Ἀκολούθως παρουσιάζεται ἐπιστημονικόν κείμενον, διεθνοῦς ἐγκρίσεως, τῆς ἐρευνητικῆς ὁμάδος τοῦ Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς, κ. Ἰωάννου Κουντουρᾶ, πού σκοπόν ἔχει τήν πληρεστέρα ἐπιστημονικήν ἐνημέρωσιν ὄχι μόνον τοῦ ἐπιστημονικοῦ κόσμου, ἀλλά προπάντως τοῦ ἁπλοῦ ἀνθρώπου, διά τό πρόβλημα πού ἔχει ἐνσκήψει εἰς τήν Πατρίδα μας, ἀλλά καί εἰς ὅλον τόν κόσμον σχετικά μέ τά ἐμβόλια διά τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ κορωνοϊοῦ, Covid 19.
Εἰς τό κείμενον ἐπισημαίνονται οἱ κίνδυνοι πού προέρχονται ἀπό τήν μή τήρησιν τῶν αὐστηρῶν ἐπιστημονικῶν θεσμοθετημένων διαδιακασιῶν πού ἐπιβάλλονται ἀπό τόν Παγκόσμιον Ὀργανισμόν Ὑγείας, τόν Εὐρωπαϊκόν Ὀργανισμόν Φαρμάκων ἀλλά καί ἄλλων διεθνῶν ρυθμιστικῶν ἀρχῶν διά τήν ἔρευναν, ὑλοποίησιν καί τελικήν ἔγκρισιν τῶν ἐμβολίων. Σύμφωνα μέ τήν Εὐρωπαϊκήν Πύλην Πληροφοριῶν Ἐμβολιασμοῦ σχετικά μέ τήν διαδικασίαν ἐγκρίσεως τῶν ἐμβολίων τονίζεται ὅτι: «ο παρασκευαστής πραγματοποιεί δοκιμές σχετικά με τις επιδράσεις του εμβολίου, οι οποίες περιλαμβάνουν εργαστηριακές δοκιμές και δοκιμές σε ζώα.
Ακολουθεί πρόγραμμα κλινικών δοκιμών σε ανθρώπους. Ο παρασκευαστής του εμβολίου υποβάλλει το εμβόλιο σε τρία στάδια κλινικών δοκιμών με τη συμμετοχή ολοένα και αυξανόμενου αριθμού ατόμων σε κάθε στάδιο. Το πρόγραμμα αυτό πρέπει να ακολουθεί αυστηρά πρότυπα καθώς και τις διαδικασίες και τα πρωτόκολλα που έχουν οριστεί από τις ρυθμιστικές αρχές.
Αυτό το στάδιο μπορεί να διαρκέσει περίπου δέκα με δεκαπέντε χρόνια από τη στιγμή της αρχικής σύλληψης έως την έγκριση του εμβολίου». Πράξεις οἱ ὁποῖαι κατεστρατηγήθησαν εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ ἐμβολίου τοῦ Covid 19 καί ἔτσι κατελύθη ἡ θεσμοθετημένη διαδικασία ἐφαρμογῆς ἑνός ὑποψηφίου σκευάσματος διά ἐμβολιαστικήν πρᾶξιν.
Ἀσφαλῶς δέν εἴμεθα ἐναντίον τῶν ἐμβολίων καί τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης, ὅμως ὡς νουνεχεῖς ἄνθρωποι δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποδεχθῶμεν τόν ἐξαναγκαστικόν ἐμβολιασμόν μέ σκευάσματα πού δέν πληροῦν τάς διεθνεῖς ἰατρικάς καί νομικάς προϋποθέσεις καί μάλιστα χωρίς κανείς νά γνωρίζη τάς μελλοντικάς παρενεργείας τους.
Μέσῳ τοῦ προβλήματος Covid 19, ἐπιχειρεῖται ἐπίσης ἡ κατάλυσις τῆς ἰατρικῆς πράξεως προστασίας τοῦ ἀρρώστου, μέ τήν ἔννοιαν ὅτι αἱ γνῶμαι, συμβουλαί καί ὁδηγίαι πεπειραμένων ἰατρῶν καί ἐπιστημόνων καταστρατηγοῦνται, προκειμένου νά ἐφαρμοσθοῦν δοκιμαστικά πειράματα πού στηρίζονται εἰς τάς προσομοιώσεις ὑπολογιστῶν καί ὄχι εἰς τήν καθ’ ἑαυτήν ἰατρικήν πρᾶξιν καί κλινικήν ἐμπειρίαν. Καί ἀρχῆς γενομένης ἀνοίγεται ἡ κερκόπορτα διά ὑψηλῆς τεχνολογίας ἐφαρμογή γονιδιακῆς τροποποιήσεως, πού θά προχωρεῖ εἰς τήν διαμόρφωσιν καί ἀλλαγήν τοῦ ἀνθρωπίνου DNA. Ἡ ἐπιστήμη διά μέσου τοῦ ἐμβολίου mRNA ὁδηγεῖται εἰς τήν τεχνικήν τοῦ CRISPR (Clustered Regularly Interspaced Short Palindromic Repeat), ὅπου μέσῳ τῆς ἀκριβοῦς κατατμήσεως τοῦ DNA τοῦ ἀνθρώπου, ἐπιχειρεῖται ἡ ἐφαρμογή τῆς πλήρους γονιδιακῆς μεταβολῆς, μέ ἐπακόλουθον τήν ριζικήν ἀλλαγήν τοῦ ἀνθρωπίνου γονιδιώματος, μέ τό αἰτιολογικόν δῆθεν τό ὄφελος τῆς ὑγείας.
