Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία καὶ μοναδική. Ὑπάρχουν δυστυχῶς καὶ Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν τὸν Πάπα καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ ὡς κανονικοὺς ἐπισκόπους. Ἀντιπαλεύονται τοιουτοτρόπως τὴ μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο προβάλλουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία μὲ δύο παράλληλες δομὲς ἢ ‘’πνεύμονες’’, ὅπως ἀρέσκονται νὰ λέγουν κάποιοι. Ὅσο ὅμως καὶ νὰ προσπαθήσουν νὰ βροῦν θεολογικὴ ἑρμηνεία στὴ στρέβλωση αὐτή, δὲν πρόκειται νὰ τὰ καταφέρουν, γιὰ τὸ λόγο ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ μεγάλο ἀτόπημα.
«Κατὰ τὴν ἑνιαίαν στάσιν τῶν Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων ἡ Ἐκκλησία εἶναι μόνον μία, ἀλλὰ καὶ μοναδική, διότι ὁ εἷς καὶ μοναδικὸς Θεάνθρωπος, ἡ Κεφαλή της, δὲν δύναται νὰ ἔχει πολλὰ σώματα. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ μοναδική, διότι εἶναι τὸ σῶμα τοῦ μοναδικοῦ Χριστοῦ», ἀναφέρει μὲ ἐκκλησιολογική σαφήνεια γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τή Μία Ἁγία Ἐκκλησία, ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς.
Δὲν μποροῦμε νὰ ἀναφερόμαστε στὸ ἄτοπο τῶν δύο παράλληλων δομῶν ἢ στο ‘’θεώρημα τῶν δύο πνευμόνων’’, γιατί ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε ἔχασε τὴν Οἰκουμενικότητά της. Ἡ Μία Ἁγία Ἐκκλησία δὲν ἀπώλεσε τὴν Οἰκουμενικότητά της μετὰ τὸ Σχίσμα τοῦ 1054 καὶ τὴν ἀποκοπὴ τῶν Παπικῶν ἀπὸ αὐτήν. Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶναι Οἰκουμενική.
Γιατί διαμφισβητοῦν τὴν οἰκουμενικότητά της; Οὐδὲ ἐπ’ ἐλάχιστον μειώνεται ἡ οἰκουμενικότητά της, ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι στὸν Παπισμὸ ‘’συνοδικῶς’’ μάλιστα θεωρήθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς ἐλλειμματική. Σὲ αὐτὸ οἱ ἀντιεκκλησιαστικῶς ἐπιμένοντες σὲ ‘’δύο πνεύμονες’’, σκοπίμως δὲν ἀναφέρονται οὔτε ἀκροθιγῶς.
Ἂς δώσουν λοιπὸν ἀπάντηση τῆς ἀντιεκκλησιαστικῆς ὕβρεως περὶ “ἐλλειμματικῆς Ἐκκλησίας’’ γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀκολούθως ἂς συνθέσουν τὰ ἐπιχειρήματά τους γιὰ τὴν ἐκκλησιολογικὴ στρέβλωση περὶ δύο παράλληλων δομῶν ἢ πνευμόνων, ὅπως ἀρέσκονται νὰ λένε.
Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι στὸ καλούμενο Π.Σ.Ε., γίνονται ἀόριστες ἀναφορὲς γιὰ τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐπιτηδευμένη αὐτὴ ἀσάφεια γιὰ τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας, ἐρείδεται ἀπὸ τὸ ὅτι συνεπακόλουθα θὰ πρέπει νὰ ἀναφέρουν καὶ ποιὰ εἶναι ἡ Μία, Ἁγία Ἐκκλησία. Ὅπως ἀντιλαμβανόμαστε μία τέτοια προσπάθεια ὁρισμοῦ τῆς Μίας, Ἁγίας Ἐκκλησίας θά ‘’δυσκολέψει’’ περισσότερο τὰ πράγματα στὸ Π.Σ.Ε. Ὡς ἐκ τούτου θὰ ἀρκοῦνται σὲ ἀοριστολογίες καὶ ἐκκλησιολογικὲς στρεβλώσεις καὶ ἐπιτηδευμένες ἀσάφειες.
Δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι, προβάλλοντας τὴ στρέβλωση τῶν δύο παράλληλων δομῶν ἢ ‘’πνευμόνων’’, οἱ ὁποῖες ὅμως καμιὰ κοινωνία δὲν ἔχουν μεταξύ τους, μειώνουν μὲ αὐτὸ τὸ ἀτόπημα τὸ ἐκκλησιολογικό κῦρος τῆς Μίας Ἁγίας Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τὴν οἰκουμενικότητά της.
Ὁ,τιδήποτε ἀναιρεῖ τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὅτι αὐτὴ δηλαδὴ εἶναι ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀποτελεῖ ἐκκλησιολογικὴ στρέβλωση. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, δὲν εἶναι κεφαλὴ μίας Ἐκκλησίας, μὲ δύο παράλληλες δομές, ποὺ καμιὰ κοινωνία δὲν ἔχουν μεταξύ τους. Δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸ θεολογικὸ ἀδιέξοδο μίας τέτοιας στρέβλωσης;
Μὲ τέτοιες ἐκκλησιολογικὲς στρεβλώσεις, δυστυχῶς ἐπαναπαύουν ἑκατομμύρια Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ ἀποτελοῦν ἐμπόδιο γιὰ ἐπιστροφή τους στὴν Μία Ἐκκλησία. ‘’«Αὐτὸ ποὺ ἐπιβάλλεται σὲ κάθε Ὀρθόδοξο εἶναι νὰ βάζη τὴν καλὴ ἀνησυχία καὶ στοὺς ἑτερόδοξους, νὰ καταλάβουν δηλαδὴ ὅτι βρίσκονται σὲ πλάνη, γιὰ νὰ μὴ ἀναπαύουν ψεύτικα τὸν λογισμό τους, καὶ στερηθοῦν καὶ σ’ αὐτὴν τὴν ζωὴ τὶς πλούσιες εὐλογίες τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ στὴν ἄλλη ζωὴ στερηθοῦν τὶς περισσότερες καὶ αἰώνιες εὐλογίες τοῦ Θεοῦ’’*, τονίζει ὁ Ἅγιος Παΐσιος.
Ὁ Γέροντας Γεώργιος Καψάνης ἀναφέρει ἁγιορείτη γέροντα, ὁ ὁποῖος εἶπε τὰ ἑξῆς : ‘’Πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ δεχθοῦμε τοὺς Λατίνους, χωρὶς νὰ ἀλλάξουν σὲ τίποτε καὶ συγχρόνως νὰ ἀνάβουμε τὸ καντήλι ἐμπρὸς στὸ Πρωτᾶτο, στὸν τόπο ποὺ ἐθανατώθηκαν οἱ ἐλέγξαντες τοὺς Λατινόφρονας μάρτυρες μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, πού τιμᾶμε ὡς ἁγίους;’’***.
Ἕνα ἀκόμα θλιβερὸ εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι κάποιοι αἰτιολογοῦν τὸν διάλογο μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, μὲ τὸ ‘’ἐπειδὴ ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία’’, παραπέμποντας στὸ γνωστὸ θεώρημα τῶν δύο παράλληλων ἐκκλησιαστικῶν δομῶν.
Ἂν προσμετρηθεῖ ἐπίσης καὶ τὸ ὅτι, βρισκόμαστε στὴν περίοδο τῶν παχέων ἀγελάδων γι’ αὐτοὺς ποὺ τὴν ὀρθόδοξη ἀκρίβεια ‘’ἐξουδετερώνουν’’ ὡς ἀκρότητα, καταλαβαίνουμε ὅτι ἔχει πολὺ δρόμο ἀκόμα, μέχρι νὰ ἔλθουν οἱ καλύτερες ἡμέρες καὶ νὰ ἐκλείψουν οἱ ἀντιεκκλησιαστικὲς στρεβλώσεις.
Σημειώσεις:
*Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς «Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος»
**Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου’’Ἐπιστολὲς’’ – Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης.
***Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου, Καθηγουμένου Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου «Ὀρθόδοξος Μοναχισμὸς & Ἅγιον Ὄρος», Β΄ Ἔκδοσις ἐπηυξημένη, Ἱερὰ Μονὴ Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος 1997.