Λείψανα Εὐαγγελικῆς παραδοχῆς, Νέο-ἀρειανισμός, ἡ χρῆσις μασκῶν καὶ πολλαπλῶν λαβίδων ὡς οὐνιτικὸν κλειδὶ τῆς Κερκόπορτας καὶ ἄλλα Εὐρωπαϊκὰ κουσούρια «εἰς τὰ χρόνια τοῦ κορωνοϊοῦ»
Τοῦ κ. Γεωργίου Μ. Λωσταράκου
Πατέρες, ἀδελφοί, φίλοι καὶ ἐχθροί, Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε.
Φινλανδία Μεγάλη Πέμπτη 14 Ἀπριλίου 2022, τότε μᾶς ἀνακοινώθηκε ἡ καινοφανὴς ἀπόφαση τῆς δημάρχου ὅτι τὸ ἐκκλησάκι 50m², ἀφιερωμένο στὴν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου θὰ κλείσει! Ἁρπάχτηκε ἀπὸ τὴν διοίκηση τῆς πόλης, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, χωρὶς καμία συζήτηση, ἀπροειδοποίητα καὶ ἄδικα, σχεδὸν διὰ τῆς βίας. Ἡ εὐελιξία τῆς γραφειοκρατικῆς διαδικασίας, τὸ ἀμετάκλητο τῆς ἀπόφασης, ἡ κάθετη ἀδιαπραγμάτευτη ἄρνηση ἐπίλυσης, συμβιβασμοῦ ἢ ἔστω ἀκόμα καὶ διαλόγου! Ἡ ταχύτητα μὲ τὴν ὁποία τυπώθηκαν ἄρθρα ὑπὲρ τῆς ἀποφάσεως τῆς σφράγισης τοῦ ναΐσκου, ἀλλὰ καὶ τὰ διαδικτυακὰ πικρόχολα σχόλια συλλήβδην κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς θρησκείας ὕποπτα προσκείμενης στοὺς σλαβόφωνους, καταδεικνύουν προσχεδιασμὸ καὶ στυγνὴ προκατάληψη. Ἡ πολιτικοκοινωνικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ δημιούργησε ὁ πρόσφατος φρικαλέος πόλεμος στὴν Οὐκρανία, εἶναι ἰδανικὴ γιὰ τέτοιου εἴδους πράξεις. Ἡ Μεγάλη Πέμπτη βάρυνε ἀκόμα περισσότερο μὲ τὴν ξαφνική, ἀνεπανάληπτη, σκληρόκαρδη καὶ ἀπερίσκεπτη ἀπόφαση τῆς δημάρχου. Διασκόρπισαν τὴν ἐκκλησία, σὲ καιροὺς καὶ τόπους πνευματικὰ ἄνυδρους καὶ δυσμενεῖς, μὲ κίνδυνο μεγάλο μήπως κάποιοι σκοντάψουν καὶ χαθοῦν ἴσως ἀνεπιστρεπτὶ καὶ κατευθύνουν στὶς πάντα καιροφυλακτοῦσες καὶ ζηλόφθονες, ἁρπαχτικὲς καὶ φιλήδονες οὐνιτικές, παπικές, προτεσταντικὲς ἀγκαλιές, οἱ ὁποῖες περιμένουν πάντα ἀνοιχτὲς καὶ φιλόξενες, ὅπως τὸ στόμα τοῦ καρχαρία καὶ σὲ δέχονται χωρὶς νὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα, οὔτε τὰ πνευματικὰ ἐργαλεῖα, πολλὲς φορὲς οὔτε κἄν τὴ διάθεση νὰ βοηθήσουν πρὸς ἀπαλλαγή παθῶν, φτάνει μόνο νὰ ἔχεις τὸ πορτοφόλι σου μαζὶ πρὸς ἄφεση ἐνοχῶν. Ὁ ναΐσκος ἔκλεισε προκειμένου νὰ “ἀξιοποιηθοῦν” οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ ὁ μικρὸς περίβολος καὶ ὁ μικρὸς φωτοδόχος ναός, μία εὔκολη καὶ ἀπερίσκεπτη ἐπένδυση μέσο καιροσκοπικῆς ἀντιρωσικῆς προπαγάνδας, γιὰ λεφτὰ καὶ ψήφους δηλαδή, γιὰ τριάντα ἀργύρια.
