Κείμενον μὲ τίτλον «Ἀπό τὸ «κροῦσμα» στὸ πρόσωπο» ἐδημοσίευσεν εἰς τὴν ἐφημερίδα «Τὰ Νέα» τῆς 21ης Νοεμβρίου 2020 ὁ Σεβ. Ἰωνίας. Ὁ Σεβασμιώτατος νομίζει ὅτι διαστέλλει τὴν προτεσταντικὴν ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον θεολογίαν, ἐνῶ εἰς τὴν πραγματικότητα ὅ,τι γράφει εἶναι «ὑπαρξισμός», ἀλλοίωσις τῆς Πατερικῆς θεολογίας. Πῶς ἕνας Ἱεράρχης, ποὺ ὀφείλει νὰ ὀρθοτομῆ, διδάσκει κακοδόξως; Μετὰ ἀπὸ μερικὰς ἡμέρας κατέστη γνωστὸν ὅτι γεῦμα ποὺ παρέθεσεν εἰς τὴν ΔΙΣ διὰ τὰ ὀνομαστήριά του(!) εἶναι μᾶλλον ἡ αἰτία ποὺ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ Μητροπολῖται διεγνώσθησαν θετικοὶ εἰς τὸν ἰόν. Εἶναι αὐτὴ ἡ πρᾶξις συμβατὴ μὲ ὅσα γράφει;
«…Ὁ σύγχρονος δυτικὸς κόσμος… ἀγνοεῖ τὴν ἔννοια τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ὡς κατ’ εἰκόνα Θεοῦ δημιουργία, τὴν ὁποία συγχέει ἢ καὶ ταυτίζει μὲ τὸ ἄτομο. Καὶ αὐτό, διότι ἔχει ἀπολέσει τὴν κοινωνία τῆς σχέσης….
Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ ἔξαρση τῆς πανδημίας ἐνίσχυσε καὶ προέβαλλε ὑπερβολικὰ τὴν ἔννοια τοῦ ἀτόμου, κυρίως μέσα ἀπὸ φράσεις, ὅπως: «ἀτομικὴ εὐθύνη», «ἀτομικὴ προσευχή», ἀκόμη, δυστυχῶς, καὶ «ἀτομικὴ λατρεία», ἔναντι τῆς ἔννοιας τῆς κοινότητας. Προέβαλλε, θὰ λέγαμε, τὸ ἄτομο σὲ συνάφεια μὲ τὸ ἄθροισμα ἀτόμων καὶ ὄχι ὡς κοινωνία προσώπων. Ἀναμφίβολα, πρόκειται γιὰ μία προτεσταντικὴ θεώρηση τῆς ζωῆς ἢ καὶ τῆς πίστης, ἡ ὁποία τοποθετεῖ στὸ κέντρο ὅλων τὸ ἄτομο σὲ ὅλες τὶς κοσμικές του ἐκδηλώσεις… Μὲ τὸν ὅρο πρόσωπο προσδιορίζεται μία σχέση. Ἔτσι, τὸ πρόσωπο δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἔξω ἀπὸ τὴ σχέση του μὲ τὸν Δημιουργό του καὶ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Δὲν μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ δίχως τὴν ἀγάπη καὶ δίχως τὴν κοινωνία τῆς ἀγάπης.
Ἡ Ἐκκλησία μας, ὡς κοινωνία προσώπων καὶ ὄχι ἀπρόσωπη μᾶζα θρησκευόμενων ἀτόμων, προβάλλει τὴν μοναδικὴ ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καὶ τονίζει τὸ κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση, ποὺ φέρει κάθε ἄνθρωπος. Ἔτσι, γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία δὲν ὑφίσταται ἀτομικὴ προσευχή, ἀλλὰ «προσωπικὴ προσευχή», ἀφοῦ ἀναπτύσσεται μία προσωπικὴ σχέση. Ἡ Θεία Λειτουργία δὲν εἶναι ἀτομικὴ λατρεία, ἀλλὰ συλλογική. Εἶναι ὁ γλυκασμὸς τῆς κοινωνίας τῆς ζωῆς ἐν Χριστῷ, μία διαρκὴς πορεία ἀπὸ τὸ «ἐγὼ» στὸ «ἐμεῖς» καὶ ἡ ἀπόλυτη ἐλευθερία τοῦ προσώπου, ἀφοῦ «Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε» (Γαλ. 5,1).
Τὴν ὥρα αὐτὴ ὅμως ἀπαιτεῖται καὶ χρειάζεται ἀπὸ ὅλους περισσότερη θυσία καὶ προσοχή, γιὰ νὰ προφυλάξουμε τὸ ἀγαθὸ τῆς ζωῆς, τὸ μεγάλο αὐτὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ πρὸς κάθε ἄνθρωπο ἀνεξαρτήτως χρώματος, φύλου, θρησκείας καὶ καταγωγῆς. Ἡ πανδημία, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, θὰ περάσει. Τί θὰ ἀφήσει ὅμως πίσω της; Εὔχομαι τὰ λιγότερα θύματα, ἀλλὰ καὶ μία πιὸ ἰσχυρὴ κοινωνία ἀλληλεγγύης καὶ προσφορᾶς. Ἕνα βίωμα τῆς Ὀρθοδοξίας στὸ πρόσωπο τοῦ ἄλλου μέσα ἀπὸ τὸ πρῖσμα τῆς ἀγάπης, τῆς καταλλαγῆς, τῆς ψυχικῆς γαλήνης καὶ ἕνα κόσμο πιὸ πνευματικό, πιὸ ἀνθρώπινο».