Στὸ κανάλι «Ἀπαρχὴ» στὸ YouTube ἀνέβηκε λίγες ἡμέρες πρὶν ἕνα βίντεο σχετικὰ μὲ τοὺς διαλόγους Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν. Ὁμιλητής τοῦ βίντεο εἶναι ὁ π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος. Ἐπειδὴ κρίνουμε ὅτι τὸ βίντεο ὁδηγεῖ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ σὲ οἰκουμενιστικά συμπεράσματα, ἀποφασίσαμε νὰ σχολιάσουμε τὰ λεγόμενα τοῦ πατρὸς Ἀμφιλοχίου Μήλτου. Τὰ πλάγια γράμματα σὲ παρένθεση εἶναι τὰ σχόλιά μας.
π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ἐμεῖς πολλὲς φορές, καχύποπτοι ὄντες, καὶ δυστυχῶς ἀνάμεσά μας αὐτοὶ ποὺ εἶναι πιὸ καχύποπτοι καὶ πιὸ προκατειλημμένοι γιὰ τὴν ὅλη αὐτὴ διαδικασία τοῦ διαλόγου, θεωροῦν ὅτι ὁ δυνατὸς καὶ ἐξουσιαστικὸς Ρωμαιοκαθολικισμὸς θέλει, γιὰ νὰ μεγαλώσει ἀκόμα περισσότερο, νὰ συμπεριλάβει στοὺς κόλπους του καὶ νὰ ὑποτάξει καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἔτσι χρησιμοποιεῖ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ τὸ κάνει αὐτό».
(Ξεχνάει ἐδῶ ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος νὰ ἀναφέρει τὴν Οὐνία. Ἐὰν ἴσχυε ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ πατρός, τότε ἡ Οὐνία θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν παπικὴ ἐξουσία, πρᾶγμα ἀσφαλῶς ποὺ δὲν ἔγινε ποτέ. Δυστυχῶς, ὅμως, οἱ παπικοί μᾶς θέλουν οὐνίτες, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ π. Γ. Μεταλληνός. Εἶναι πρόθυμοι, π.χ., νὰ μᾶς ἀφήσουν, λὲς καὶ μᾶς κάνουν τὴ χάρη, νὰ μὴ ἀπαγγέλλουμε τὸ Filioque στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἀλλὰ στὸ θέμα τοῦ πρωτείου δὲν κάνουν πίσω, ἀκόμη καὶ ὅσοι εἶναι καλοπροαίρετοι. Ὁπότε ναί, θέλουν νὰ μᾶς ὑποτάξουν).
π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ὁ χριστιανικὸς κόσμος, ὅπως γνωρίζουμε, εἶναι δυστυχῶς κατακερματισμένος. Ἔτσι, τὸ τοπίο, ὅπως διαμορφώνεται σήμερα, κυριαρχεῖται ἀπὸ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι πράγματι μία πολὺ ὀργανωμένη ἐκκλησία, χάρη στὴ συγκεντρωτικότητα ποὺ ὑπάρχει καὶ στὸ σημεῖο ἀναφορᾶς ποὺ εἶναι ὁ Πάπας Ρώμης καὶ τὸ ὁποῖο ἑνοποιεῖ οὐσιαστικά τούς ἀνὰ τὸν κόσμο χριστιανοὺς ποὺ εἶναι μέλη τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας».
(Ἄρα ἡ παπικὴ ἐκκλησία κυριαρχεῖ στὸν χριστιανικὸ κόσμο ἕνεκα τοῦ πρωτείου τοῦ Πάπα; Ἂς τὸ πεῖ ξεκάθαρα ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος. Ὁ χριστιανικὸς κόσμος δὲν εἶναι κατακερματισμένος, ἐπειδὴ ὑπάρχουν πολλὲς ὁμολογίες. Τὸ ὅτι οἱ αἱρετικοὶ διαφοροποιοῦνται ἀπὸ τὴν πίστη τῆς Μίας, Ἁγίας, Ἀποστολικῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, δὲν σημαίνει ὅτι ὑπάρχει κατακερματισμὸς στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ).
