Ἡ ἐγκάρδιος προσευχή

Ἡ προσευχή μας εἶναι ἡ συν­ομιλία μας μὲ τὸ Θεό, τὸν Οὐράνιο Πατέρα μας, ὁ Ὁποῖ­ος μᾶς ἀκούει, διότι μᾶς ἀγαπάει. Μᾶς ἀκούει, μὲ στοργὴ καὶ συμπόνια, ὅπως ὁ φυσικὸς καλὸς πατέρας μας. Διαβάσαμε στὸ διαδίκτυο μία σύντομη, ἀλλὰ θαυμαστὴ προσευχὴ τοῦ μεγάλου Ρώσου ἁγίου Φιλαρέτου Μόσχας: «Σὺ μὲ ἀγαπᾶς περισσότερο ἀπὸ ὅσο ἐγὼ ξέρω νὰ ἀγαπῶ τὸν ἑαυτό μου. Κύριέ μου, δῶσε στὸ δοῦλο Σου ἐκεῖνο ποὺ οὔτε νὰ ζητήσω δὲν μπορῶ. Δὲν τολμῶ νὰ σοῦ ζητιανέψω οὔτε ἀπαλλαγὴ ἀπὸ πάθη, οὔτε ἀρετές, οὔτε ἀπόλαυση χάριτος, παρὰ μόνο στέκομαι μπροστά Σου μὲ τὴν καρδιά μου ἀνοικτὴ ἀπέναντί Σου. Σὺ βλέπεις τὶς ἀνάγκες ποὺ ἐγὼ δὲ βλέπω, κοίταξέ με καὶ πρᾶξε κατὰ τὸ ἔλεός Σου. Χτύπησε καὶ θεράπευσε, ρῖξε με καὶ ἀνύψωσέ με. Πάλλομαι καὶ σιωπῶ μπροστὰ στὴν ἅγια θέλησή Σου καὶ μπροστὰ στὶς κρίσεις Σου γιὰ μένα. Προσφέρω τὸν ἑαυτό μου ὡς θυσία πρὸς Ἐσένα. Δὲν ὑπάρχει μέσα μου ἄλλη ἐπιθυμία παρὰ μόνο νὰ ἐκπληρώσω τὸ θέλημά Σου. Μάθε με νὰ προσεύχομαι. Ἔλα Ἐσὺ ὁ Ἴδιος μέσα μου νὰ προσεύχεσαι. Ἀμήν…». Ζοῦμε σὲ τραγικὲς ἐσχατολογικὲς καὶ ἀποκαλυπτικὲς ἡμέρες, ὅπου πλεονάζει ὁ φόβος καὶ ἡ ἀνασφάλεια. Τὸ μοναδικὸ καταφύγιό μας, ἡ παρηγοριά μας καὶ τὸ ἀσφαλὲς καταφύγιό μας εἶναι ὁ Θεός! Ἂς τὴν ἐντάξουμε στὴν προσωπική μας προσευχὴ καὶ νὰ εἴμαστε σίγουροι ὅτι μόνο ὠφέλεια θὰ ἀποκομίσουμε!