Γράφει ὁ Πρωτ. Βασίλειος Κοκολάκης, ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ὑψώσεως Τιμίου Σταυροῦ Χολαργοῦ
2ον
Οἱ θεολόγοι πρέπει νά ἔχουν πολύ γερά κότσια καί στομάχι, γιά νά διεκδικήσουν τό νόμιμο δικαίωμά τους νά παραμείνει ὁ μαθητής στήν τάξη. Καί νά πεῖ κανείς πώς θά τόν “ἔκαιγε” ἕνας χαμηλός βαθμός; Ἡ βαθμολογία γενικά, καί ἰδιαιτέρως στό λύκειο εἶναι τόσο ἐπιεικῶς πλασματική, ὥστε ὁ βαθμός τῶν θρησκευτικῶν νά ἀνεβάζει τόν μέσο ὅρο.
Γιατί λοιπόν τόση λύσσα καὶ πολεμική μόνο κατά τῶν θρησκευτικῶν; Δέν μᾶς προβληματίζει; Δέν εἶναι ρατσιστικό; Δέν ἐκφράζει προκατάληψη; Γιατί νά μή ἀπαλλάσσεται ὁ μαθητής καί ἀπό ἄλλα μαθήματα λόγῳ ἄλλων ἐνδιαφερόντων του ὡς πρός τό γνωστικό ἀντικείμενο ἤ λόγῳ ἄλλης ἰδεολογικῆς τοποθετήσεως; π.χ. νά ἀπαλλάσσεται ὁ μαθητής ἀπό τήν ἱστορία, ἐπειδή σύνθημά του εἶναι «κάτω οἱ πατρίδες», «ὅλοι οἱ λαοί ἑνωθεῖτε», ἀλλά καί ἐπειδή διαφωνεῖ στή διαιώνιση τῆς μνήμης τῶν κακῶς προηγουμένων πολέμων· ἤ νά ἀπαλλάσσεται ἀπό τήν βιολογία, ὅταν περνᾶ τό μήνυμα ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐξέλιξη τοῦ πιθήκου ἤ ἀπό τήν κοσμογραφία, ὅταν διαχέεται ἡ θεωρία τοῦ bing bang ὡς πρός τήν προέλευση τοῦ κόσμου ἤ…ἀπό ὁποιοδήποτε μάθημα πού γίνεται ἐντός τάξης λόγῳ ἄλλης κουλτούρας, σάν ὀπαδός π.χ. τοῦ Ρουσσώ πού ἔλεγε τά μαθήματα νά γίνονται στή φύση…καί τόσα ἄλλα πού θά μποροῦσε κανείς δόλια νά ἐπικαλεσθεῖ. Τήν ἴδια στιγμή μάλιστα πού ἡ ἐνημέρωση σχετικά μέ τή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση εἶναι ὑποχρεωτική, καί παίρνει ἀπουσία ὁ μή παρακολουθῶν μέχρι νά γίνει καί ξεκάθαρο ὑποχρεωτικό μάθημα στό ὡρολόγιο πρόγραμμα τῆς ἐκπαίδευσης. Διακρίνει κανείς τήν μέγιστη ὑποκρισία στήν ἀντιμετώπιση τοῦ μαθήματος. Γιά νά γνωρίσουν ἀκόμα καί παιδιά τοῦ Δημοτικοῦ τόν… θαυμαστό κόσμο τοῦ σέξ καί τῆς «σεξουαλικῆς ποικιλομορφίας», τό κράτος δέν διστάζει νά παρακάμψει καί τήν ἁγνότητα τῆς παιδικῆς ἡλικίας, ἀλλά καί τήν διαφωνία κάποιου γονέα πού δέν ἐπιθυμεῖ κάτι τέτοιο γιά τό παιδί του. Δύο μέτρα δυό σταθμά. Κατά τ’ ἄλλα ὁ σεβασμός στή διαφορετικότητα μᾶς μάρανε. Ἀκόμα κι΄ ἔτσι ὅμως, στήν διεστραμμένη ἐποχή μας, ἡ διαφορετικότητα ἑρμηνεύεται ὡς τό δικαίωμα νά μείνει κάποιος μαθητής πιστός στήν Ἐκκλησία καί στούς ἁγίους της; Ἄρα θά ἔπρεπε καί αὐτόν νά τόν σέβονται χωρίς ποινές καί ἐκβιασμούς.
