Ἐπὶ τέλους! φτάνει πιά!!! Δὲν μπορεῖ τὸν Ἕλληνα-πολίτη νὰ τὸν ληστεύει ὁ πολιτικός του, αὐτὸν πού ἔβαλε ὡς ἀνόητος ἐπάνω στὸ σβέρκο του, καὶ ὡς βδέλλα τοῦ ρουφάει τὸ αἷμα του, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ νὰ θέλει τὸν μισὸ μισθό του, γιὰ νὰ πληρώσει τὸ ρεῦμα !!!
Ὁ Ὀδυσσέας εἶναι πρωταρχικὰ θέμα τῆς λογοτεχνίας, ἀλλὰ ἡ παρουσία του ἐπεκτείνεται καὶ στὸν τομέα τῆς τεχνολογίας μέσα ἀπὸ διαφορετικὲς καὶ εἰδικὲς τεχνολογικὲς ἐφαρμογὲς καὶ προσεγγίσεις. Ἡ λογοτεχνία προσφέρει πνευματικὴ καλλιέργεια, ἀλλὰ χωρὶς τεχνικὴ γνώση καὶ παραγωγικὴ βάση, ἡ χώρα δυσκολεύεται νὰ προφυλάξει τὰ σπλάγχνα της= τὰ παιδιά της, νὰ στηριχθεῖ στὸ παρόν, παρελθὸν καὶ μέλλον, νὰ στηριχθεῖ στὰ πόδια της.
Γιὰ νὰ σταθεῖ ὁ Ἕλληνας πολίτης καὶ καταναλωτὴς στὰ πόδια του, ἡ θεωρία πρέπει νὰ δώσει τὴ θέση της στὴν ἐφαρμοσμένη τεχνογνωσία καὶ τὴν μεθοδικὴ ἐργασία, ὥστε νὰ ἀποκομίσει καὶ τὴν πολυπόθητη οἰκονομικὴ αὐτονομία.
Στὴν οὐσία, ἡ ἑλληνικὴ παιδεία πρέπει νὰ σταματήσει νὰ παράγει λογάδες «θεατὲς» καὶ νὰ ἀρχίσει νὰ παράγει δημιουργοὺς= τεχνικοὺς- στελέχη πού μποροῦν νὰ συντηρήσουν καὶ νὰ ἀναπτύξουν τὶς ὑποδομὲς τῆς χώρας.
Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι ἡ οὐσία τῆς παραγωγικῆς ἀνασυγκρότησης. Ὅταν ἡ παιδεία ἑστιάζει μόνο στὴ θεωρία, δημιουργεῖ πολίτες πού ξέρουν νὰ «περιγράφουν» τὸν κόσμο, ἀλλὰ ὄχι νὰ τὸν «φτιάχνουν», νὰ τὸν δημιουργοῦν.
Ἐνῶ ὁ κόσμος γύρω μας ἄλλαζε ραγδαῖα, τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο ἔμεινε νὰ ἀνακυκλώνει τὰ μονότονα «λογίδια» τῆς παιδείας, πείθοντας τὰ παιδιὰ ὅτι ἡ ἐπιτυχία κρύβεται μόνο στὴν ἀπομνημόνευση στοχαστῶν καὶ φιλοσόφων, καὶ τὶς ἐξετάσεις, καὶ ὄχι στὸν πάγκο ἐργασίας ἢ στὸ ἐργαστήριο.
Στρατιὲς Ἀνέργων Πτυχιούχων: Παράγαμε χιλιάδες φιλολόγους καὶ θεωρητικοὺς πού δὲν μπορεῖ νὰ ἀπορροφήσει ἡ ἀγορά, ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ ἡ χώρα δὲν ἔχει τεχνικοὺς γιὰ νὰ κτίσει, νὰ συντηρήσει καὶ νὰ καινοτομήσει. Ἡ μονόπλευρη παιδεία κατέληξε νὰ εἶναι ἕνα ἄδειο κέλυφος πού δὲν βοηθᾶ τὸν πολίτη νὰ ἐπιβιώσει καὶ νὰ προοδεύσει στὴν πράξη. Τὸ «ἄδειο κέλυφος» δίνει μὲν τὸ ἐξωτερικὸ σχῆμα, τὶς ἀξίες καὶ τὴν αἰσθητική, τὸ προστατευτικὸ σῶμα διὰ τῆς ἠθικῆς, ἀλλὰ χωρὶς τὸν «μηχανισμὸ τοῦ ρολογιοῦ» (τὴν τεχνικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ ἐκπαίδευση στὰ σχολεῖα μας), τὸ κέλυφος δὲν δείχνει ποτὲ τὴν ὥρα τῆς Ἑλλάδος, τὴν καθηλώνει στὴν λήθη.
Εἶναι σὰν νὰ μὴ ἔχει ἡ χελώνα τίποτα στὸ ἐσωτερικό της, δηλαδὴ τὸν ὀργανισμὸ ἑνὸς ζώου. ἕνα σκληρό, πέτρινο καβούκι πού, ἂν δὲν ἔχει μέσα ὀργανισμό, ζωὴ καὶ κίνηση, δὲν εἶναι ζῶο, ἀλλὰ ἕνα ἀπολίθωμα. Ἀκριβῶς αὐτὸ συμβαίνει ὅταν ἡ ἐκπαίδευση ἐξαντλεῖται στὴν τυπολατρεία. Ἡ Καθήλωση στὴ Λήθη: Χωρὶς τὸν «μηχανισμὸ» τῆς τεχνικῆς ἐκπαίδευσης, ἡ Ἑλλάδα μένει οὐραγός, ἐγκλωβισμένη σὲ ἕνα ἔνδοξο παρελθὸν πού δὲν παράγει παρόν. Ἡ «ὥρα τῆς Ἑλλάδος» μένει σταματημένη, γιατί δὲν ὑπάρχουν τὰ χέρια καὶ τὰ μυαλὰ πού θὰ κινήσουν τοὺς δεῖκτες τῆς παραγωγῆς.
Ὁ «Ὀργανισμὸς» εἶναι ἡ Ἐφαρμογή: Ὁ τεχνικός, ὁ προγραμματιστής, ὁ μηχανικός, ὁ γεωπόνος εἶναι τὰ ὄργανα πού δίνουν ζωὴ στὸ κράτος. Χωρὶς αὐτούς, τὸ «καβούκι» τῆς παιδείας εἶναι ἁπλῶς ἕνα βάρος πού τὸ σέρνουμε, ἀντὶ νὰ μᾶς προστατεύει.
Ἡ Ἠθική τῆς Δημιουργίας: Ἡ πραγματικὴ ἠθικὴ δὲν βρίσκεται στὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν προσφορὰ ἔργου. Ὁ πολίτης πού ξέρει νὰ κτίζει, νὰ ἐπισκευάζει καὶ νὰ καινοτομεῖ, σέβεται τὸν ἑαυτό του καὶ τὴν πατρίδα του ἔμπρακτα, ὄχι θεωρητικά.
Ἂν δὲν ἐμφυσήσουμε στὰ σχολεῖα μας τὴ λατρεία γιὰ τὴν τεχνικὴ ἀρτιότητα, ἡ Ἑλλάδα θὰ παραμείνει ἕνα ἄδειο ἔκθεμα σὲ μουσεῖο, ἀντὶ γιὰ ἕνας ζωντανὸς ὀργανισμὸς πού πρωταγωνιστεῖ στὶς ἐξελίξεις.