Ἄνθρωποι ἀδίστακτοι καί ἀμοραλισταί θέλουν νά ἐλέγξουν τό μέλλον τοῦ ἀνθρώπου, μέ τέτοιον τρόπον, ὥστε νά εἶναι ἡ διαχείρισίς του πλέον εὔκολος, νά μετατρέψουν τόν ἄνθρωπον εἰς ἕνα γενετικά μεταλλαγμένον διαχειρίσιμον ἀνθρώπινον κατασκεύασμα.
Ὅλαι αἱ μορφαί τῶν ἐμβολίων εἴτε γονιδιακῆς τροποποιήσεως εἴτε ὄχι (μοντέρναι ἀδοκίμασται μέθοδοι ἀντιγονικῆς ἀνοσίας), ἐπειδή βασίζονται εἰς τό πρωταρχικόν στέλεχος τοῦ ἰοῦ πού ἔχει ἀπομονωθῆ, λόγῳ οἰκονομικῶν καί πολιτικῶν παρεμβάσεων, προχωροῦν εἰς τήν ἔγκρισίν τους χωρίς νά ἔχουν περάσει εἰς τήν τελικήν φάσιν 3 κλινικῆς μελέτης, πού πρέπει νά γίνη εἰς πειραματόζωα καί ὄχι εἰς ἀνθρώπους. Αὐτό συμβαίνει διότι, διά νά εὑρεθῆ τό κατάλληλον ζωϊκόν πειραματικόν πρότυπον χρειάζονται ἐπιπλέον ἐρευνητικοί σχεδιασμοί, κάτι τό ὁποῖον ἀπαιτεῖ χρόνον καί ὑψηλῆς προσεγγίσεως μεθόδευσιν, ὥστε νά ἐξομοιώσωμεν τά ἐρευνητικά ἀποτελέσματα πού θά συναντήσωμεν εἰς τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν ἐφαρμογήν αὐτῶν τῶν σκευασμάτων, «ἐμβολίων».
Ἡ ἀνθρωπότητα καί ὁ ἄνθρωπος, ὡς θεῖον δημιούργημα, εὑρίσκεται σήμερα εἰς μίαν ἱστορικήν καμπήν. Ὁ διάβολος καί τά ὄργανά του προσπαθοῦν νά καταλύσουν τήν ἀνθρωπίνην ἐλευθερίαν καί βούλησιν, ἀλλά καί νά ἐπέμβουν εἰς τόν ἐσωτερικόν κόσμον του. Μήπως ἐμβολιάζοντες τόν ἄνθρωπον τόν χρησιμοποιοῦν ὡς πειραματόζωον, διά νά ἐπιτύχουν τά σχέδιά τους;
«Ἡ ἀκόλουθη μελέτη ἀποτελεῖ πόνημα τῆς ἐρευνητικῆς ὁμάδας τοῦ Ὁμ. Καθηγητῆ Ἰατρικῆς κ. Ἰ. Κουντουρᾶ, ὅπου ἀναζητήθηκαν καὶ καταγράφηκαν, μὲ βάση τὴ μεθοδολογία τῆς ἔρευνας, δεδομένα ἀπὸ τὴ διεθνῆ βιβλιογραφία σχετικὰ μὲ τὰ ἐμβόλια, τὰ ὁποῖα ἀναπτύχθηκαν σὲ ἐξαιρετικὰ συμπιεσμένο χρόνο μὲ στόχο τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ κορωνοϊοῦ (Covid-19 ἢ SARS-CoV-2), συμπεριλαμβανομένων τῶν νέας τεχνολογίας ἐμβολίων mRNA.