Ἀπαντοῦν σέ ὅλα αὐτά κάποιοι κουλτουριάρηδες: Ἡ πίστη καί ἡ σχέση πού ἔχει κάποιος μέ τόν Θεό δέν βαθμολογεῖται. Πολύ σωστά. Ἀλλά ὁ βαθμός δέν ἀφορᾶ στήν πίστη καί στή σχέση μέ τόν Θεό, δέν βαθμολογεῖται ἡ κατάσταση τῆς ψυχῆς τοῦ μαθητῆ, ἀλλά ἡ κατοχή τοῦ θεωρητικοῦ κομματιοῦ τῆς πίστεως. Ἀποτελεῖ ἕνα κίνητρο ὁ βαθμός γιά τήν ἐμπέδωση τῶν σχετικῶν γνώσεων περί τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Ἐκτός αὐτοῦ ὅμως αὐτό θά ἔπρεπε νά τό λένε καί γιά ὅλα τά μαθήματα. Ἐπειδή πολύ ἁπλά τό πόσο καλός εἶναι κανείς π.χ. στά μαθηματικά, στίς γλῶσσες ἤ στή μουσική δέν τό δείχνει ἕνας ξερός σχολικός βαθμός. Καί πάει λέγοντας. Μήπως νά καταργηθεῖ καί ἡ βαθμολογία; Τότε νά δοῦμε τί ἐπιστήμονες θά βγαίνουν… καί νά δοῦμε οἱ κουλτουριάρηδες ποιόν δάσκαλο θά διαλέγουν…
Νά πεῖ κανείς ἀπό τήν ἄλλη, ὅτι ἀντιπαθοῦν ἐκ προοιμίου οἱ θεολόγοι καί ἀπορρίπτουν ἀλλοδόξους, ἀλλοθρήσκους καί ἀθέους; Μά πῶς νά τό κάνουν αὐτό, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἔδωσε σαφῆ ἐντολή στούς μαθητές του: «Πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν». Ἀκριβῶς αὐτήν τήν ἐντολή ἐφαρμόζει ἤ θά ἔπρεπε νά ἐφαρμόζει ὁ θεολόγος καθηγητής στούς ἤδη βαπτισμένους μαθητές, ἀλλά καί στούς μή βαπτισμένους.Ὁ Κύριός μας δέν εἶπε στούς μαθητές του μή μαθητεύετε, μή βαπτίζετε πάντα τά ἔθνη, ρωτῆστε τους ἄν θέλουν. Μή τούς ὑποχρεώσετε να ἀκούσουν. Τό ὑποχρεώνομαι νά ἀκούσω κάτι, δέν σημαίνει ὅτι εἶμαι ἀναγκασμένος καί νά τό ἀκολουθήσω. Ἀκολουθήσαμε ὅλοι ὅσα μᾶς ἔλεγαν οἱ γονεῖς μας; ὄχι, ἀλλά ἀπό σεβασμό ἤμασταν ὑποχρεωμένοι νά τούς ἀκοῦμε. Οὔτε πάλι εἶπε ὁ Χριστός μή ἀπευθύνεστε σέ ὅσους εἶναι μιᾶς ἄλλης θρησκείας, δέν ἔχει νόημα. Οὔτε νά σεβαστεῖτε τήν ὁποιαδήποτε διαφορετική πίστη. Καί πάλι ἐδῶ θά ἐπαναληφθοῦμε, ὁ σεβασμός στή διαφορετικότητα πού ἀφορᾶ σέ τεράστια γκάμα περιπτώσεων μαθητῶν καί ἐννοιῶν, δέν σημαίνει ὅτι ἀποδέχομαι τήν ὅποια ἀρρωστημένη λανθασμένη καὶ ἐπικίνδυνη κάποιες φορές ἀντίληψη. Γιατί ἄν ἴσχυε αὐτό, ὁ Χριστός δέν θά τά ἔβαζε μέ γραμματεῖς καί Φαρισαίους, μέ εἰδωλολάτρες καί ἀπίστους. Ἐμεῖς ὡς φωτισθέντες, βαπτισμένοι, μυρωμένοι, κοινωνημένοι ἔχουμε ὑποχρέωση νά ἀκούσουμε καί νά ὑπακούσουμε στήν ἐντολή τοῦ διδάξαντος, θαυματουργήσαντος, μαρτυρήσαντος, σταυρωθέντος, θανόντος καί Ἀναστάντος Κυρίου μας. Ὑποχρεούμαστε νὰ μεταδώσουμε τό μήνυμα ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ὁδός ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή. Διαφορετικά γιατί νά σπουδάσει κανείς θεολογία; Τόσες ἄλλες ἐπιστῆμες ὑπάρχουν.