Ὁ χῶρος εἶχε δοθεῖ πρὶν ἀπὸ εἴκοσι χρόνια ἀπὸ τὸν δήμαρχο στοὺς μετανάστες ὀρθοδόξους ὡς χῶρος λατρείας, ἐπίσημα μὲ συμβόλαιο, (1) πράξη καθόλου σπάνια, ὅλες οἱ ὁμολογίες μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἀποκτοῦν τὸν χῶρο προσευχῆς τους. Χαρούμενα, ταπεινὰ μὲ τὸν ἀναμενόμενο γραφειοκρατικὸ τρόπο, ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, ἡ Ὀρθοδοξία ἀπέκτησε σὲ μία ἀπομακρυσμένη γωνιὰ τῆς πόλης ἕνα ναΐσκο, ὅπου κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας μεταμορφωνόταν σὲ καθεδρικὸ ἀσύγκριτα εὐρύχωρο καὶ μεγαλοπρεπῆ μὲ ὑπερκόσμια ἀτμόσφαιρα, δεύτερο στερέωμα «…ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα.». Ψαλμός18 Ἡ ἀναίρεση τοῦ συμβολαίου στηρίχτηκε σὲ νομικίστικες σοφιστεῖες καὶ σὲ διασπορὰ φημῶν. Μαζὶ μὲ τὸ χῶρο τῆς ἐκκλησίας ἀπαιτήθηκε ἡ ἐπιστροφὴ ἐξοχικῶν κατοικιῶν ποὺ δόθηκαν γιὰ τὴν ἀναψυχὴ Ρώσων διπλωματῶν. Οἱ διπλωμάτες ἀρνήθηκαν τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἐξοχικῶν καὶ τὸ θέμα ἔκλεισε ἐκεῖ. Γιὰ τὸ ἐκκλησάκι ὅμως δὲν ὑπῆρχε ἐπιλογὴ ἄρνησης ἢ βοήθεια ἐκ μέρους διπλωματῶν ἢ ἄλλων “ἐνδόξων τῆς γῆς” Ἡσ. 26:15.
Ὅταν ὁ Ἱερέας τοῦ Ναοῦ συνῆλθε ἀπὸ τὸ σάστισμα τῆς ἀναπάντεχης ἀπόφασης τῆς δημάρχου, φυσικὰ γνωστοποίησε τὴν καθόλα νόμιμη ἄδεια. Ἡ δημόσια ἀπάντηση τῆς δημάρχου ἦταν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς ἀγενής, παιδαριώδης καὶ πρόχειρη, καταδεικνύοντας μεταξὺ ἄλλων, τὴν ἔλλειψη πολιτικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τὴν μειωμένη ἱκανότητα κατανόησης τῆς ἀνάγκης τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος. Εἶπε ἡ Δήμαρχος σὲ συνέντευξη στὸν τύπο, περιληπτικὰ σὲ ἐλεύθερη μετάφραση,
“…Δὲν γνωρίζω κάτω ἀπὸ ποιὲς συνθῆκες ὑπογράφηκε αὐτὸ τὸ συμβόλαιο καὶ ἐφόσον ὁ δήμαρχος ποὺ ἔδωσε τὴν ἄδεια εἶναι τώρα μακαρίτης δὲν δυνάμεθα νὰ τὸν ρωτήσουμε καὶ νὰ ἐρευνήσουμε σὲ βάθος τὶς συνισταμένες τῆς ἀπόφασής του…’’. Ὁ ναΐσκος ἦταν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, στὴ Φινλανδία ἀπὸ παλιὰ αὐτὸ σὲ καθιστᾶ ἀντιπαθῆ, ὕποπτο καὶ ἀντιπατριώτη. Μερικὰ παραδείγματα γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ πολιτικοκοινωνικοῦ κλίματος σήμερα: Ρῶσοι τουρίστες χρησιμοποιοῦν πινακίδες κυκλοφορίας, τὶς ὁποῖες μεταμφιέζουν ὥστε νὰ μοιάζουν μὲ εὐρωπαϊκὲς προκειμένου νὰ ἀποφύγουν τὸν βανδαλισμὸ τοῦ ὀχήματός τους. Πρόσφατα ἡ κυβέρνηση τῆς Φινλανδίας μείωσε τὶς ρωσικὲς βίζες κατὰ 90% ὡς πολεμικὰ ἀντίποινα, λὲς καὶ φταίει ὁ ἁπλὸς κοσμάκης. Εἶναι ἀρκετοὶ οἱ Φινλανδοὶ πολίτες ρωσικῆς καταγωγῆς, κυρίως οἱ νέες, ποὺ ἐπιλέγουν νὰ μὴ μιλοῦν ρωσικὰ στὸ δρόμο προκειμένου, ὅπως λένε, νὰ ἀποφύγουν προβλήματα…