Doulberis, M.; Papaefthymiou, A.; Kotronis, G.; Gialamprinou, D.; Soteriades, E.S.; Kyriakopoulos, A.; Chatzimichael, E.; Kafafyllidou, K.; Liatsos, C.; Chatzistefanou, I.; Anagnostis, P.; Semenin, V.; Ntona, S.; Gkolia, I.; Papazoglou, D.D.; Tsinonis, N.; Papamichos, S.; Kirbas, H.; Zikos, P.; Niafas, D.; Kountouras, J. Does COVID-19 Vaccination Warrant the Classical Principle “ofelein i mi vlaptin”? Medicina 2021, 57, 253. doi.org
Κύρια συμπεράσματα τῆς ἀνασκοπήσεως
σχετικὰ μὲ τὰ ἐμβόλια κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ
Ποῖοι οἱ ἐν δυνάμει κίνδυνοι
ἀπὸ τὴν βράχυνσιν τοῦ χρόνου
ἀναπτύξεως τῶν ἐμβολίων
Οἱ συγγραφεῖς ἐπισημαίνουν ὅτι τὸ ἐπεῖγον τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἐμβολιασμῶν, λόγῳ τῆς νοσηρότητας τῆς COVID-19 «εἶχε ὡς οὐσιώδη περιορισμό, τὴ μὴ ἐφαρμογὴ τῶν αὐστηρῶν ἐπιστημονικῶν θεσμοθετημένων διαδικασιῶν ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ τὸν πρωταρχικὸ ἔλεγχο ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ἑκάστου ἐμβολίου», παραβλέποντας τὴν «ἀξία τῶν ἀπαραίτητων πρὸ-κλινικῶν μελετῶν γιὰ τὴν ἀνάδειξη μεσοπρόθεσμων καὶ μακροπρόθεσμων πιθανῶν θετικῶν ἢ καὶ ἐπιβλαβῶν ἐπιπτώσεων γιὰ τὸν ἄνθρωπο… Ἡ ταχεῖα διαδικασία ἀνάπτυξης τῶν ἐμβολίων συνεπάγεται τὸν κίνδυνο νὰ διαφεύγουν ἀνεπιθύμητες ἐνέργειες ποὺ διαφορετικὰ θὰ ἀνιχνεύονταν μέσῳ μακροπρόθεσμων μελετῶν».
Σημειώνεται ὅτι στὶς ἐγκριτικὲς μελέτες παρατηρεῖται «ἀπουσία συμμετοχῆς ἐπαρκοῦς ἀριθμοῦ συγκεκριμένων πληθυσμιακῶν ὁμάδων, ὅπως ἀσθενεῖς ὑψηλοῦ κινδύνου μὲ αὐτοάνοσα νοσήματα, κακοήθειες, διαβήτη, παχυσαρκία ἢ ἡλικιωμένοι», γεγονὸς ποὺ «δυνατὸν νὰ παραβλέψει σοβαρὲς βραχυπρόθεσμες καὶ μακροπρόθεσμες συνέπειες μετὰ τὸν ἐμβολιασμό». Γιὰ παράδειγμα, «στὴ Νορβηγία, 26 ἡλικιωμένοι κατέληξαν σύντομα μετὰ τὴ λήψη τοῦ ἐμβολίου τῶν Pfizer-BioNTech, γεγονὸς ποὺ ἐγείρει σοβαροὺς προβληματισμούς».
Ἡ θεσμοθετημένη διαδικασία παραγωγῆς ἐμβολίων προβλέπει τουλάχιστον
δεκαετίαν προκλινικῶν μελετῶν
Μία ἐνδιαφέρουσα ἐπισήμανση τοῦ παρόντος ἄρθρου ἀναφέρει ὅτι «ὅλοι οἱ ἐμπλεκόμενοι φορεῖς ἐπιβάλλεται νὰ προσεγγίζουν ἐπιστημονικῶς μία προσεκτική, αὐστηρῶς προτυποποιημένη καὶ ποιοτικὴ ὁδὸ ἀντικειμενικῆς προσέγγισης, ποὺ νὰ διαφωτίζει εἰς βάθος τὰ πιθανὰ ὀφέλη ἢ τὶς πιθανὲς ἀνεπιθύμητες δράσεις τῶν ἐμβολίων αὐτῶν. Ἕνα σχετικὸ ἀνεπίτρεπτο διαπιστούμενο ἐπιστημονικὸ «bias» ἐνέχει εὐθύνες.
Συνεπῶς, ἕνα ἀσφαλὲς χρονικὸ διάστημα γιὰ τὴν ἐξασφάλιση ἀξιόπιστων ἀποτελεσμάτων, ἀπαιτεῖ τουλάχιστον 9 – 10 ἔτη προκλινικῶν μελετῶν, πρὶν χορηγηθεῖ τὸ ἐμβόλιο στὸν ἄνθρωπο».
Ἐπίσης, οἱ συγγραφεῖς τῆς παρούσης μελέτης διαπιστώνουν «τὴν ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη ἐφαρμογῆς ἑνὸς ἀποτελεσματικοῦ καὶ ἀσφαλοῦς ἀπὸ ἀπόψεως παρενεργειῶν ἐμβολιασμοῦ μὲ συνοδὸ μειωμένη μολυσματικότητα, νοσηρότητα καὶ θνησιμότητα ἀπὸ τὴν COVID-19».
Τὰ διατιθέμενα ἐμβόλια
δὲν ἔλαβον τελικὴν ἔγκρισιν,
ἀλλὰ «Ἐξουσιοδότηση Ἔκτακτης Ἀνάγκης».