π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Παράλληλα, ὑπάρχουν καὶ οἱ πολλὲς Προτεσταντικὲς ὁμολογίες, οἱ ὁποῖες προέκυψαν ἀπὸ τὸν Ρωμαιοκαθολικὸ κόσμο. Εἶναι ἕνα σχίσμα τῆς Δύσης, τὸ ὁποῖο, βέβαια, θέλοντας νὰ διορθώσει κάποια κακῶς κείμενα τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, ἔφτασε σὲ κάποιες ἀκρότητες καὶ οὐσιαστικὰ βάθυνε ἀκόμα περισσότερο τὴ διαφορὰ καὶ τὴν ἀπομάκρυνσή του τόσο ἀπὸ τοὺς Καθολικοὺς ὅσο καὶ ἀπὸ ἐμᾶς.
Ἔτσι, σήμερα μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι θὰ ἦταν πολὺ πιὸ ἐφικτὴ καὶ πολὺ πιὸ εὔκολη μία ἑνότητα μεταξὺ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν Καθολικῶν παρὰ μία ἕνωση μὲ τοὺς Προτεστάντες. Καὶ αὐτό, νομίζω, εἶναι πασιφανές, βλέποντας κανεὶς ὅτι μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς μοιραζόμαστε πάρα πολλὰ πράγματα καὶ ἀσφαλῶς πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα μοιραζόμαστε μὲ τοὺς Προτεστάντες».
(Τί ἀκριβῶς μοιραζόμαστε μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς; Τὸ Filioque; Τὴν κτιστὴ χάρη τῆς θεότητας; Τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα; Τὴ νεστοριανικὴ τους χριστολογία; Τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀγαμία τοῦ κλήρου ποὺ ὁδήγησε καὶ ὁδηγεῖ σὲ ἠθικὰ ἐγκλήματα; Τὸν μεταθεϊσμὸ πού προωθεῖται ἀπὸ μερικοὺς Ἰησουίτες; Τὴν κοινωνία ποὺ ἔχουν μὲ τοὺς μονοφυσίτες καὶ τοὺς νεστοριανούς;).
π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Καὶ αὐτὸ ἔχει νὰ κάνει ὄχι μόνο μὲ τὰ βασικά μας δόγματα, ποὺ εἶναι ἡ Ἁγία Τριάδα καὶ ὁ Χριστός, βέβαια, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκεῖνοι τὴν κατανοοῦν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ δομὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει πλέον στὶς περισσότερες — ὄχι σὲ ὅλες, βέβαια — ἀλλὰ στὶς περισσότερες Προτεσταντικὲς ὁμολογίες. Αὐτὲς δὲν ἔχουν κἄν τὴν ἱερωσύνη καὶ τὴν ἀντίληψη γιὰ τὸ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ὅπως τὴν ἔχουμε ἐμεῖς ἀλλὰ καὶ ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία».
(Ἄρα τὸ κοινὸ ποὺ ἔχουμε μὲ τοὺς παπικούς, σύμφωνα μὲ τὸν πατέρα Ἀμφιλόχιο, εἶναι ἡ ἐκκλησιαστικὴ δομή. Ἀλλὰ ἡ ἐκκλησιαστικὴ δομὴ εἶναι δευτερευούσης σημασίας. Ἡ δομὴ ὑπάρχει, γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὸ περιεχόμενο, τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ ἀνόθευτη πίστη στὸν Χριστὸ καὶ στὴν Ἁγία Τριάδα. Ὅταν τὸ περιεχόμενο εἶναι ἀλλοιωμένο, ἡ ὁμοιότητα σὲ ἐπίπεδο δομῆς δὲν λέει τίποτε. Ἴσως ἐπίσης ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος νὰ ἐντοπίζει κοινὰ μεταξὺ παπικῶν καὶ Ὀρθοδόξων σὲ ὅ,τι ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν ἀπαράδεκτο ἐπισκοποκεντρισμό. Ὅμως ὁ ἐπισκοποκεντρισμὸς δὲν εἶναι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ χαρακτηρίζει τὸν παπικὸ κληρικαλισμό).
π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Οἱ ρωμαιοκαθολικοί βλέπουν τοὺς Ὀρθοδόξους πάντοτε, θὰ ἔλεγα, μὲ ἕνα ἰδιαίτερο σεβασμό, τὸν ὁποῖο ἐμεῖς πολλὲς φορὲς δὲν ἀντιλαμβανόμαστε. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ὅποιος ζήσει σὲ Ρωμαιοκαθολικὸ περιβάλλον θὰ δεῖ ὅτι πράγματι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, ἂν καὶ δὲν εἴμαστε ἰδιαίτερα γνωστοὶ στὸ εὐρύτερο ρωμαιοκαθολικὸ κόσμο, τουλάχιστον στοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ἐντούτοις ἐκπροσωποῦμε μία παραδοσιακὴ μορφὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζεται ὅτι πρά-γματι διασώζει κάτι τὸ αὐθεντικὸ καὶ τὸ γνήσιο».
