Τοῦ π. Νεκταρίου Ζιόμπολα, Ἀρχιμανδρίτου
Ἀντὶ νά ἔχουμε ὡς θέμα τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἐδῶ ἔχουμε τό θέμα τοῦ ποδὸς, τῆς Ἁγίας Ἄννης. Σκοπὸς εἶναι νὰ τιμήσουμε τὴν Μητέρα της μὲ τὸ ἱερό της Λείψανο. Λόγος γιὰ τοὺς γονεῖς της καί τὸ πῶς αὐτὴ ἀποκτήθηκε.
Ὡς πρὸς τὸ ἱερὸ Λείψανο, ἡ ἱστορία στὸν Ἄθωνα ἔχει ὡς ἑξῆς:
Βρέθηκαν στὸ Ἁγιώνυμο Ὄρος γιὰ προσκύνηση δύο Ἀρχιερεῖς τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας, οἱ ὁποῖοι παραδόξως μαζί τους εἶχαν τὸ ἱερὸ Λείψανο τῆς Ἁγίας Ἄννης. Φιλοξενήθηκαν στὴν Σκήτη ἀνατολικά. Ὁ ὑπεύθυνος τοῦ κελλιοῦ Ἱερομόναχος, ἄνωθεν φωτισθείς, ἱκέτευσε νὰ ἀφήσουν τὸ ἱερὸ αὐτὸ κειμήλιο στὸν χῶρο τοῦ Ἄθωνος. Παραδόξως, ἡ ἱκεσία του ἔγινε δεκτή. Λογικά, ἕνας τέτοιος θησαυρὸς ποὺ ἔχεις δὲν δίδεται εὔκολα. Ἀβίαστα, ἐδῶ βλέπουμε τὴν ἀθόρυβη θεία ἐπέμβαση ποὺ ἤθελε τὸ κειμήλιο αὐτὸ νὰ παραμείνει ἐσαεὶ στὸν Ἄθωνα.
Τοῦτο ἀκούστηκε στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας καὶ οἱ Πατέρες ζήτησαν ἱκετευτικὰ ὁ ἱερὸς αὐτὸς θησαυρὸς νὰ παραμείνει καὶ νὰ φέρει τὸ ὄνομά της. Ἔγινε δεκτὴ ἡ παράκληση καὶ κατέκλησε στὸ Κυριακό τῆς Ἁγίας Ἄννης, ὅπου καὶ ὑπάρχει. Εἶναι τὸ πέλμα ἑνὸς ποδιοῦ μὲ τὰ δάκτυλα, μὲ τὴν ἐπιδερμίδα, ἀτόφιο δηλαδή. Μὲ εὐκολία τὰ ἔφερε ἔτσι ἡ Παναγία Δέσποινα, ὥστε τὸ ἱερὸ αὐτὸ κειμήλιο τῆς Μητέρας Της νὰ φθάσει στὸ χῶρο τοῦ Ὄρους, μὲ ὅ,τι συνεπάγεται μὲ τὴν συνεχῆ παρουσία του. Ἤθελε ἡ Δέσποινα τοῦ κόσμου νὰ τιμᾶται ὑπερβαλλόντως στὸν χῶρο αὐτὸν καὶ ἡ Μητέρα της.
Εἶναι γενικὰ τὸ ἱερὸ αὐτὸ Λείψανο χαριτόβρυτο. Εἶναι κάτι ποὺ ἡ Βασίλισσα τοῦ Οὐρανοῦ θέλησε νὰ ἀκούει ὁ χῶρος στὸ ὄνομα Σκήτη Ἁγίας Ἄννης, νὰ τιμᾶται ἡ Μητέρα Της. Εἶναι διαπαντός θερμὸ-ζεστό, σὲ θερμοκρασία ζῶντος ἀνθρώπου, τὸ πόδι τῆς Ἁγίας Ἄννης. Λογικὴ ἐξήγηση δὲν ὑπάρχει.