Ἐπιπρόσθετα, στὴ μελέτη τονίζεται ὅτι «ἡ μεγάλη τάση μετάλλαξης τοῦ γενετικοῦ μηχανισμοῦ τοῦ SARS-CoV-2 καὶ οἱ ἤδη ὑφιστάμενες συσσωρευμένες γενετικὲς διαφοροποιήσεις τοῦ γονιδιώματός του, δημιουργοῦν ἀσάφειες καὶ ἐγείρουν σχετικὴ ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ ἂν τὰ ἐμβόλια αὐτὰ εἶναι ἀποτελεσματικὰ καὶ ἐπιφέρουν δραστικὴ ἀνοσιακὴ ἀπάντηση κατὰ τῶν ἐπικρατέστερων στελεχῶν τῶν κορωνοϊῶν.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ FDA (Ὀργανισμὸς Τροφίμων καὶ Φαρμάκων τῶν ΗΠΑ) ΔΕΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ ΤΕΛΙΚΗ ΕΓΚΡΙΣΗ ΓΙΑ τὰ δύο ἐμβόλια mRNA (Pfizer καὶ Moderna), ἀλλὰ παρεῖχε «ἐξουσιοδότηση Ἔκτακτης Ἀνάγκης (Emergency Use Authorization – EUA) ἐφαρμόζοντας ἕνα αὐστηρὸ καὶ μακροπρόθεσμο πρόγραμμα ἐπιτήρησης γιὰ τὸν ἔλεγχο πιθανῶν παρενεργειῶν καὶ τὴν περαιτέρω διερεύνηση τῆς διάρκειας προστασίας. Στὴ μελέτη ἐπισημαίνεται ὅτι «ἡ ἐξουσιοδότηση δόθηκε πρὸς παρεμπόδιση τῆς SARS-CoV-2 νόσου (Covid-19), γιὰ χρήση σὲ ἄτομα 16 ἐτῶν καὶ ἄνω. Αὐτὸ ὑποδηλώνει, μεταξὺ ἄλλων παραμέτρων, ἀσάφεια ἐλέγχου τῆς δυνητικῆς τους ἀσφάλειας».
Στὴν ἴδια κατεύθυνση, «ὁ Εὐρωπαϊκὸς Ὀργανισμὸς Φαρμάκων (European Medicines Agency – EMA) ἐξέδωσε, ὑπὸ ὅρους, ἄδεια χορήγησης γιὰ τὸ ἐμβόλιο τῶν Pfizer-BioNTech. Ὁ συγκεκριμένος τύπος ἄδειας χορηγεῖται καὶ σὲ φάρμακα γιὰ ἔκτακτες ὑγειονομικὲς ἀνάγκες, παρὰ τὰ ἐλλιπῆ κλινικὰ δεδομένα».
Τρία τὰ ἀπαραίτητα διαδοχικὰ
στάδια (φάσεις) παρασκευῆς ἐμβολίων.
Τί (δὲν) ἔγινε κατὰ τὴν παρασκευὴν
τῶν ἐμβολίων
Στὴ μελέτη ἀναφέρεται ὅτι τὰ ἀπαιτούμενα διαδοχικὰ στάδια γιὰ τὴν παρασκευὴ ἐμβολίου εἶναι τρία. «Περιλαμβάνουν ἀπαραιτήτως τὸ στάδιο προκλινικῶν μελετῶν στὸ ἐργαστήριο (in vitro) καὶ στὰ πειραματόζωα (in vivo), τὸ στάδιο κλινικῶν μελετῶν φάσεων 1,2 καὶ τέλος τὸ στάδιο φάσης 3, ὥστε νὰ ἐξαχθοῦν μὲ πλήρη διαφάνεια τὰ τελικὰ συμπεράσματα γιὰ τὴν ἀποτελεσματικότητα ἢ ὄχι ἑκάστου ὑπὸ δοκιμὴ ἐμβολίου ἢ φαρμάκου».
Γιὰ τὴν ἔναρξη κάθε ἑπόμενης φάσης στὴν ἀλληλουχία ἀνάπτυξης τοῦ ἐμβολίου, εἶναι σημαντικό, «τὰ ἀποτελέσματα ὅλων τῶν προηγούμενων φάσεων νὰ εἶναι ἀξιόπιστα ἐπιστημονικά, ὥστε νὰ δικαιολογοῦν τὴν ἔρευνα τοῦ ἑπόμενου σταδίου. Ἀντίθετα, ἡ ἀπαραίτητη αὐτὴ ἐπιστημονικὴ διαδικασία ἀνάπτυξης τῶν ἐμβολίων ἔναντι τοῦ COVID-19 διεξήχθη σὲ σημαντικὰ βραχύτερο χρονικὸ διάστημα, διότι οἱ φάσεις ἀνάπτυξης ἐπικαλύφθηκαν.
