Μεγάλας ἀληθείας ὡμολόγησεν ὁ Σεβασμιώτατος. Ἀπὸ τὰ λόγια του συμπεραίνομεν ἀφ’ ἑνὸς ὅτι χρησιμοποιεῖ οἰκουμενιστικὴν γλῶσσαν (ὡμίλησε περὶ «διασπασμένων χριστιανῶν», περὶ «ἑνώσεως», ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν γνωρίζομεν τὴν «διάλεκτον τῆς ἀγάπης» κ.ἄ.) ἀφ’ ἑτέρου ὅτι «ἡ παρακμὴ ἔχει προσβάλει καὶ τὴν Ἐκκλησίαν μας»! Ποία «ἀλήθεια» θὰ εἶναι ἡ βάσις; Διότι τὰ Κείμενα Ραβέννας καὶ Κιέτι θεωροῦν οἱ οἰκουμενισταὶ ὡς βάσιν! Παραθέτομεν μέρος ἀπὸ συνέντευξιν ποὺ παρεχώρησεν εἰς τὴν ἐφημερίδα «Τὰ Νέα»:
«- Ἐπειδὴ ζοῦμε σὲ ἐποχὲς διχασμῶν καὶ αἱρέσεων, θὰ σᾶς ἀκουγόταν ὡς κάτι ἀνεδαφικὸ ἡ ἐπικοινωνία καὶ – γιατί ὄχι; – ἡ ἐπανένωση ὅλων τῶν χριστιανικῶν δογμάτων καὶ ἡ προοπτικὴ τῆς ἕνωσης καὶ τῆς ἀλληλοκατανοήσεως ὅλων τῶν ἀνθρώπων;
– Οἱ αἱρέσεις καὶ οἱ διχασμοὶ ὑπῆρχαν πάντοτε στὴν ἱστορία τῶν ἀνθρώπων. Στὶς μέρες μας, βέβαια, τὶς μεγεθύνει ἡ τεράστια διάχυση τῆς ὅποιας ἀνεξέλεγκτης πληροφορίας, ἡ ἰλιγγιώδης ἐπικοινωνιακὴ εὐρύτητα καὶ ταχύτητα, ἡ ψευδαίσθηση τῆς γνώσης, ἡ τύφλωση τῶν ἐγωισμῶν, τὰ ἀσύλληπτα συμφέροντα. Ἐνῶ ἡ ἐποχή μας ἔχει ἐπινοήσει τέλειους φακούς, προκαλεῖ παραμόρφωση στὰ εἴδωλα καὶ θόλωση στὴν εἰκόνα. Βλέπεις μακριά, βλέπεις πολλά, ἀλλὰ δὲν βλέπεις καθαρά. Ἔτσι ὑπάρχει γνώση, ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια γίνεται δυσδιάκριτη. Αὐτὸ δημιουργεῖ σύγχυση καὶ αἱρέσεις. Ὁ κόσμος εἶναι βαθιὰ διχασμένος. Καὶ ὁ χριστιανικός. Καὶ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι. Δυστυχῶς. Ἐπειδὴ νομίζουμε ὅτι γνωρίζουμε τὰ πάντα καὶ φυσικὰ δὲν γνωρίζουμε τὴ διάλεκτο τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ σεβασμοῦ. Ἡ ἐπικοινωνία, ἰδίως μεταξὺ τῶν διασπασμένων χριστιανῶν, εἶναι ἐπιβεβλημένη, ὅπως καὶ ἡ προσπάθεια ἀλληλοκατανόησης. Ἡ ἐπανένωση εἶναι ἐπιθυμητή, ἀλλὰ φαίνεται ἀνέφικτη καὶ ἐξωπραγματική. Καὶ ἂν αὐτὸ συμβεῖ, θὰ εἶναι τεχνητὴ καὶ ψεύτικη. Δὲν θὰ στηρίζεται στὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ στὴν ἀνάγκη ἐπιφανειακῆς συνύπαρξης. Ἡ ἐποχή μας ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ παράγει διχασμούς, ὄχι ἑνότητα. Ἐὰν ἡ ἕνωση σημαίνει νόθευση τῆς ἀλήθειας, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ γίνει. Ἴσως θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποφευχθεῖ. Θὰ ζημιωθοῦν ὅλοι. Θὰ ὑπάρχει ἑνότητα ἀλλὰ ὄχι ἀλήθεια. Ἡ εἰρηνικὴ ὅμως συνύπαρξη, ἡ συνεργασία, ἡ ἀμοιβαία κατανόηση εἶναι μεγάλη εὐλογία.
– Θεωρεῖτε πὼς ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ ἐποχὲς μεγάλων κρίσεων, ὅπως ἡ σημερινὴ μὲ τὴν κρίση ποὺ προκαλεῖ ἡ πανδημία, παρουσιάζεται ἰδιαιτέρως ἀποφασιστικὴ ἢ παραμένει ἡ ἴδια ὅ,τι κι ἂν συμβαίνει στὸν περιβάλλοντα χῶρο;
– Λέγει κάπου ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητές: «νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου». Αὐτὸ τὸ «νῦν» σημαίνει ὅτι ἀπὸ πλευρᾶς χριστιανικῆς, ἡ ἱστορία εἶναι μία διαρκὴς κρίση, μέσα στὴν ὁποία ζεῖ καὶ δρᾶ ἡ Ἐκκλησία. Εἶναι ἡ πάλη τοῦ ζῶντος Θεοῦ μὲ τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους, μὲ τὸ κακό, μὲ τὴν ἁμαρτία. Ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ φωτίζει, νὰ στηρίζει καὶ νὰ ἐνισχύει τὸν κόσμο κυρίως πνευματικά. Ἴσως τὸ ἐρώτημά σας νὰ εἶναι, ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ὡς Ἐκκλησία ἀνταποκριθήκαμε στὴν παροῦσα φάση ἐπαρκῶς. Δὲν ξέρω πόσο δίκαιος θὰ εἶμαι, ἀλλὰ προσωπικὰ ἐλέγχομαι. Ὄχι μόνον δὲν ἀνταποκριθήκαμε στὴν ἀποστολή μας ὡς Ἐκκλησία, ὅπως θὰ ἔπρεπε, ἀλλὰ τελικὰ εἴτε ἡ ἀπουσία μας εἴτε ἡ ἄτολμη διαχείριση τῆς καταστάσεως εἴτε ἡ ἀσάφεια τῶν λόγων μας προκάλεσαν μᾶλλον διχασμό, σύγχυση καὶ ἰσχυρὴ ἀμφισβήτηση ὡς πρὸς τὴν ἀξιοπιστία μας. Πρὸ ἐτῶν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος εἶχε πεῖ γιὰ τὴν οἰκονομικὴ κρίση ὅτι τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ἡ κρίση, ἀλλὰ ἡ παρακμή. Φαίνεται πὼς ἡ παρακμὴ ἔχει προσβάλει καὶ τὴν Ἐκκλησία μας».