2ον.-Τελευταῖον
Ἡ περίπτωση τῆς ὁμοφυλοφιλίας συνιστᾶ συνειδητὴ καὶ ἐμμονικὴ προβολή, ἐπίδειξη καὶ ἐπιβολὴ τῆς ἀντίχριστης ζωῆς, προπαντός, ὅμως, ἀποτελεῖ ἕνα μέρος τοῦ σχεδίου σταδιακῆς ἀντικατάστασης, στὶς συνειδήσεις ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ἰδιαίτερα τῶν νέων γενεῶν- τῆς κατὰ φύσιν ζωῆς, μὲ τὴ παρὰ φύσιν καὶ διαστροφικὴ ζωὴ καὶ συμπεριφορά.
Ὡστόσο, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει ὅτι αὐτὲς οἱ παραφυσικὲς καὶ ἀντίθεες ἐπιλογὲς φέρνουν τὸν ἀποκλεισμό, ὅσων τὶς διαπράττουν, ἀπὸ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ: «Μὴ πλανᾶσθε, καθὼς οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτρες, οὔτε μοιχοί, οὔτε θηλυπρεπεῖς, οὔτε ἀρσενοκοῖτες, οὔτε πλεονέκτες, οὔτε κλέπτες, οὔτε μέθυσοι, οὔτε ὑβριστές, οὔτε ἅρπαγες θὰ κληρονομήσουν τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Α΄ Κορ. 6, 9-10).
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἔχει ἐκφράσει, τεκμηριωμένα καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους, τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀντίθεσή της σὲ αὐτὸν τὸν πνευματικὸ κατήφορο, στὸν ὁποῖο, ἐπισήμως πλέον, ὁδεύει μία μερίδα τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τῆς χώρα μας. Ἰδιαίτερα, ὅμως, ἔχει καλέσει τοὺς πιστοὺς νὰ συμμετέχουν πιὸ πυκνὰ στὴ λειτουργικὴ καὶ εὐχαριστιακὴ ζωή, ἔτσι ὥστε καὶ διὰ τῶν ἱκεσιῶν τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας νὰ ζητεῖται ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ φωτισμὸς ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ποὺ πλανεμένα παραφέρονται καθὼς καὶ ἡ μετάνοια, ἡ θεραπεία καὶ ἡ ἐπιστροφή τους στὴν ἐνάρετη ζωὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Δημιουργοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ τὴ μόνη ὁδὸ τῆς ἐν Χριστῷ ἀλήθειας καὶ ζωῆς ποὺ ἐλευθερώνει τὸν κάθε ἄνθρωπο ἀπὸ κάθε πλάνη καὶ κάθε ἐγκλωβισμὸ σὲ θανάσιμα πάθη.
Ὅμως, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν προσευχή, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐκφράζεται διαρκῶς καὶ λόγος ὀρθόδοξης χριστιανικῆς μαρτυρίας γιὰ τὸν παραλογισμὸ ποὺ ἐπιβάλλεται ἢ ἐμμέσως ὑποδεικνύεται στὴν κοινωνία, ὅταν, μεθοδευμένα πλέον, γίνεται προσπάθεια, σὲ ὅλους σχεδὸν τοὺς τομεῖς τῆς δημόσιας ζωῆς (νομοθεσία, παιδεία κ.ἄ.) νὰ ἀλλάξουν τὰ σταθερὰ πρότυπα καὶ οἱ ἀρετές, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἀποτελοῦν τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ταυτότητας τοῦ λαοῦ μας.
Κλείνοντας καὶ ἀπευθυνόμενοι στοὺς καλοπροαίρετους ἀδελφούς μας, ποὺ προσδιορίζονται ὡς μέλη τῆς ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητος, θὰ θέλαμε νὰ παραθέσουμε ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴ συγκλονιστικὴ μαρτυρία τοῦ πρώην ὁμοφυλόφιλου Michael Glatze, τοῦ ἱδρυτῆ καὶ πρώην γενικοῦ συντάκτη τοῦ περιοδικοῦ Young Gay America:
«Ὄντως ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τῆς ὁμοφυλοφιλίας πιστεύουμε, ὅτι ἡ ἡδονὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀποδεκτή, ἀλλὰ εἶναι ἀρετή. Δὲν ὑπάρχει ὁμοφυλόφιλη “ἐπιθυμία”, χωρὶς ἡδονή… Συμμετεῖχα σὲ διάφορες, σήμερα συνηθισμένες δράσεις, μὲ στόχο νὰ ἄρουμε τὴν εὐθύνη ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ὅταν καλεῖται νὰ ἀντιμετωπίζει τοὺς πειρασμοὺς ἀπὸ τὴν ἡδονὴ καὶ ἄλλα.
Σύμφωνα μὲ τὴ δική μου ἐμπειρία, μπορῶ νὰ πῶ ὅτι ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τῆς ὁμοφυλόφιλης νοοτροπίας ἦταν τὸ πιὸ ἀπελευθερωτικό, τὸ πιὸ ὡραῖο καὶ τὸ πιὸ θαυμαστὸ ποὺ ἔχω ζήσει ποτὲ στὴ ζωή μου… Ὁ Θεὸς μὲ ἐπισκέφτηκε, ὅταν ἤμουν μπερδεμένος καὶ χαμένος, μόνος, φοβισμένος καὶ ταραγμένος.
Μέσῳ τῆς προσευχῆς, μοῦ ἔδωσε νὰ καταλάβω, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀπολύτως τίποτα, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ φοβηθῶ καὶ ὅτι εἶμαι στὸ σπίτι μου. Ἡ ὁμοφυλοφιλία μοῦ στέρησε σχεδὸν 16 χρόνια ἀπὸ τὴ ζωή μου… Ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς ἡγέτες τοῦ κινήματος γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων, πολλὲς φορὲς μοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία, νὰ ἀπευθύνομαι στὴ κοινὴ γνώμη. Ἐὰν μποροῦσα σήμερα, κάποια ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἶπα νὰ τὰ πάρω πίσω, θὰ τὸ ἔκανα. Γνωρίζω τώρα ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ταυτόχρονα ἀκόρεστη ἐπιθυμία καὶ πορνογραφία. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ μὲ πείσει γιὰ τὸ ἀντίθετο. Διότι ἤμουν ἐκεῖ καὶ γνωρίζω τὴν ἀλήθεια». (massresistance.org)
Τὸ Δ.Σ τῆς ΠΕΘ