Τέλος, πρὶν ὁλοκληρωθεῖ ἡ συλλογὴ καὶ ἐξαγωγὴ τῶν ἀπαραίτητων συμπερασμάτων ἀναφορικὰ μὲ τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν ὑποψήφιων ἐμβολίων, ξεκίνησε ἡ εὐρεῖα βιομηχανικὴ παραγωγὴ καὶ διάθεσή τους στὸν γενικὸ πληθυσμό. Τὰ δεδομένα αὐτὰ ἀναδύουν ποικίλης φύσεως ἐπιστημονικῶν «bias», ποὺ συνεπάγονται δυνητικὲς σοβαρὲς συνέπειες».
Ἡ ταχίστη παραγωγὴ ἐμβολίων ὁδήγησε, ἀναπόφευκτα, σὲ ἔξαρση ἀντιδράσεων καὶ σὲ ἀρνήσεις ἐμβολιασμῶν, κάτι ποὺ θὰ εἶχε ἐνδεχομένως ἀποφευχθεῖ, ἐὰν ἡ παρασκευὴ τῶν ἐμβολίων γινόταν σὲ χρόνο ποὺ θὰ παρεῖχε μεγαλύτερη ἀσφάλεια.
Παρενέργειαι ἀπὸ ἐμβολιασμούς.
Πρὸς τί ἡ ἐπιθετικὴ ἐκστρατεία
ἀποκτήσεως «διαβατηρίου ἀνοσίας»
Ἕνα ἀπὸ τὰ θέματα πού, μεταξὺ ἄλλων, ἀναφέρεται στὴ μελέτη εἶναι καὶ ἡ αὐτοανοσία ποὺ πιθανῶς προκαλεῖται ἀπὸ διασταυρούμενη ἀντίδραση τῶν ἐμβολίων, ἡ ὁποία ἐμπλέκεται στὴν ἀνάπτυξη ἀρκετῶν παθολογικῶν καταστάσεων, ὅπως σύνδρομο Guillain-Barre, πολλαπλὴ σκλήρυνση, ἄλλες ἀπομυελοϊνωτικὲς νευροπάθειες ἢ συστηματικὸ ἐρυθηματώδη λύκο. Κατὰ συνέπεια, μία οὐσιώδης παρενέργεια ποὺ δύναται νὰ ἐπιφέρει ἡ μαζικὴ χορήγηση ἐμβολίου εἶναι ἡ πρόκληση αὐτοάνοσων νοσημάτων, ἰδιαίτερα σὲ ἄτομα ποὺ παρουσιάζουν γενετικὴ προδιάθεση.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, «ἡ προβολὴ καὶ ἐφαρμογὴ μιᾶς τόσο ἐπιθετικῆς ἐκστρατείας ἀπόκτησης “διαβατηρίου ἀνοσίας”, μέσῳ ἐμβολιασμοῦ σὲ παγκόσμια κλίμακα, χωρὶς τὴ γνώση μελετῶν ποὺ νὰ ἀποσαφηνίζουν μὲ ἀκρίβεια τὴν ἀσφάλεια τῆς ὑγείας ἀπὸ τοὺς ἐμβολιασμούς, δυνατὸν νὰ προκαλέσει μία ἐπίσης ὑψηλοῦ κόστους ἔκρηξη στὴν παγκόσμια κοινότητα μὲ τὴν μορφὴ μιᾶς ἐπιπρόσθετης ἐπιδημίας ποὺ ἀφορᾶ στὴν αὔξηση τῶν αὐτοάνοσων συνδρόμων-νοσημάτων σὲ ἄμεσο ἢ ἐπιβραδυνόμενο χρονικὸ διάστημα μετὰ τὸν ἐμβολιασμό.
Τὸ Κέντρο Ἐλέγχου Νοσημάτων καὶ Πρόληψης τῶν ΗΠΑ (Centrers for Disease Control and Prevention – CDC), ὑπογραμμίζει τὰ δεδομένα ἀσφαλείας ποὺ ἀγνοοῦνται γι’ αὐτὸν τὸν πληθυσμὸ ἀσθενῶν, καταλήγοντας στὸ συμπέρασμα ὅτι: “…δὲν ὑπάρχουν διαθέσιμα στοιχεῖα στὴν παροῦσα φάση, γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῶν ἐμβολίων mRNA γιὰ αὐτοὺς τοὺς ἀσθενεῖς”.
Ἡ μακροπρόθεσμος ἀσφάλεια
τῶν ἐμβολιασμῶν ἀποτελεῖ βασικὴν
προϋπόθεσιν ἐγκρίσεως διὰ εὐρεῖαν χρῆσιν
Μὲ βάση τὴ Διάσκεψη τοῦ Brighton, ὁ κατάλογος «ἀνεπιθύμητων ἐκδηλώσεων ἰδιαίτερου ἐνδιαφέροντος» («adverse events of special interest-AESI») τῶν ἐμβολίων, περιλαμβάνει παρενέργειες, ὅπως ἀναφυλαξία, μυοκαρδίτιδα, μηνιγγοεγκεφαλίτιδα, ἀγγειίτιδες καὶ γενικευμένοι σπασμοί.
