Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, διδάσκαλος
Διαβάζοντας τὶς προτεινόμενες ἀλλαγὲς στὴν ἑπόμενη ἀναθεώρηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος (ἄρθρα τοῦ κ. Χαράλαμπου Ἄνδραλη, στὸν Ο.Τ., ἀρ. φύλλου 2.454 καὶ 2.455) δὲν εἶναι δύσκολο νὰ καταλάβει κανείς, ὅτι μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θὰ ἀνοίξουν διάπλατα οἱ πύλες γιὰ μία Ἑλλάδα, στὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας περιθωριοποιεῖται ἐν ὀνόματι τοῦ… ἐκσυγχρονισμοῦ. Τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας ὅμως θὰ πρέπει νὰ παραμείνει ὡς ἔχει καὶ τοῦτο γιὰ τοὺς παρακάτω λόγους:
Ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων (ἄνω του 95%) εἶναι βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ἐπιπλέον μία πρόσφατη ἔρευνα ἔδειξε ἡ Ἑλλάδα εἶναι στὴν πρώτη θέση ἀνάμεσα σὲ 34 χῶρες τῆς Εὐρώπης στὴν κατηγορία «Σημασία τῆς θρησκείας» μὲ τὸ 55% τῶν ἐρωτηθέντων νὰ δηλώνει ὅτι ἡ θρησκεία διαδραματίζει καίριο ρόλο στὴ ζωή τους, ἐνῷ 6 στοὺς 10 Ἕλληνες πιστεύουν στὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως ἡ θρησκευτικὴ οὐδετερότητα δὲ συνάδει μὲ τὸ αἴσθημα τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους ἀπέναντι στὴ θρησκεία του, μὲ τὴν ὁποία ἐξακολουθεῖ νὰ ἔχει ἰσχυροὺς δεσμούς.
Ἡ Ὀρθοδοξία ἔπαιξε καίριο ρόλο στὴν ἱστορικὴ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ ἰδιαίτερα τὴν ἱστορικὴ περίοδο τῆς τουρκοκρατίας γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἑλληνικῆς ἐθνικῆς ταυτότητας. Ἡ Ὀρθοδοξία διαφύλαξε τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἀπὸ τὸν ἐξισλαμισμό, ὁ ὁποῖος συνεπαγόταν ταυτόχρονα καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς του συνείδησης. Ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ ἀναγνώριση τοῦ ρόλου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἐλάχιστο φόρο τιμῆς τοῦ νεότερου ἑλληνικοῦ κράτους ἀπέναντί της.
Ἕνα συνταγματικὰ οὐδετερόθρησκο κράτος ἀνοίγει τὸ δρόμο γιὰ κατάργηση τῶν θρησκευτικῶν ἀργιῶν, ἀποκαθήλωση τῶν εἰκόνων ἀπὸ ὅλα τὰ δημόσια κτίρια καὶ μάλιστα ἀπὸ τὶς αἴθουσες διδασκαλίας τῶν σχολείων, κατάργηση τοῦ σχολικοῦ ἐκκλησιασμοῦ, τοῦ ἁγιασμοῦ, τῆς πρωινῆς προσευχῆς ἀλλὰ καὶ περαιτέρω συρρίκνωση καὶ ἀλλοίωση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Διόλου ἀπίθανο νὰ ἀπαιτηθεῖ ἀκόμα καὶ κατάργηση τοῦ σταυροῦ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ σημαία ὡς θρησκευτικοῦ συμβόλου. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι καὶ τὸ Σύνταγμα τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ἀναφερόταν ἁπλῶς σὲ θρησκευτικὴ οὐδετερότητα, ἀλλὰ πολὺ γρήγορα ἐξελίχθηκε στὴν πράξη στὸν πιὸ ἀπηνῆ θρησκευτικὸ διωγμό.
Ὁ Πολιτισμός, ἡ Θρησκεία, ἡ Γλῶσσα, ἡ Ἱστορία ἑνὸς ἔθνους ἀποτελοῦν τοὺς στύλους πάνω στοὺς ὁποίους στηρίζεται. Αὐτοὺς τοὺς στύλους φαίνεται ὅτι ἀργά, ἀλλὰ σταθερὰ θέλουμε ἐδῶ καὶ χρόνια νὰ τοὺς ρίξουμε κάτω. Ὅπως πολὺ σοφὰ ἔλεγε καὶ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, «ἔχουμε βαλθεῖ νὰ πριονίζουμε τὸ κλαδὶ πάνω στὸ ὁποῖο καθόμαστε». Ἂς μὴ γελιόμασθε. Πίσω ἀπὸ τὴ θρησκευτικὴ οὐδετερότητα κρύβεται ἡ ἀθεΐα. Αὐτοὶ ὅμως ποὺ ἀγωνίσθηκαν γιὰ τὴν ἐλευθερία μας εἶχαν ἰδανικά. Δὲν ἦταν ἀπάτριδες καὶ ἄθρησκοι, ἀλλὰ θερμοὶ πατριῶτες καὶ πιστοὶ Χριστιανοὶ καὶ ἤθελαν τὴ θρησκεία μας θεμέλιο τοῦ νεοελληνικοῦ βίου. Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εἶπε χαρακτηριστικά:« Ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἄρματα εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος», κι ὁ Ἰωάννης Μακρυγιάννης συμπληρώνει: «Χωρὶς πίστη στὴ θρησκεία καὶ ἀγάπη στὴν πατρίδα ἔθνη δὲν ὑπάρχουν». Τί θά ’λεγαν ἆραγε, ἂν ἔβλεπαν τὴν κατρακύλα ὅλων ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ ὁρίζουν σήμερα τὴν Ἱστορία αὐτοῦ τοῦ τόπου;