Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Πῶς μπορεῖ ἕνας Ὀρθόδοξος νὰ συμπροσεύχεται μετὰ βουδιστῶν καὶ βραχμάνων, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ βιώνουν τὸ ἔρεβος τοῦ θανάτου; Ἡ συμπροσευχὴ μόνο ἐν ἀληθείᾳ νοεῖται. Αὐτὸ δυστυχῶς στὶς ἡμέρες μας αὐτὸ ἀγνοεῖται σκανδαλίζοντας τοὺς πιστούς.
«Ὁλάκερη ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους δὲν εἶναι τίποτ’ ἄλλο παρὰ ἐκκωφαντικὴ ἐπιβεβαίωση τοῦ θανάτου. Ὅλες οἱ τρικυμίες καὶ οἱ καταιγίδες της, οἱ ἠρεμίες καὶ οἱ ἀσκήσεις, ὅλοι οἱ δημιουργοί της καὶ οἱ μαχητές, μαρτυροῦν μόνο, μόνο τὸ ἕν: “Ὁ θάνατος εἶναι μία ἀναγκαιότητα. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι θνητός, ἀναπότρεπτα καὶ ἀναπόφευκτα θνητός. Τοῦτο εἶναι τὸ φινάλε τοῦ καθενὸς ἀνθρώπινου ὄντος, τοῦτο εἶναι ἡ διαθήκη τὴν ὁποία ἀφήνει πίσω της ἀνεξαίρετα κάθε ἄνθρωπος τοῦ πλανήτη μας. Τὴ διαθήκη αὐτὴ ἄφησαν στὸν καθένα ἀπὸ μᾶς οἱ πρόγονοί μας. Σ’ αὐτὴ στέκουν μόνο αὐτὰ τὰ τρία λόγια, ὁ θάνατος εἶναι ἀναγκαιότητα»*, ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς στὸ σύγγραμμά του “Φιλοσοφικοὶ κρημνοί”. Μέ τὴν Ἀνάστασή του ὁ Χριστὸς ἐχάρισε ζωήν «τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι».
Οἱ πλάνες τοῦ βραχμανισμοῦ καὶ τοῦ βουδισμοῦ, στὸ πρόβλημα τοῦ θανάτου σκορποῦν ζόφο. Στὶς θρησκειακὲς αὐτὲς πλάνες τοῦ βραχμανισμοῦ καὶ τοῦ βουδισμοῦ, δὲν ὑπάρχει ὑπέρβαση τοῦ θανάτου. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τὴ ψευδαίσθηση τοῦ προσπεράσματος τοῦ θανάτου, ἀλλὰ κατ’ οὐσία στὸ θάνατο ἐγκλωβίζεται. Γιὰ τοῦτο στὶς θρησκεῖες αὐτὲς ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ ἀληθινὴ χαρὰ εἶναι ξένες, καὶ φυσικὰ σωτηρία δὲν ὑπάρχει.
Πραγματικὰ ὁ βραχμανισμὸς εἶναι ἡ πλάνη ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸ ἔρεβος τοῦ θανάτου. “Γιὰ τὸν βραχμανισμὸ ὁ θάνατος εἶναι ὅπως καὶ ὅλος ὁ ὁρατὸς κόσμος: Ἡ μάγια εἶναι ἡ ἀπατηλὴ πραγματικότητα, τὸ μὴ ὄν, ἡ ἀνυπαρξία. Τὸ πρόβλημα τοῦ θανάτου συγκαταλέγεται σὲ κάποιο εἶδος ἀποκαλουμένων πραγματικοτήτων, τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ ὑπερβεῖ κανεὶς μὲ τὴ δύναμη τοῦ θελήματός του. Ὅλος ὁ ὁρατὸς κόσμος εἶναι ἔκθεση φαντασμάτων ποὺ χάνονται στὰ μὴ πραγματικὰ στοιχεῖα. Προσπαθώντας νὰ ἀντιμετωπίσει ἔτσι τὸ πρόβλημα τοῦ θανάτου ὁ βραχμανισμὸς δὲν τὸ ἐπιλύει ἀλλὰ τὸ ἀρνεῖται”*, ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς.