Οἱ συχνότερες ἀνεπιθύμητες ἐκδηλώσεις εἶναι ἤπιας βαρύτητας καὶ περιλαμβάνουν οἴδημα, ἐρυθρότητα καὶ ἄλγος στὴν περιοχὴ ἔγχυσης, κόπωση καὶ παροδικὴ πυρεξία. Ἐντούτοις, ἀνεπιθύμητα σοβαρὰ συμβάματα, ὅπως οἱ ἀλλεργικὲς ἀντιδράσεις ἀναφυλαξίας, σχετίζονται μὲ τύπου ἀλλεργικῆς καταπληξίας (σὸκ) δυνητικὰ θανατηφόρο πορεία, ἀπαιτώντας ἄμεση θεραπευτικὴ ἀντιμετώπιση.
Γι’ αὐτό, «ἡ μακροπρόθεσμη ἀσφάλεια τῶν ἐμβολιασμῶν ἀποτελεῖ βασικὴ παράμετρο ἐλέγχου πρὸ τῆς ἔγκρισης γιὰ εὐρεῖα χρήση».
Ἡ ἀνεύρεσις καταλλήλων προτύπων
πειραματόζωων ἀποτελεῖ ἀκρογωνιαῖον
λίθον διὰ τὴν παρασκευὴν ἑνὸς ἐμβολίου
Ὡς πρὸς τὴ σημασία ἀνεύρεσης κατάλληλων προτύπων πειραματόζωων, γιὰ σωστὴ μελέτη ἑνὸς ὑποψηφίου ἐμβολίου, τονίζεται ὅτι «μὲ τὰ πειραματικὰ πρότυπα ποὺ μελετήθηκαν, συμπεριλαμβανομένων τρωκτικῶν καὶ ἄλλων θηλαστικῶν καὶ μὴ ἀνθρώπινων πρωτευόντων, εἰδικὰ πιθήκων Rhesus, παρήχθησαν ἀρχικὰ εὐοίωνα ἀποτελέσματα γιὰ τὴν προσομοίωση τῆς ἀνοσιακῆς ἀντίδρασης καὶ τῶν ἀνεπιθύμητων ἐκβάσεων μετὰ τὸν ἐμβολιασμό. Ἐντούτοις, ὅλα τὰ ζωικὰ πρότυπα ποὺ δοκιμάστηκαν, ὑστεροῦσαν στὸ νὰ παράσχουν τὸ ἰδανικὸ ὑπόστρωμα γιὰ τὴν in vivo κλινικὴ μελέτη, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἀνάπτυξη ἑνὸς ἐμβολίου ἔναντι τοῦ ἰοῦ SARS-CoV-2».
Ἐπιπρόσθετα, «οἱ κοινὲς καὶ σοβαρὲς ἐπιπλοκές, συμπεριλαμβανομένων τοῦ συνδρόμου ὀξείας ἀναπνευστικῆς δυσχέρειας καὶ τῶν διαταραχῶν πήξης τοῦ αἵματος, δὲν καταγράφηκαν στὰ ζωικὰ πρότυπα, ἐπισημαίνοντας ἐπιπλέον περιορισμοὺς στὴν κλινική τους ἐκτίμηση».
Ἐπιπλέον, ἡ σχετικὴ ἐμπειρία ἀπὸ ἄλλους ἰοὺς ὑποδεικνύει ὅτι τὰ ἀντισώματα δυνατὸν νὰ προάγουν ἀντὶ νὰ μειώνουν τὶς φλεγμονώδεις ἀποκρίσεις. Αὐτὸ τὸ φαινόμενο, ὀνομαζόμενο ὡς ἐξαρτώμενη ἀπὸ ἀντισώματα ἐνίσχυση (antibody-dependent enhancement – ADE), ὀφείλεται στὴν παρουσία ἀντισωμάτων διασταυρούμενης ἀντίδρασης μὲ μειονεκτικὴ ἐξουδετερωτικὴ ἱκανότητα, τὰ ὁποῖα ἀντὶ νὰ ἐξουδετερώνουν τὸ ἰό, ἀντίθετα προσκολλῶνται στὸν ἰὸ καὶ εὐοδώνουν τὴν εἴσοδό του στὰ κύτταρα. Αὐτὸς ὁ μηχανισμὸς ἀποτελεῖ ἀνασταλτικὸ παράγοντα γιὰ τὴν ἀνάπτυξη ἐμβολίου γιὰ τὸν SARS-CoV-2, διότι ἡ ἀπόκριση τοῦ ξενιστῆ ἔναντι τοῦ ἰοῦ δυνατὸν νὰ εἶναι ἐπιβλαβὴς μετὰ τὸν ἐμβολιασμό. Κατὰ συνέπεια, εἶναι ἀναγκαῖες περισσότερες σχετικὲς μελέτες, γιὰ νὰ προσδιοριστεῖ ἐὰν οἱ ἀντιδράσεις τοῦ ξενιστῆ ἔναντι τοῦ ἐμβολιασμοῦ εἶναι προστατευτικὲς ἢ ἐπιβλαβεῖς».
