Γράφει ὁ κ. Βασίλειος Καλογερόπουλος
Ἀπὸ τὴν ἀπαρχὴν τῶν μνημονίων ἕως καὶ σήμερον αἱ Κυβερνήσεις τῆς Ἑλλάδος καταπατοῦν συνεχῶς τὰ συνταγματικὰ δικαιώματα τῶν πολιτῶν. Πλειστηριασμοὶ α΄ κατοικίας, φόρος διὰ τὰς οἰκίας, εἰς τὰς ὁποίας διαμένομεν, ἀκύρωσις τῆς βουλήσεως ποὺ ἐξεφράσθη διὰ μέσου δημοψηφίσματος, διακυβερνήσεως τῆς χώρας μὲ ὑπουργικὰς ἀποφάσεις, ἄρνησις τῆς ἐξασκήσεως τῆς θρησκευτικῆς λατρείας διὰ τοῦ κλεισίματος ἱ. ναῶν, ὑποχρεωτικὴ πρᾶξις ἐμβολιασμοῦ διὰ μέρος τοῦ πληθυσμοῦ κ.ἄ. Ἐσχάτως ὅμως ἐκτὸς ἀπὸ τὴν καταστρατήγησιν τοῦ συντάγματος ἐθεσπίσθη καὶ ἡ προληπτικὴ τιμωρία τῶν πολιτῶν ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἐμβολιασθοῦν. Ἤδη ἴσχυαν περιοριστικὰ μέτρα εἰς βάρος τῶν ἀνεμβολιάστων κατὰ διάκρισιν πρὸς τοὺς ἐμβολιασθέντας, καίτοι αὐτοὶ νοσοῦν καὶ μεταδίδουν, τώρα ὅμως πλέον εἰσήχθη μία νέα παράμετρος αὐτὴ τῆς προληπτικῆς καταστολῆς! Ὅσοι εἶναι ἄνω τῆς ἡλικίας τῶν 60 ἐτῶν καὶ διατηροῦν σοβαρὰς ἐπιφυλάξεις διὰ τὰ «ἐμβόλια», ὅπως ἔχουν διατυπώσει αὐτὰς διεθνοῦς κύρους ἐπιστήμονες, τιμωροῦνται διὰ προστίμου. Ἐπιστήμη εἶναι μόνον αὐτὴ ποὺ ἀποφασίζει ἡ Κυβέρνησις ὅτι εἶναι…
Εἰς τὸ πλαίσιον συνεχοῦς προπαγάνδας, διὰ νὰ καταρριφθῆ οἱαδήποτε ἔνστασις περὶ ἀντισυνταγματικότητος τοῦ μέτρου ἐπεστρατεύθη τὸ ἐπιχείρημα τῆς ἀντιπαραβολῆς τοῦ ἐμβολίου μὲ τὸ κράνος. Ἡ νέα ρητορικὴ λοιπὸν ἀναφέρει ὡς λογικοφανὲς τὸ ἑξῆς «ὅπως κάποιος ποὺ δὲν φοράει κράνος τοῦ ἐπιβάλλεται πρόστιμο, διότι πιθανῶς θὰ συμβεῖ ἀτύχημα καὶ θὰ νοσηλευθεῖ ἔτσι καὶ ὅποιος δὲν ἐμβολιάζεται ἀρνούμενος νὰ προστατευθεῖ».
Ἡ ἀναγωγὴ τοῦ κράνους καὶ τοῦ ἐμβολίου εἰς τὴν κοινὴν ἀφηρημένην ἔννοιαν ὡς «προστατευτικῶν μέσων» παρακάμπτει τὰς ὅποιας διαφορὰς καὶ ἐπιτρέπει ἀσυνειδήτως τὴν εὔλογον ταύτισιν καὶ συνεπῶς τὴν δικαίωσιν τῶν ἐγειρόντων τὸ ἐπιχείρημα. Μία προσεκτικὴ ὅμως ἐξέτασις καταδεικνύει ὅτι πρόκειται περὶ σοφίσματος.