Οἱ μαθητές ὄχι ἁπλῶς ὑποχρεοῦνται, ἀλλά ἔχουν ἀνάγκη νά μάθουν τά τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἐφ ὅσον εἶναι βαπτισμένοι καί μυρωμένοι χριστιανοί. Ποιός εἶναι ὁ Χριστός, ποιός ὁ σκοπός πού ἦλθε στὴ γῆ, ποιά εἶναι ἡ Παναγία, ἡ Ἐκκλησία, ποιά εἶναι τά μυστήρια, ποιοί εἶναι οἱ ἅγιοι, καί πῶς γίνεται κανείς ἅγιος, τά περί τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου καί ἀνθρώπου περί Παραδείσου καί κολάσεως περί ψυχῆς, περί ἀρετῶν καί παθῶν…
Τό Ἑλληνικό Σύνταγμα ἐξάλλου καί οἱ νόμοι μας μέχρι τώρα ζητοῦν ἡ διδασκαλία τῶν θρησκευτικῶν νά εἶναι ὀρθόδοξη στά παιδιά μας, ἀφοῦ τόσο πλούσια καί ἀνεξάντλητη εἶναι ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία καί ζωή.
Ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος παπα Σαράντης, ἄν τά παιδιά μας, ἡ νέα γενιά, γαλουχηθεῖ μέ τή χριστοδοκιμασμένη ὀρθόδοξη διδαχή, θά ἀποκτήσει ἰσχυρά ἐν Χριστῷ πνευματικά ἀντισώματα, γιά νά ἀνθίσταται στόν καταιγισμό τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἀλλά καί γιά νά ζεῖ μέ ἰσορροπία πνευματική, ψυχολογική, μορφωτική, κοινωνική, διανοητική, συναισθηματική, σωματική, πού χαρίζει ἡ ὄντως ὀρθόδοξη διδαχή. Μέ ὁπλισμό καί μέ περιουσία αὐτή τήν ὀρθόδοξη διδαχή θά μπορεῖ νά στέκεται μέ σεβασμό ἀληθινό καί ἀγάπη ἀληθινή μπροστά σέ κάθε ἑτερόδοξο ἤ ἀλλόθρησκο, ἀφοῦ εἶναι ἐγνωσμένη ἡ ἐν Χριστῷ φιλαδελφία τῶν ὀρθοδόξων, πού ἀπορρέει ἀπό τήν ταπεινή ἐν Χριστῷ Τριαδική φιλοθεΐα.