Δυνητικὴ ἐπιδείνωσις
τῆς νόσου μετὰ ἀπὸ ἐμβολιασμόν;
Ὁ σχεδιασμὸς σχετικῶν κλινικῶν μελετῶν καὶ ἡ ἐπιτήρηση -ἀκόμα καὶ μετὰ τὴν ἐπίσημη ἀδειοδότηση- δυνατὸν νὰ παράσχουν μία πλέον ἀξιόπιστη στρατηγικὴ γιὰ τὴν ταυτοποίηση ἀντενδείξεων, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς δυνητικῆς αὔξησης τῆς σοβαρότητας τῆς νόσου COVID-19 μετὰ ἀπὸ τὸν ἐμβολιασμό.
Ἑπομένως, ἡ παράκαμψη τῆς καθιερωμένης διαδικασίας τῶν μελετῶν στὰ πειραματόζωα, προκάλεσε μερικὰ κρίσιμα ἐρωτήματα καὶ ἤγειρε ἀπορίες ποὺ ἀφοροῦν στὴν μακροπρόθεσμη ἀσφάλεια καὶ ἀποτελεσματικότητα τῶν νεότερων μεθόδων ἐμβολιασμοῦ καὶ τῶν σκευασμάτων τους κατὰ τοῦ ἰοῦ SARS-CoV-2».
Ἐρωτήματα ὡς πρὸς τὴν ἀσφάλειαν
ἐνάρξεως μαζικῶν ἐμβολιασμῶν
εἰς ἡλικιωμένα ἄτομα.
Ἐρωτήματα εἰς ἐγκύους καὶ νεογνά.
Στὴ μελέτη ἐπισημαίνεται ὅτι «ἡ πυροδοτούμενη ἀπὸ τὸ ἐμβόλιο κατὰ τοῦ SARS-CoV-2» χημικὴ ἀνοσιακὴ ἀπάντηση δυνατὸν νὰ ἐπάγει τὴ μολυσματικότητα τοῦ ἰοῦ ἢ ἀκόμη καὶ νὰ ὁδηγήσει σὲ πιὸ σοβαρὴ ἐκδήλωση τῆς νόσου.
Σὲ μία ἐκτιμητὴ μειοψηφία ἀσθενῶν, ἡ ἐπαγωγὴ τῶν ἀποκρίσεων τῆς φυσικῆς ἀνοσίας δυνατὸν νὰ συμβάλλει σὲ ὑπερβολικὴ πρόκληση τῆς φλεγμονώδους διεργασίας μὲ συνοδὸ ἱστοτοξικότητα. Αὐτὸ ἰδιαίτερα δύναται νὰ παρατηρηθεῖ σὲ ἡλικιωμένους, στοὺς ὁποίους ὑφίσταται ὑποκείμενη κατάσταση ἠπίου βαθμοῦ χρόνιας φλεγμονῆς, ὀνομαζόμενη διεθνῶς ὡς «inflammaging». Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ χρόνια φλεγμονώδης διεργασία, συνδέεται, ἐν μέρει, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ γήρανση, καὶ μὲ μεταβολὲς τοῦ μικροβιώματος τοῦ ἐντέρου. Τὸ τελευταῖο ἀναδύει ἐρωτήματα ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀσφάλεια ἔναρξης προγραμμάτων ἐμβολιασμοῦ στοὺς ἡλικιωμένους ἔναντι τοῦ SARS-CoV-2».
Ἐπιπλέον, «ἡ φυσιολογικὴ ὁλοκλήρωση τῆς κύησης ἐξαρτᾶται σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀπὸ τὴν αὐξημένη δραστηριότητα τῶν Th2 λεμφοκυττάρων καὶ τῶν ρυθμιστικῶν κυττάρων, μὲ συνοδὸ μειωμένη ἀπάντηση τῶν ἀναφερόμενων Th1 λεμφοκυττάρων. Ἀντίθετα, ἡ σχετιζόμενη μὲ τὸν δυνητικὸ ἐμβολιασμὸ «ἀποκλίνουσα Th1 (CD4+ T κυτταρικὴ) ἀνοσιακὴ ἀπάντηση δυνατὸν νὰ προκαλέσει ἀπώτερες διαταραχὲς στὰ νεογνά. Κατὰ συνέπεια, οἱ ἔγκυες γυναῖκες καὶ οἱ γυναικολόγοι τους ἀπαιτεῖται στὸ μέλλον νὰ συνυπολογίσουν τὰ διαθέσιμα δεδομένα, γιὰ νὰ σταθμίσουν τὰ πλεονεκτήματα καὶ τοὺς δυνητικοὺς κινδύνους ἀπὸ τὰ ἐμβόλια κατὰ τῆς COVID-19.
Ἄγνωστος ἡ διάρκεια τῆς παρεχομένης
προστασίας ἀπὸ τὸ ἐμβόλιον.