Οἱ δυσάρεστες ἐξελίξεις τῶν σχέσεων τῶν δύο ἀδελφῶν Πατριαρχείων δὲν ἐμπόδισαν τὸν Ἱερέα τοῦ ναΐσκου ποὺ ἔκλεισαν, τὸν πατέρα Νικήτα, νὰ ἀναλάβει τὴν εὐθύνη τοῦ ποιμαντικοῦ του καθήκοντος· ἐπέλεξε τὴν στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδὸ παρὰ τὰ σοβαρὰ προβλήματα ὑγείας του καὶ παρὰ τῆς ἀντίξοες συνθῆκες. Σήκωσε τὸν σταυρό του, ἀκόμα καὶ τὴν περίοδο τοῦ κορωνοϊοῦ, ὅπου διὰ νόμου καὶ μὲ ἀπειλὲς ἡ ἐκκλησία ἔπρεπε νὰ εἶναι κλειστή, κράτησε ὅσο συχνὰ μποροῦσε, τὶς θύρες τοῦ Ναοῦ ἀνοικτὲς σὲ ὅλους τούς Ὀρθοδόξους καὶ σὲ ὅσους ἤθελαν νὰ γίνουν Ὀρθόδοξοι. Ἡ ἀπόφαση τοῦ π. Νικήτα νὰ λειτουργεῖ κανονικά, τὸν καθιστοῦσε παράνομο καὶ τοῦ δημιουργοῦσε ποικίλα προβλήματα, ἀλλὰ καὶ εὐκαιρίες γιὰ μεγάλες εὐλογίες. Κανένας ἀπὸ τοὺς ἐνορίτες, ἐκ τῶν ὁποίων πολὺ ὑπερήλικες, δὲν πέθανε ἀπὸ κορωνοϊό.
Ἡ στάση πολλῶν ὁμόδοξων πατέρων καὶ ἀδελφῶν ἀποκαρδιωτική, ἕνα ἀντιπροσωπευτικὸ παράδειγμα ἡ ἀμετάκλητα ἐχθρικὴ στάση Πρωτοπρεσβύτερου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Φινλανδίας ὁ ὁποῖος, βρῆκε κι αὐτὸς τώρα τὴν εὐκαιρία, σὲ συνέντευξη στὸ διαδικτυακὸ τύπο, στήριξε τὴν ἀπόφαση τῆς δημάρχου καὶ παρουσίασε συλλήβδην τοὺς κληρικοὺς τοῦ ἀδελφοῦ Πατριαρχείου, ὡς φανατικοὺς καὶ ἀπόμακρους. Δήλωσε ἀνακριβῶς καὶ μὲ προκατάληψη ὅτι “ἐνῶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Φινλανδίας ἔχει ἀνοικτὲς τὶς πόρτες πάντα σὲ ὅλους (Τὰς θύρας, τὰς θύρας…) ἐκεῖνοι δέχονται μόνο τοὺς συμπατριῶτες τους…” Ψέματα! Ὁ πατέρας Νικήτας εἶναι ἀπὸ τοὺς λίγους ἱερεῖς ποὺ δημόσια διαφωνεῖ καὶ καταδεικνύει λανθασμένες, πρόχειρες καὶ ἀπερίσκεπτες ἀποφάσεις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ποτὲ δὲν προέτρεψε κανένα νὰ ἀλλάξει Πατριαρχεῖο. Ἀρκετὲς φορὲς ὅταν ἀδελφοὶ ἀηδιασμένοι ἀπὸ τὸ οὐνιτικὸ κατεστημένο καὶ τὴν ἐλευθεριάζουσα ἀτμόσφαιρα, ἐπιθυμοῦσαν ἀλλαγὴ Πατριαρχείου, ἐκεῖνος τοὺς συμβούλευε ἐντόνως, νὰ μὴ παίρνουν βιαστικὲς ἀποφάσεις ἐν βρασμῷ ψυχῆς γιὰ τόσο σημαντικὰ θέματα χωρὶς τὴν καθοδήγηση τοῦ πνευματικοῦ των καὶ χωρὶς προσευχή. Ἦταν ἀρκετοὶ οἱ ἀδελφοὶ ποὺ ἂν καὶ δὲν ἤμασταν ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ἀναπαυόμασταν νὰ ἐκκλησιαζόμασθε κάθε Κυριακὴ σὲ αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι, ἀφοῦ ἐκεῖ ἀπέφευγαν τὶς καινοτομίες καὶ τοὺς ἀπροκάλυπτους νεωτερισμούς, ποτὲ δὲν αἰσθάνθηκα τὴν ἀνάγκη νὰ κρύψω ὅτι ἤμουν, εἶμαι καὶ θὰ εἶμαι ὑπὸ τοῦ οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Ἀνδρέα. Ὡστόσο κάποια στιγμὴ κι ἐκεῖ χρησιμοποίησαν πολλαπλὰ κουταλάκια καὶ γνώμη μου εἶναι ὅτι τότε ἄρθηκε ἡ Θεία Χάρη καὶ ἄνοιξε τὸ δρόμο γιὰ τὴν ἅλωση καὶ τὸ κλείσιμο τοῦ ναΐσκου.