Πρῶτον, τὸ ἐμβόλιον εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὸ κράνος ἔχει παρενέργειας. Αἱ διεθνεῖς καταγραφαὶ τῆς φαρμακοεπαγρυπνήσεως, ποὺ δυστυχῶς ἡ χώρα μας καταλαμβάνει τὰς τελευταίας θέσεις εἰς τὴν καταγραφὴν τῶν παρενεργειῶν, καταδεικνύουν ὅτι ὑπάρχουν σοβαραὶ ἐπιπλοκαὶ ἀκόμα καὶ θάνατοι ποὺ πιθανῶς σχετίζονται μὲ τὰ ἐμβόλια. Φυσικά, τίποτε ἀνάλογον δὲν ἀφορᾶ εἰς τὸ κράνος, τὸ ὁποῖον μόνον θετικὰ ἀποτελέσματα ἔχει.
Δεύτερον, τὸ ἐμβόλιον εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὸ κράνος ἀπαιτεῖ πρῶτα «ἄδειαν» ἀπὸ ἰατρόν. Ὑπάρχουν περιπτώσεις ἀνθρώπων ποὺ ἐξαιροῦνται ἀπὸ τὸν ἐμβολιασμὸν διὰ λόγους ὑγείας, καθὼς δὲν ἐπιτρέπεται ἢ τουλάχιστον δὲν τὸ συστήνει ὁ προσωπικὸς ἰατρὸς ποὺ τοὺς παρακολουθεῖ. Διὰ τὸ κράνος δὲν ὑφίσταται καμία ἐξαίρεσις, διότι δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰς προϋποθέσεις τῆς ὑγείας τοῦ δικυκλιστοῦ.
Τρίτον, αἱ πιθανότητες νοσήσεως καὶ ἀτυχήματος εἶναι ἐντελῶς διαφορετικαί. Οἱ πλεῖστοι τῶν ὁδηγῶν μηχανῶν ἔχουν ἀτύχημα, ἐνῶ δὲν εἶναι ἀπαραίτητον ὅτι κάποιος ἄνθρωπος θὰ νοσήση ἀπὸ Covid, ἀφοῦ ἀκόμη καὶ μὲ τὸν ἀρχικὸν κορωνοϊὸν ὑπῆρχαν ἀσυμπτωματικοί, ἄνθρωποι μὲ φυσικὴν ἀνοσίαν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς νοσοῦντας μεγάλον ποσοστὸν ἐνόσει πολὺ ἐλαφριά. Ἀντιθέτως ὁ ἐπιβαίνων εἰς μηχανὴν ἄνευ κράνους ἀκόμη καὶ μὲ μικρὰν ταχύτητα εἰς περίπτωσιν πτώσεως, κινδυνεύει ἀπὸ σοβαρὰς κρανιοεγκεφαλικὰς κακώσεις. Ἂν μάλιστα συγκρουσθῆ, τότε ὁ κίνδυνος διπλασιάζεται.