Ἀπαιτοῦνται μακροχρόνιοι μελέται
διὰ τὴν ἀκριβῆ ἐκτίμησιν
τῆς ἀποτελεσματικότητος
καὶ διὰ δυνητικοὺς κινδύνους
χορηγήσεως ἐμβολίων.
Ἐπιπροσθέτως, «ἡ διάρκεια τῆς παρεχόμενης προστασίας ἀπὸ τὸ ἐμβόλιο παραμένει ἄγνωστη, διότι δὲν ὑφίστανται μέχρι σήμερα δεδομένα ἀπὸ μακροπρόθεσμα ἀποτελέσματα. Κατὰ συνέπεια, ἀπαιτοῦνται μακρόχρονες σχετικὲς μελέτες (2~ἔτη) γιὰ πλέον ἀκριβῆ ἐκτίμηση τῆς ἀποτελεσματικότητας καὶ τῶν δυνητικῶν κινδύνων χορηγήσεως τῶν ἐμβολίων.
Ἀσάφεια διὰ τὸ ἐὰν ὁ ἐμβολιασμὸς
προστατεύη ἢ ὄχι ἀπὸ τὴν μεταδοτικότητα
Ἕνα ἄλλο ἐνδιαφέρον ζήτημα εἶναι ὅτι «δημιουργεῖται ἀσάφεια σχετικὰ μὲ τὴ δυνητικὴ μεταδοτικότητα μετὰ τὸν ἐμβολιασμό. Ἐνῷ τὰ ἐμβόλια αὐτὰ ὑποδηλώνουν τὴν πρόληψη ἢ μείωση τῶν συμπτωμάτων τῆς νόσου, δὲν ὑπάρχουν σαφεῖς ἐνδείξεις ἀποτροπῆς τῆς κλινικῆς λοίμωξης ἢ τῆς μετάδοσης. Κατὰ συνέπεια, ἐπειδὴ ὑφίσταται ἐπιστημονικὴ ἀσάφεια, ἐὰν ὁ ἐμβολιασμὸς προστατεύει ἢ ὄχι ἀπὸ τὴ μολυσματικότητα ἀπαιτεῖται περαιτέρω ἐνδελεχὴς ἔλεγχος γιὰ σχετικὴ εἰς βάθος διαλεύκανση».
Ὁ ἀβέβαιος ρόλος τῶν μεταλλάξεων
Ὡς πρὸς τὶς μεταλλάξεις τοῦ ἰοῦ ἐπισημαίνεται ὅτι «ἡ δυναμικὴ τῶν μεταλλάξεων τοῦ SARS-CoV-2, ὡς RNA ἰοῦ, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν κατεπείγουσα διαδικασία ἀνάπτυξης ἐμβολίων βασιζόμενων στὸ πρωταρχικὸ στέλεχος (wild-type), ἐνέχει τὸν κίνδυνο ἐπίτευξης ὑποδεέστερων τῶν προσδοκώμενων ἀποτελεσμάτων μαζικοῦ ἐμβολιασμοῦ καὶ ἐπιβίωσης ἀνθεκτικῶν στελεχῶν».
Ἡ τεχνολογία mRNA ἐμβολίων
καὶ οἱ κίνδυνοι
Ὡς πρὸς τὴν mRNA τεχνολογία παρασκευῆς ἐμβολίων, στὴ μελέτη ἀναφέρεται, μεταξὺ ἄλλων, ὅτι «τὰ περισσότερα διαθέσιμα ἐμβόλια κατὰ τοῦ SARS-CoV-2 (Covid-19) βασίζονται στὴν τεχνολογία τοῦ mRNA, ἐκφράζοντας τὸ ἐπιφανειακὸ ἀντιγόνο τῆς ἀκίδας τοῦ ἰοῦ. Ἐνῷ ἀρχικὲς μελέτες ἔδειχναν ἐνθαρρυντικὰ ἀποτελέσματα, ἐντούτοις προοδευτικὰ ἀναδύθηκαν ἐπιστημονικὲς ἀνησυχίες σχετικὰ μὲ τὴν μακροπρόθεσμη ἀσφάλεια τῶν ἐμβολίων.
Συνεπῶς, θεωρεῖται ἀπαραίτητη ἡ περαιτέρω ἀξιολόγηση τουλάχιστον γιὰ τοὺς ὑποπληθυσμοὺς ποὺ ὑπόκεινται σὲ κίνδυνο γιὰ αὐτοάνοσα νοσήματα καὶ νὰ δοθοῦν ἐναλλακτικὲς προσεγγίσεις.
Ἐπιπλέον, «ἡ παρουσία τοῦ RNA στὸν ἐξωκυττάριο χῶρο φαίνεται ὅτι προδιαθέτει γιὰ ἐνδοθηλιακὴ βλάβη, χάλαση τῶν ἐνδιάμεσων κυτταρικῶν συνδέσεων καὶ οἴδημα, αὔξηση γλοιότητας, ὑπερπηκτικότητα αἵματος καὶ αὐξημένη ἐπίπτωση θρομβοεμβολικῶν ἐπεισοδίων».