Ἡ παρουσία τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου στὸ χῶρο, πέραν ἀπὸ τὴν δεδομένη εὐλογία καὶ χάρη ποὺ ἔχουν οἱ ἐκεῖ μονάζοντες, ἡ εὐλογία καὶ προσφορὰ τῆς Θεοπρομήτορος ἐπεκτείνεται καὶ πρὸς τοὺς προσκυνητὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Ἁγία Ἄννα ὡς ἄτεκνη, χάρη στὴν παραχώρηση Θεοῦ, ἀπέκτησε σὲ μεγάλη ἡλικία τὴν Παρθένο Μαρία. Τὸ ἱερὸ ζεῦγος Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, κατόπιν ἐπιμόνου προσευχῆς καὶ θείας φωτίσεως, συνῆλθε ἀνθρωπίνως σὲ γεροντικὴ ἡλικία, ὄχι ἡδονικῶς καὶ συναισθηματικῶς, ἀλλὰ σωφρόνως. Ἰδιάζουσα ἡ περίπτωση καὶ στὴ μέση ὁ Θεός. Ὡστόσο, ἐλεημένη καὶ μὲ παρρησία στὸ Θεό, ἢ ζήτησε ἢ μὲ τὴν ἐπέμβαση τῆς Θυγατρός της, ὁ Θεὸς τῆς ἔδωσε τὸ χάρισμα νὰ λύεται ἡ ἀτεκνία σὲ ὄντως πιστά τῆς Ἐκκλησίας ἄτεκνα ἀνδρόγυνα.
Ὅμως, μετὰ τὴν ἀπόκτηση ἑνὸς ἢ τὸ πολὺ δύο παιδιῶν, μερικοὶ γιὰ νὰ χαροῦν δῆθεν ἐλεύθερα τὴν ζωὴ καὶ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν ἐγκυμοσύνη, καταφεύγουν στὴν ἐγκληματικὴ λύση τῶν ἐκτρώσεων. Τὸ πιὸ δὲ τραγικό, στοὺς πολλοὺς δὲν ὑπάρχει οὔτε συναίσθηση ἐνοχῆς. Ὡσὰν νὰ πέρασε στὴν κοινὴ γνώμη ὅτι δὲν εἶναι κάτι σοβαρὸ στοὺς πρώτους μῆνες, εἶναι πλέον κάτι φυσικὸ καὶ τὸ ὀνομάζουν, χάριν ὡραιολογίας (ἄκουσον-ἄκουσον) «τεχνητὴ διακοπὴ κυήσεως»!!! Ἄκρος ξεπεσμὸς τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς.
Ὡς ἱερὴ συνέχεια: Ἀνδρόγυνο μουσουλμάνων, ἄκουσε ἀπὸ Ἕλληνα ὅτι ἦταν χρόνια ἄτεκνος. Πίστεψε, ὁπότε λύθηκε ἡ στείρα καὶ ἀπέκτησε παιδιά. Ὁ μουσουλμάνος Διοικητὴς πίστεψε καὶ βρέθηκε στὸ Κυριακό τῆς Ἁγίας Ἄννης. Ταπεινὰ φάνηκε ὡς πιστὸς καὶ ζήτησε ἀπὸ τοὺς παρόντες νὰ δεηθοῦν νὰ λυθεῖ ἡ στείρωση τῆς χανούμισσας. Εἶδαν τὴν εὐλάβειά του, πλὴν δὲν ἔπαυε νὰ εἶναι ἀλλόθρησκος. Δὲν μπόρεσαν ὅμως νὰ φανοῦν, ὅπως σὲ πιστούς. Χαρούμενο τὸ ζεῦγος ἔφυγε γιὰ τὴν Λῆμνο. Νήστευσαν σαράντα ἡμέρες κάνοντας καὶ ἐλεημοσύνη σὲ ὀρφανά. Παραδόξως, συνέλαβε ἡ χανούμισσα καὶ γέννησε ἀγόρι. Μπορεῖ νὰ ἔζησαν στὴν συνέχεια ὡς κρυπτοχριστιανοί. Ὡς ἄνθρωπος τῆς ἐξουσίας, ἐκεῖ στὸ Χριστιανικὸ στοιχεῖο τοῦ νησιοῦ σκόρπισε χαρὰ καὶ ἔλεος.




