Καὶ ἄλλοτε ἔχομεν ἐπισημάνει τὰ ὅσα ἀθεολόγητα λέγει ὁ Σεβ. Ἀλεξανδρουπόλεως, ἀλλὰ πλέον δὲν εἶναι οὔτε λογικά. Παραδεχόμενος ἄνευ τύψεων ὅτι ἐνεβολιάσθη μὲ ἐμβόλια ποὺ ἔχουν δοκιμασθῆ εἰς ἔμβρυα ἀπὸ ἔκτρωσιν, ἰσχυρίσθη ὅτι οἱ πιστοὶ ἔπρεπε νὰ σπεύσουν, διὰ νὰ ἐπιφορτισθοῦν μὲ τὰς παρενεργείας, ὡς ἂν αἱ παρενέργειαι νὰ συμβαίνουν μόνον εἰς τοὺς πρώτους ποὺ θὰ ἐμβολιασθοῦν! Τὰ «τόσα θύματα στὸν χῶρο μας» δὲν ἀνταποκρίνεται ἐπίσης εἰς τὴν πραγματικότητα. Ἐπίσης, ἂν δόξα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου ποὺ καταγγέλλεται κατὰ τὴν Θ. Λειτουργίαν, τότε βλάπτομεν τὴν Ἐκκλησίαν ἂν «χαμηλώσουμε τὸ ὑπερήφανο φρύδι μας» καὶ ἀποκλείομεν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ αὐτήν… Ἡ πλέον εὐτελιστικὴ διὰ τὸ 1821 ἐξίσωσις ἦτο αὐτὴ μεταξὺ τῆς ἐθνεγερσίας καὶ τῆς ἱδρύσεως τῆς Μητροπόλεως… Πάντως εἶναι ἀπαλλαγμένος ἀπὸ «ἐνοχὲς καὶ τύψεις», διὰ νὰ προφητεύη μὲ βεβαιότητα τὸ πολυπολιτισμικὸν μέλλον τῆς Ἑλλάδος… Κάτι ἴσως ἤκουσεν ἀπὸ τὸν κ. Πάιατ… Παραθέτομεν ψήγματα ἀπὸ συνέντευξιν εἰς τὴν ἐφημερίδα «Τὰ Νέα» τῆς 5ης Ἰουνίου 2021:
«Βεβαίως, ἐμβολιάσθηκα μὲ τὸ διπλὸ τῆς Pfizer, πρὶν τοὺς τροφίμους καὶ τοὺς ἐργαζομένους τῶν Ἱδρυμάτων μας… Οἱ Χριστιανοὶ θὰ ἔπρεπε νὰ πρωτοπορήσουμε θυσιαστικὰ στὸν ἐμβολιασμό, ὥστε νὰ ἐπιφορτιστοῦμε ἐμεῖς τὶς ὅποιες παρενέργειες καὶ ἔτσι νὰ προστατεύσουμε τοὺς ἄλλους συνανθρώπους μας… Ὁπότε τώρα, μὲ τόσα θύματα στὸν χῶρο μας, ἂν συνεχίσουμε νὰ ὑψηλοφρονοῦμε, θὰ βλάψουμε τὴν Ἐκκλησία. Ἂν ὅμως οἱ Χριστιανοὶ χαμηλώσουμε τὸ ὑπερήφανο φρύδι μας, τότε ἡ Ἐκκλησία μας θὰ δοξαστεῖ. Συνήθως, ἐξαιτίας μας βλασφημεῖται (Ρωμ. 2, 24)… Χρειάζεται νὰ προσγειωθοῦν καὶ νὰ ἐκσυγχρονιστοῦν δύο πράγματα: ὁ λόγος μας καὶ ὁ τρόπος μας. Ἐπειδὴ αὐτὸ μᾶς διδάσκει ἡ μακραίωνη Παράδοσή μας. Ἡ ὁποία ὑπάρχει, γιὰ νὰ ἀπαλλάσσει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ ἐνοχὲς καὶ τύψεις… Οἱ γιορτασμοὶ τῶν 200 χρόνων ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση δὲν ἀφήνουν κανένα ἀποτύπωμα στὴ Θράκη, ἀφοῦ ἐξαίρεσαν τελείως τὴν προσφορά της, γεγονὸς μὲ τραγικὰ ἐπιζήμιο ἐθνικὸ συμβολισμό. Τὸ 2022, ὅμως, συμπληρώνονται 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐπίσημη πατριαρχικὴ Πράξη, μὲ τὴν ὁποία ἱδρύθηκε ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Ἀλεξανδρουπόλεως. Ὁπότε, θεωρῶ ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξετάσουμε πῶς μία μικρὴ μητρόπολη βίωσε καὶ πολιτεύθηκε συνυπάρχοντας ἁρμονικὰ μὲ ἄλλες πολιτισμικὲς παραδόσεις, Μουσουλμάνων, Ἀρμενίων, Ἰσραηλιτῶν κ.λπ… Δὲν ξέρω πόσο θὰ μπορέσουμε οἰκονομικὰ νὰ ἀνταποκριθοῦμε σὲ μία τέτοια ἐπετειακὴ πρόκληση, ἀλλὰ θὰ τολμήσουμε ἕνα ἐπιστημονικὸ στίγμα στὸν γεωπολιτικὸ χάρτη τῆς ραγδαία διαφοροποιούμενης περιοχῆς μας. Ἐπειδὴ ὅσα συμβαίνουν σήμερα στὴ Θράκη, αὔριο θὰ ἐπεκταθοῦν σὲ ὁλόκληρη τὴν Πατρίδα μας».