Στὴ Φινλανδία εἶναι ἀδύνατο νὰ βρεθεῖ ἐνορία ποὺ νὰ μὴ ἔχει παραδοθεῖ σὲ καινοτομίες, στὸν οἰκουμενισμό, στὰ πολλαπλὰ κουταλάκια, μάσκες, χειρουργικὰ γάντια γιὰ τὴν “ἀσφαλῆ διεξαγωγὴ τῆς Θείας Κοινωνίας”, ἀλλαγὴ τοῦ τρόπου τοῦ μυστηρίου τοῦ βαπτίσματος “γιὰ λόγους ἀσφαλείας” ἀλλὰ καὶ στὸν μασονισμό, τὴν πανθρησκεία, τόν νεοΠαγανισμό, μαγεία, ὁμοφυλοφιλία ὡς ἰδεολόγημα καὶ τετελεσμένο γεγονὸς κ.ἄ. Στὸ ἐκκλησάκι ποὺ ἔκλεισαν, ὁ Ἱερέας δεχόταν ὅλους ὅσους ἔρχονταν μὲ διάθεση μετάνοιας καὶ ὄχι μὲ ἐθνικὰ κριτήρια, δεχόταν ὅποιον ἔψαχνε Χριστὸ καὶ ὄχι φιλοσοφικὲς ἐκδοχές Του, δὲν ἀφαιροῦσε ἐνοχὲς δίνοντας ἄφεση γιὰ συνέχιση διάπραξης ἁμαρτιῶν, δὲν κοινωνοῦσε αἱρετικοὺς καὶ δὲν συμμετεῖχε σὲ συμπροσευχὲς, ὅπως κάνουν ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ τὸν κατηγοροῦν. Ἔδινε ἐλπίδα καὶ δύναμη σὲ ὅλους ὅσους προσπαθοῦν νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ ἀδυναμίες καὶ κακὲς συνήθειες, ἀντλώντας ἀπὸ τὴν ἁγιοπνευματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Δὲν ἔδινε συμβουλὴ ἀλλαγῆς στάσης ζωῆς ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ. Δὲν φοβόταν νὰ πεῖ: “Δὲν ξέρω”, μὲ τὴ στάση του ἀπέναντι στὴν ἄδικη ἐχθρικότητα μᾶς δίδασκε τό: «Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν» Ματθ. θ΄ 13 καί ιβ΄7. Προσπαθοῦμε νὰ φερόμαστε μὲ ἀγάπη καὶ σεβασμὸ σὲ ὅλους, ἄσχετα ἂν οἱ ἴδιοι μὲ τὶς πράξεις τους δείχνουν νὰ μὴ σέβονται τὸν ἑαυτό τους, ἡ ψυχρότητα καὶ ἡ περιφρόνηση δὲν συνάδει μὲ τὰ χριστιανικά μας βιώματα. Οἱ δημοσιογράφοι ἦταν ἐξαιρετικὰ εὑρηματικοὶ στὴν παρουσίαση τοῦ γεγονότος, μία ἐξ αὐτῶν εἶναι ἐξωμότρια ποὺ κάνει καριέρα χρόνια γράφοντας συστηματικὰ ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, εἰδικεύεται στὴν ἀποκάλυψη σκανδάλων. Πρόβαλαν μὲ προκατάληψη μόνο μία πτυχὴ τοῦ γεγονότος, δυσχεραίνοντας τὴν διάθεση τοῦ εὐρῦ κοινοῦ νὰ συμπονέσει καὶ νὰ κατανοήσει μὲ ἀνθρωπιὰ καὶ ἀνοικτόμυαλη σκέψη τοὺς συνανθρώπους του, ἐλαττώνοντας τυχὸν φιλάνθρωπα αἰσθήματα ἢ τὴ διάθεση ἀκρόασης ἄλλων ἀπόψεων. Τὰ πικρόχολα διαδικτυακὰ σχόλια ποὺ συνοδεύουν τὸ ἄρθρο ἐκφράζουν τὶς διαθέσεις πολλῶν συμπολιτῶν.