Τέταρτον, ἡ παράβασις τοῦ νόμου δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἰσχύη διὰ τὸ ἐμβόλιον. Ἡ ὑποχρεωτικότης εἶναι καθολικὴ μόνον διὰ τὸ κράνος. Ὁ νόμος δὲν διακρίνει ἡλικίαν, ἐθνικότητα, χρῶμα κ.ἄ. εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ κράνους, κατὰ τὴν ὁποίαν ἅπαξ καὶ ἐπέβης εἰς δίκυκλον ὀφείλεις νὰ φέρης ἐπὶ κεφαλῆς αὐτό. Ὁ νόμος εἶναι νόμος δι’ ὅλους. Ὅμως διὰ τὸ ἐμβόλιον ἡ ὑποχρεωτικότης βαρύνει μόνον μίαν ἡλικιακὴν ὁμάδα καὶ ὄχι ὅλον τὸν πληθυσμόν. Αὐτὸ ἀνοίγει τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου, διότι μὲ τὴν αὐτὴν λογικὴν μπορεῖ νὰ ἀρχίσουν νὰ θεσμοθετοῦνται νόμοι ποὺ διὰ τὸ ἴδιον γεγονὸς νὰ προβαίνουν εἰς διακρίσεις π.χ. ἐνῶ σήμερα δὲν ἐπιτρέπεται εἰς κλειστοὺς χώρους τὸ κάπνισμα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιτραπῆ διὰ κάποιους ἀναλόγως μὲ ἡλικιακὰ κριτήρια ἢ ἂν καπνίζουν μὲ φίλτρον ἢ ὄχι. Παράλληλα, ἐνῶ ὑπολογίζονται εἰς χιλιάδες αὐτοὶ ποὺ κάθε χρόνον νοσηλεύονται ἢ πεθαίνουν ἐξαιτίας ἀμέσων ἢ ἐμμέσων συνεπειῶν τοῦ καπνίσματος, καμία Κυβέρνησις δὲν τοὺς τιμωρεῖ μὲ πρόστιμον, ἐπειδὴ θὰ καταλάβουν κρεββάτι εἰς ΜΕΘ (ὅπως λέγουν διὰ τοὺς ἀνεμβολιάστους), προφανῶς, διότι αἱ καπνοβιομηχανίαι εἶναι ἰσχυραὶ ὡς καὶ αἱ φαρμακευτικαὶ ἑταιρεῖαι ποὺ παράγουν τὰ ἐμβόλια.
Πέμπτον, ἡ ἔννοια τῆς προληπτικῆς τιμωρίας εἶναι ἐξαιρετικῶς προβληματικὴ καὶ ἐπικίνδυνος. Ἂν βασισθῶμεν εἰς τὴν κοινὴν μαρτυρίαν ὅτι ὅλοι ὅσοι ὁδηγοῦν μηχανὴν θὰ ἔχουν ἔστω καὶ μίαν μικρὰν πτῶσιν εἰς τὴν ζωήν των, τότε θὰ ἔπρεπε καὶ οἱ ὁδηγοὶ αὐτῶν ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τὸ ἂν φοροῦν κράνος ἢ ὄχι νὰ πληρώνουν προκαταβολικῶς πρόστιμον, διότι εἶναι βέβαιον τὸ μικρὸν ἢ μεγάλον ἀτύχημα. Μήπως τότε θὰ ἔπρεπε νὰ τιμωρήσωμεν αὐστηρὰ καὶ πολλαπλῶς ἕνα μικρὸ παιδὶ μὲ τὴν αἰτιολογίαν ὅτι τὸ τιμωροῦμεν προληπτικά, διότι εἶναι βέβαιον ὅτι μέχρι νὰ ἐνηλικιωθῆ, θὰ ἔχη διαπράξει «πάρα πολλαὶ σκανταλιὲς», πολλαὶς ἀπὸ τὰς ὁποίας θὰ ἔχουν καὶ σοβαρὰς ἐπιπτώσεις συναισθηματικάς, οἰκονομικάς κ.ἄ.; Τὸ πρόστιμον εἰς μὴ δεχομένους τὸν ἐμβολιασμὸν εἶναι ἀνήκουστον νὰ συμβαίνη προληπτικῶς μὲ τὴν αἰτιολογίαν ὅτι πιθανῶς θὰ κολλήσουν τὸν ἰόν, πιθανῶς θὰ τὸν μεταδώσουν εἰς ἄλλους, πιθανῶς θὰ ἀσθενήσουν βαρέως, πιθανῶς θὰ χρειασθοῦν νοσηλείαν, πιθανῶς… πιθανῶς… πιθανῶς… Ἀκόμη βεβαίως καὶ ἂν χρειασθῆ κάποιος ΜΕΘ, ποὺ κοστίζει καθημερινῶς χιλιάδας εὐρώ, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ τίθεται τὸ ζήτημα προστίμου ὄχι μόνον, διότι ὁ ἀσφαλισμένος ἔχει πληρώσει πολλαπλῶς ἀσφαλιστικὰς εἰσφορὰς καὶ ἀτελειώτους φόρους, ἀλλὰ καὶ διότι εἶναι ἀπάνθρωπον μία κοινωνία νὰ διαπραγματεύεται μὲ οἰκονομικοὺς ὅρους τὴν νοσηλείαν. Ὅμως, εἰς τὴν παροῦσαν περίπτωσιν δὲν ὑπάρχει οὔτε αὐτὴ ἡ βεβαιότης νοσηλείας, ἀλλὰ ἡ ἐκ προοιμίου τιμωρία διὰ κάτι ποὺ ἴσως δὲν συμβῆ ποτέ! Εἶναι ἐντελῶς παράλογον!