“Τὴν ἴδια περίπου ἀντιμετώπιση τοῦ θανάτου ἔχει καὶ ἡ ζοφώδης πλάνη τοῦ τῆς ἀπελπισίας. Τοῦτο ὄχι μόνο ἡ φιλοσοφία, ἀλλὰ καὶ ἡ θρησκεία τῆς ἀπαισιοδοξίας. Τὸ μυστήριο τοῦ μὴ ὄντος εἶναι πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὸ πικρὸ ὑπερπικρὸ μυστήριο τοῦ ὄντος. Ὁ θάνατος εἶναι ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὰ δεσμὰ αὐτοῦ τοῦ φοβεροῦ τέρατος ποὺ ὀνομάζεται κόσμος. Πίσω ἀπὸ τὸν θάνατο εἶναι ἡ μακαριότητα τῆς νιρβάνας. Ἔτσι ὁ βουδισμὸς δὲν ἐπιλύνει, ἀλλὰ παραλείπει τὸ ζήτημα τοῦ θανάτου· δὲν νικᾶ τὸ θάνατο, ἀλλὰ ἀδύνατα τὸν καταριέται”*. “Παρόμοια καὶ οἱ ἄλλες θρησκεῖες δὲν παρουσιάζουν τίποτ’ ἄλλο παρὰ τὸ φαλίρισμα ἐνώπιον τοῦ προβλήματος τοῦ θανάτου”*, σημειώνει ὁ Ὁμολογητὴς Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς.
«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾍδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν, καὶ σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τὸν αἴτιον, τὸν μόνον εὐλογητὸν τῶν Πατέρων, Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον», ψάλλομε στὴν Ἐκκλησία μας.
Οἱ πλάνες τοῦ βραχμανισμοῦ καὶ τοῦ βουδισμοῦ ἢ οἱ πλάνες τοῦ θανάτου, ἔχουν ἐφευρεθεῖ μὲ τὴν συνέργεια τοῦ πονηροῦ. Πῶς μπορεῖ νὰ ὑπάρξει συμπροσευχὴ κάποιου ποὺ Ὀρθοδόξως πιστεύει στὸν Ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό, μὲ κάποιον ποὺ πιστεύει στὴν δαιμονιώδη πλάνη τοῦ βραχμανισμοῦ καὶ τοῦ βουδισμοῦ;
Διάπυρος προσευχὴ πρὸς τὸν Πανοικτίρμονα Κύριο γιὰ τοὺς εὑρισκομένους στὴν πλάνη τοῦ Βραχμανισμοῦ καὶ τοῦ βουδισμοῦ συνανθρώπους μας χρειάζεται, ὄχι ὅμως καὶ συμπροσευχὴ μὲ τοὺς εὑρισκόμενους σὲ πλάνη συνανθρώπους μας, βραχμάνους καὶ βουδιστές.
«Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τί, παρὰ ἱστορία ἑνὸς καὶ μοναδικοῦ θαύματος, τοῦ θαύματος τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως, τὸ ὁποῖον συνεχίζεται διαρκῶς εἰς ὅλας τὰς καρδίας τῶν χριστιανῶν ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν, ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος, ἀπὸ αἰῶνος εἰς αἰῶνα μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας»**, λέγει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς.
«Ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, Χριστὸς ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν», ψάλλουμε στὴν Ἐκκλησία μας. Πῶς μπορεῖ ὁ Ὀρθόδοξος, ὁ ὁποῖος βιώνει τὴν ἐλπίδα τῆς Ἀνάστασης νὰ συμπροσευχηθεῖ μὲ βουδιστὴ καὶ βραχμάνο, ποὺ ἀρνοῦνται τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ βιώνουν τὸ ἔρεβος τοῦ θανάτου; Ἡ συμπροσευχὴ μόνον ἐν ἀληθείᾳ νοεῖται.
Σημειώσεις:
* Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς “Φιλοσοφικοὶ κρημνοί”.
** Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς “Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος” (Μελετήματα Ὀρθοδόξου Θεολογίας), Ἐκδοτικὸς οἴκος «ΑΣΤΗΡ», Ἀλ. & Ε. Παπαδημητρίου.