(Δὲν μᾶς βλέπουν μὲ σεβασμό. Μᾶς θεωροῦν ὡς κάτι ἐξωτικό, καθότι ἔχουν χάσει τὴ νηστεία, τοὺς ὄρθρους καὶ τὶς προσευχές. Μᾶς βλέπουν ὡς κάτι ἐντυπωσιακό. Ὡς κάτι ποὺ ἔχει διασώσει κάτι τὸ ἀρχαῖο στοὺς κόλπους του. Ὅμως, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν θέλουν τὴν ὑποταγή μας, καθότι, ὅπως ἤδη εἴπαμε, στὸ θέμα τοῦ πρωτείου δὲν κάνουν καὶ δὲν θὰ κάνουν ποτὲ πίσω. Τὸ θέμα δὲν εἶναι, λοιπόν, νὰ ἐντυπωσιάσουμε ὁρισμένους καλοπροαίρετους Λατίνους, οἱ ὁποῖοι ὄντως ὑπάρχουν, ἀλλὰ νὰ τοὺς κηρυχθεῖ ἡ ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας, οὕτως ὥστε νὰ μεταστραφοῦν. Ὁ ἐντυπωσιασμὸς δὲν λέει τίποτε, ἀλλὰ ἡ μετάνοια).
π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Καὶ αὐτὴ ἡ περίφημη ἔκφραση ποὺ πολλὲς φορὲς ἔχει χρησιμοποιηθεῖ, ὅτι “τὸ φῶς εἶναι ἀπὸ τὴν Ἀνατολή”, πράγματι τὴ βλέπουμε νὰ ἐπαναλαμβάνεται πολλὲς φορές. Πιστεύουν ὅτι ἔχουν νὰ πάρουν πράγματα ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Καὶ νομίζω ὅτι καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ κινητήριος δύναμη αὐτοῦ τοῦ διαλόγου μὲ τὴν Ὀρθοδοξία».
(Τὸ νὰ πάρουν πράγματα δὲν λέει τίποτε. Ἴσα ἴσα, αὐτὸ σημαίνει αἵρεση, παίρνω / ἐπιλέγω πράγματα. Τὸ θέμα εἶναι νὰ ἀποδεχθοῦν, ὅπως καὶ ἐμεῖς, τὴ θεραπεία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στὴν ὅραση τοῦ Θεοῦ, ὅραση ποὺ οἱ Λατῖνοι ἀναβάλλουν γιὰ τὸ μέλλον, στὴν πέραν τοῦ τάφου ζωή).
π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ἐμεῖς πολλὲς φορές, καχύποπτοι ὄντες, καὶ δυστυχῶς ἀνάμεσά μας αὐτοὶ ποὺ εἶναι πιὸ καχύποπτοι καὶ πιὸ προκατειλημμένοι γιὰ τὴν ὅλη αὐτὴ τήν διαδικασία τοῦ διαλόγου, θεωροῦν ὅτι ὁ δυνατὸς καὶ ἐξουσιαστικὸς Ρωμαιοκαθολικισμὸς θέλει, γιὰ νὰ μεγαλώσει ἀκόμα περισσότερο, νὰ συμπεριλάβει στοὺς κόλπους του καὶ νὰ ὑποτάξει καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ἔτσι χρησιμοποιεῖ διάφορους τρόπους, γιὰ νὰ τὸ κάνει αὐτό».
(Ἔτσι εἶναι. Οἱ ναοὶ στὴ Δύση ἀδειάζουν. Χειροτονοῦν ἀνθρώπους ἀπὸ τὶς τρίτες χῶρες, γιατί δὲν ἔχουν κλήσεις ἱερατικὲς ἀπὸ δυτικούς. Θέλουν νὰ ἔχουν τὴν πρωτοβουλία στὴν ἑνότητα, γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι εἶναι ἡ μία ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ).