Κάτι ἄλλο πού πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὡς πρός τό ἀπαράδεκτο τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπό τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, καί θέλω νά τό πῶ, ἐπειδή ζῶ μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα σέ σχολικά περιβάλλοντα ἐδῶ καί 20 χρόνια, εἶναι ὅτι ἄν γινόταν μία στατιστική ἔρευνα περί τῶν αἰτιῶν τῆς μή παρακολουθήσεως, θά διαπιστώναμε ὅτι σέ μεγάλο ποσοστό δέν εἶναι λόγοι θρησκευτικῆς συνείδησης ἤ σκέτο συνείδησης πού ἔχουν οἱ μαθητές, ἀλλά ὅπως ὁμολογοῦν οἱ ἴδιοι θέλουν ἁπλά νά ’χουν ἕνα μάθημα λιγότερο καί ἐπικαλοῦνται καί καλά θρησκευτική συνείδηση, ἀφοῦ τούς δίνεται ἡ δυνατότητα. Καί οἱ γονεῖς πολλές φορές παροτρύνουν τά παιδιά τους νά μή συμμετέχουν, ἀδιαφορώντας γιά τό ἔγκλημα πού διαπράττουν στό παιδί τους ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως. Κι αὐτό διότι ὁ μαθητής εἰδικά στήν ἡλικία τῶν 15-18 ἐτῶν ἀναπτύσσει κριτική σκέψη, ἀναζητᾶ καί ἀμφιβάλλει, ἀναπλάθει τήν προσωπικότητά του, πράγμα πού σημαίνει τό πόσο ἀπαραίτητη εἶναι ἡ ὀρθόδοξη πίστη, γιά τήν ὁποία μαθαίνει μέσα ἀπό τά θρησκευτικά, στήν ὁποία καί θά ἀκουμπήσει, γιά νά αἰσθανθεῖ ἀκλόνητη ἀσφάλεια καί δύναμη, ἀλλά καί ἀπό τήν ὁποία θά ἀντλήσει ἄμυνες γιά τίς ὅποιες ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς του. Ὅπως ἔγραφε πολύ σοφά ὁ μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός: «ὅσοι ἀντιμάχονται τήν παρουσία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στό ἐκπαιδευτικό πρόγραμμα τῆς χώρας μας, ζητοῦν νά ἐπιβάλλουν… «δημοκρατικότατα» τίς ἀτομικές τους ἀπόψεις ἐρήμην τοῦ λαοῦ».
Νά σημειωθεῖ ὅτι ὁποιαδήποτε μορφή ὑποβάθμισης τοῦ μαθήματος καί μετατροπή του ἀπό ὑποχρεωτικό σέ προαιρετικό, εἶναι ἐνέργεια ὄχι μόνο ἀντισυνταγματική (ἄρθ. 16 § 2 Ἑλληνικοῦ Συντάγματος), ἀντιεκπαιδευτική καί ἀντιπαιδαγωγική (ἄρθρο 1, Ν.1566/1985) -ὅπως ἄλλωστε τό ὁμολογεῖ καί τό ἴδιο τό Ὑπουργεῖο- ἀλλά καί ἀντιεπιστημονική, ἀνιστορική, ἀντιδημοκρατική, ἀντικοινωνική, ἀντεθνική, ἀντιευρωπαϊκή καί αὐθαίρετη. Κάνουμε ἑπομένως ἔκκληση στό Ὑπουργεῖο Παιδείας, στήν Ἐκκλησία, στά πολιτικά κόμματα, στά στελέχη τῆς τοπικῆς αὐτοδιοίκησης, στίς ἐπιστημονικές, συνδικαλιστικές, πολιτιστικές ὀργανώσεις, στούς κοινωνικούς φορεῖς, ἀλλά καί σέ κάθε Ἕλληνα γονιό καί πολίτη αὐτῆς τῆς χώρας, νά μή ἐπιτρέψουν τήν περαιτέρω ὑποβάθμιση τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν καί εἰδικότερα τῆς θρησκευτικῆς μόρφωσης, γιά νά μή δοῦμε στό ἄμεσο μέλλον τά παιδιά μας πνευματικά ἀμόρφωτα καί ἠθικά ἀνοχύρωτα, εὔκολη λεία στήν προπαγάνδα παραθρησκευτικῶν σεκτῶν, καταστροφικῶν λατρειῶν, παρακρατικῶν ρατσιστικῶν ὀργανώσεων, ὀπαδούς τῆς βίας τοῦ ἀμοραλισμοῦ καί τῆς ἀναρχίας. Ἡ πρόληψη τέτοιων φαινομένων εἶναι εὐκολότερη ἀπό τήν ἐκ τῶν ὑστέρων θεραπεία τους.