Ἕκτον, ἡ ἐξακρίβωσις τοῦ μὴ ἐμβολιασμένου ἀπαιτεῖ παραβίασιν προσωπικῶν δεδομένων. Ὅταν ἕνας τροχονόμος ἐπιβάλη πρόστιμον εἰς μὴ φέροντα κράνος, τὸ ἀδίκημα εἶναι προφανὲς καὶ δημόσιον: οἱοσδήποτε διαπιστώνει ἄνευ ἐνδοιασμοῦ ὅτι ὁ συγκεκριμένος δὲν ἔφερε κράνος. Ἡ ἐπιβολὴ προστίμου εἰς μὴ ἐμβολιασμένον ἀφορᾶ εἰς ὑποτιθέμενον ἀδίκημα ποὺ οὔτε προφανὲς εἶναι οὔτε εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ θέση εἰς κίνδυνον κάποιον, καθότι ὁ μὴ ἐμβολιασμένος δύναται νὰ τηρῆ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα μέτρα (μάσκα ὑψηλῆς προστασίας, συχνὰ ἐργαστηριακὰ τέστ ἀνιχνεύσεως τοῦ ἰοῦ, τήρησιν ἀποστάσεων, ἀντισηπτικά, ἐγκλεισμὸς εἰς τὴν οἰκίαν του κ.ἄ.), τὰ ὁποῖα δύνανται νὰ ἐξασφαλίσουν ὅτι οὔτε αὐτὸς θὰ κολλήση οὔτε θὰ μεταδώση τὸν ἰόν. Τὸ κράτος ὅμως προκειμένου νὰ ἐξακριβώση τὸ μὴ προφανές, δηλ. ποῖος δὲν ἐνεβολιάσθη, παραβαίνει τὸ ἰατρικὸν ἀπόρρητον τοῦ ἑκάστου πολίτου, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἴσως εἶναι ὑγιέστατος, χωρὶς τὴν συναίνεσίν του.
Δὲν ἀναμένομεν τὴν Πολιτείαν νὰ ἀναιρέση τὸν παραλογισμὸν ποὺ ἡ ἰδία καθιέρωσεν ἐξυπηρετοῦσα ἀλλοτρίους σκοπούς. Ἀποροῦμεν ὅμως μὲ ὅλους ὅσους συμπράττουν καὶ συνεπικουροῦν αὐτὴν τὴν κατάστασιν ποὺ ἄλλο τι δὲν εἶναι παρὰ τὸ λυκαγεὺς τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Μεγίστην εὐθύνην φέρει ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία, ἡ ὁποία προτιμᾶ νὰ «καμαρώνη» εἰς τὸ πλευρὸν τῆς ἐξουσίας, παρὰ νὰ μάχεται «πλάϊ» εἰς τὴν Δημοκρατίαν.