π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Νομίζω ὅτι αὐτὸ εἶναι περισσότερο μία προκατάληψη καὶ ἕνας μῦθος ποὺ ἐπικρατεῖ καὶ δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχει τέτοια ἰδέα, τουλάχιστον ποὺ νὰ φαίνεται μὲ κάποιον τρόπο ἢ νὰ διαφαίνεται στοὺς Ρωμαιοκαθολικούς. Ἀντιθέτως, νομίζω ὅτι, προσβλέποντας σὲ μία ἕνωση μὲ ἐμᾶς, οὐσιαστικὰ θέλουν καὶ ἐκεῖνοι νὰ πραγματοποιήσουν τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν ἕνωση μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν καὶ θεωροῦν ὅτι εἶναι πολὺ πιὸ πιθανὸ αὐτὸ νὰ γίνει μὲ ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους».
(Ἡ ἕνωση πρέπει νὰ γίνει ἐν ἀληθείᾳ. Πῶς μπορεῖ νὰ γίνει ἡ ἕνωση ὅταν οἱ Λατῑνοι δὲν ἀλλάζουν ἔστω καὶ μία ἀπὸ τὶς αἱρέσεις πού ἀναφέραμε προηγουμένως;).
π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος: «Ἀκριβῶς ἐπειδὴ μοιραζόμαστε, σχεδὸν θὰ λέγαμε, τὰ περισσότερα πράγματα, τόσο σὲ ἐπίπεδο διδασκαλίας ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο ἐκκλησιαστικῆς πραγματικότητας καὶ τάξης. Βέβαια, ἔχουν καὶ ἐνδιαφέρον γιὰ τοὺς Προτεστάντες, διότι εἶναι καὶ αὐτό, θὰ λέγαμε, κομμάτι δικό τους, “σπλάγχνα ἐκ τῶν σπλάγχνων τους”. Ἀλλά, βέβαια, νομίζω ὅτι καὶ ἐκεῖ πλέον οἱ προσπάθειες διαλόγου περνοῦν πολλὰ προβλήματα.
Τὸ κύριο πρόβλημα, βέβαια, εἶναι αὐτὸς ὁ κατακερματισμὸς τῶν Προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν, ὁ ὁποῖος τουλάχιστον δὲν ἐπιτρέπει νὰ εἶναι ὁρατὴ μία λύση ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ Προτεσταντικοῦ κόσμου καὶ θὰ ἀφοροῦσε μία σύγκλιση ἀπόψεων καὶ θεολογικῶν θέσεων».
(Ἄρα εἶναι πιὸ δύσκολη ἡ ἕνωση παπικῶν καὶ προτεσταντῶν, γιατί δὲν ἔχουν τὴν ἴδια ἐπισκοποκεντρικὴ δομή. Ἂς τὸ πεῖ ξεκάθαρα ὁ πατὴρ Ἀμφιλόχιος. Περισσότερα κοινά, πάντως, ἔχουμε ὡς Ὀρθόδοξοι μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Προτεστάντες, γιατί ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀρνοῦνται τὴν ἀναλογία τῶν ὄντων καὶ τὶς κτιστὲς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ.)
π. Ἀμφιλόχιος Μῆλτος:« Καί, βέβαια, οἱ ἐξελίξεις ὅπως γίνονται, ὅπως τὶς βλέπουμε σὲ θέματα ποὺ ἀφοροῦν ἠθικὰ καὶ κοινωνικὰ ζητήματα, στὸν Προτεσταντικὸ κόσμο, νομίζω ὅτι δυσχεραίνουν καὶ καθιστοῦν ἀκόμα πιὸ μακρινὴ καὶ ἀπαισιόδοξη τὴν ἐλπίδα μίας ἑνότητας μαζί τους».
Κλείνοντας τὸν σχολιασμό, θὰ θέλαμε νὰ ἀναρωτηθοῦμε ποιὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ ρόλος τῆς «Ἀπαρχῆς»; Εἶναι κανάλι στὸ YouTube πού ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν κατήχηση τῶν πιστῶν, ὅπως ἰσχυρίζεται ἡ ἴδια, ἢ πρόκειται γιὰ μέσο ἄσκησης οἰκουμενιστικῆς προπαγάνδας; Τί ἐξυπηρετεῖ τὸν ὀρθόδοξο λαὸ ἕνα τέτοιο βίντεο; Μήπως ἡ Ἀπαρχὴ στοχεύει στὴν ἀπαρχὴ τῆς ἐξοικείωσης τοῦ ὀρθόδοξου ποιμνίου μὲ τὴν ἰδέα τῆς ἑνώσεως μέ τοὺς παπικούς; Ἡ ἀπάντηση δυστυχῶς εἶναι ἀναμφιλέκτως καταφατική.
Ν. Ρωμανὸς