅμως ἁγίασαν καὶ ἔφτασαν σὲ μέτρα, γι’ αὐτὸ καὶ ἀγαποῦν τὸν διάβολο; Γιατὶ κάποιοι ἅγιοι εἶχαν ὄντως καταφέρει καὶ αὐτό… Οἱ ἅγιοι βέβαια δὲν ἦταν ἄγγελοι τοῦ διαβόλου, ἄπαγε τῆς βλασφημίας, ἀλλὰ γίνονταν ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. Ἀντιθέτως, ὁ διάβολος γινόταν ὑποχείριό τους, ὅπως βλέπουμε σὲ διάφορες ἱστορίες στὸ γεροντικό. Ὄχι, βέβαια μὲ τὴν θέλησή του, γιατὶ ἔτσι θὰ σωζόταν καὶ θὰ ἁγίαζε καὶ αὐτός, ἀλλὰ αἰχμαλωτισμένος ἀπὸ αὐτούς. Βλέπε τὸ κλασικὸ παράδειγμα τῆς εἰκόνας τῆς ἁγίας Μαρίνας, ποὺ κρατάει τὸν διάβολο ἀπὸ τὰ κέρατα καὶ τὸν κτυπάει μὲ τὸ σφυρί. Δὲν νοεῖται γιὰ τὸν ἄνθρωπο, πλασμένος κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωση τοῦ Θεοῦ, μὲ προδιαγραφὲς δηλαδὴ νὰ γίνει κατὰ χάριν θεός, νὰ γίνεται ὑποχείριο ἑνὸς ἄλλου πλάσματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ὁ διάβολος, νὰ γίνεται ἄγγελος τοῦ ἀγγέλου, καὶ μάλιστα ἀγγέλου ἐπαναστατημένου κατὰ τοῦ Πλάστη Του. Δὲν πρέπει νὰ δωρίζει σὲ κανένα τὴν θεοδώρητη ἐλευθερία του, ποὺ τὴν σέβεται ὅσο τίποτε ἄλλο ὁ ἴδιος ὁ Θεός…
Ὁ διάβολος παρέσυρε τὴν Εὔα… Ὁ ἴδιος ἔπεισε τὸν Ἰούδα… Ὁ ἴδιος «ἔμπνευσε» τὸν Πάπα… Ὁ ἴδιος ὁδηγεῖ τὸ χέρι τῶν φανατισμένων μουσουλμάνων νὰ κόβουν μὲ τὴν μάχαιρα κεφάλια «ἀπίστων»… Οἱ ἐθνοκαθάρσεις καὶ οἱ γενοκτονίες, ποὺ ὑποκίνησε καὶ διοργάνωσε, σημάδεψαν ἀνεξίτηλα τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία… Ὁ ἴδιος βοήθησε μερικὲς ἑκατοντάδες ἀνθρώπων νὰ συγκεντρώσουν τὸν περισσότερο πλοῦτο τῆς οἰκουμένης… Ὁ ἴδιος γεμίζει τὴν κοινωνία ἀσωτίες, ἀπιστίες, μοιχεῖες, καὶ τὸ ἀποκορύφωμα, παραφύση σχέσεις… Ὁ ἴδιος ἔπεισε τοὺς ἀνθρώπους ὅτι μποροῦν νὰ εἶναι ὅ,τι φῦλο τοὺς ἀρέσει… Ὁ ἴδιος ὁδηγεῖ τὶς μητέρες, μὲ τὴν προτροπὴ καὶ ἄλλων, γονέων, συντρόφων κ.ἄ. στὸν «γιατρό», γιὰ νὰ τοὺς ἀφαιρέσει τὸ «καρπὸ τῆς κοιλίας» τους… Ὁ ἴδιος ἔπεισε τοὺς ἀνθρώπους νὰ πειραματιστοῦν μὲ ἱούς…
Ὁ ἴδιος ἔπεισε πολλοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς, ὅτι ἡ ἕνωση μὲ τὶς ἄλλες ὁμολογίες ἤ καὶ θρησκεῖες, εἶναι δυνατὴ καὶ χωρὶς οἱ ἄλλοι νὰ μεταμεληθοῦν καὶ ἀσπασθοῦν τὴν πίστη καὶ ἱερὰ παράδοσή μας, πρᾶγμα ποὺ ἀποτελεῖ τὴν σύγχρονη μεγάλη αἵρεση τῆς ἐποχῆς μας. Μαζὶ μὲ αὐτὸν τὸν πειρασμὸ ἦρθε καὶ ἡ ἀντικανονικὴ διεκδίκηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας στὴν Οὐκρανία, μέσα σὲ ἕνα κυνήγι πρωτείων, ποὺ ἐδῶ καὶ δύο τουλάχιστον χρόνια ἔχει ὁδηγήσει τὴν Ἐκκλησία στὰ πρόθυρα ἑνὸς φοβεροῦ σχίσματος, μιὰ μεγάλη ἀπειλὴ ποὺ ὑφίσταται ὥς σήμερα καὶ ταλαιπωρεῖ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα.
Μίσησα λοιπὸν τὸν διάβολο, ναὶ τὸν μίσησα, γιατὶ πρῶτα μίσησε ἐκεῖνος τὸν ἄνθρωπο καὶ χιλιάδες χρόνια τώρα τὸν ὁδηγεῖ σὲ κάθε εἴδους συμφορά, στὴν δυστυχία καὶ στὴν ἀπώλεια. Ποιὸς μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει τὴν προσωποποίηση τῆς καταστροφῆς, ὅ,τι πιὸ ἄσχημο μπορεῖ νὰ ὑπάρξει, τὸ ἴδιο τὸ σκότος τὸ ἐξώτερο; Ὅ,τι κάποιος κάτι τὸ ἀπεχθάνεται, τὸ στέλνει σὲ αὐτόν, ὅμως τὸν ἴδιο δὲν μποροῦμε νὰ τὸν στείλουμε στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ μποροῦμε ἐν ὀνόματι τῆς ὑπὲρ πᾶν δύναμης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ τοῦ ποῦμε «ὕπαγε ὀπίσω μου» καὶ νὰ τὸν στείλουμε «στὴν κόλασή του» μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους του. Ἐμεῖς ἄς διαχωρίσουμε τὴν θέση μας, ζητῶντας αὐτὸ ποὺ δὲν ζητάει ἐκεῖνος, βοῶντες ἐν μετανοίᾳ: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου. Μνήσθητί μου, Δέσποτα, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου. Μνήσθητί μου, Ἅγιε, ὅταν ἔλθης ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου.».