Ἄλλο εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἄλλο ἡ ἐργαλειοποίηση τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος ὡς ὅπλο ἐπεκτατικῆς πολιτικῆς, ἄλλο ἡ ὑπερεθνικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄλλο οἱ ἀποφάσεις τῶν ἐφήμερων πολιτικῶν καὶ ἀντιπατερικῶν κληρικῶν. Ὁ Ὀρθόδοξος πιστὸς μπορεῖ νὰ διαφωνεῖ κάθετα μὲ ὁποιαδήποτε πολιτικὴ, ὅταν δὲν εἶναι Χριστιανική, δὲν καταλαβαίνουν τὴν ἐλευθερία μας νὰ διαφωνοῦμε, ἐὰν χρειασθεῖ ἀκόμα καὶ μὲ αὐτὸν τὸν Πατριάρχη μας, ὁ ὁποῖος εἶναι πρῶτος μεταξὺ ἴσων καὶ ὄχι ὁ πάπας τῆς ἀνατολῆς, τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε.
Ὁ ναΐσκος ἔστεκε ὡς φάρος ἐλπίδας καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ κορωνοϊοῦ, κάποιοι κάλεσαν τὴν ἀστυνομία καὶ ὄντως ἦρθαν, προειδοποίησαν καὶ ἀπείλησαν, αὐτὰ εἶναι τὰ παράσημά μας. Ἡ ἐνορία μεγάλωνε, ἀπὸ στόμα σὲ στόμα οἱ πιστοὶ μάθαιναν ὅτι ὑπάρχει κανονικὴ ἐκκλησία, ἡ ὁποία μὲ τὴν Ὀρθόδοξη ἐλευθερία, καὶ τὴν σωστὴ καθοδήγηση δίνει φτερὰ στὸν ἄνθρωπο, θεραπεύει τὰ πάθη καὶ δὲν μπερδεύει τὸν παπὰ μὲ τὸν πάπα ἢ τὴν ἐν Χριστῷ σωτηριώδη ἀγάπη μὲ τὴν οὐνιτικὴ ἰδεολογία τῆς ἀγαπολογίας καὶ τὶς ρὸζ ἀποχρώσεις της.(5) Ἀρκετοὶ δέχτηκαν μὲ γενναιότητα τὴν πρόσκληση τοῦ οὐρανίου Πατρὸς καὶ ἀποστασιοποιήθηκαν ἀπὸ τὴν ἐπιπόλαια καὶ πεισματικὰ ἑνωτική, χρεωκοπημένη νεοΟρθόδοξη πρόταση τῆς Αὐτόνομης Ἐκκλησίας τῆς Φινλανδίας. Ἄλλοι δραπέτευσαν ἀπὸ τὰ γαμψὰ αἱματοβαμμένα νύχια τοῦ ἰσλάμ, ἄλλοι ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ ὁμολογία τῶν λάγνων καὶ συνάμα ἐπικίνδυνα ἀνέραστων Λουθηρανῶν, οἰκουμενιστῶν καὶ ὅλων τῶν “ἐμπόρων τῶν λαῶν”. Εἶχαν δημιουργηθεῖ ἀντιζηλίες καὶ ἐντάσεις, ἀνάξιες λόγου μικροπρέπειες καὶ εἰδεχθῆ πονηρὰ παιδαριώδη τεχνάσματα, διασπορὰ ἀβάσιμων κακοπροαίρετων φημῶν κτλ. Φανερὰ πλέον ἔχαναν τοὺς ἐνορίτες τους ἢ γιὰ νὰ μιλήσω μὲ τὴ σύγχρονη πολιτισμένη γλώσσα τους, εἶχαν ἐλαττωμένη ἢ καὶ ἀρνητικὴ εἰσροὴ πελατῶν.
Πρὶν τὸν κορωνοϊὸ οἱ ἐπαγγελματίες, γραφειοκράτες ἄπιστοι ἐκκλησιαστικοὶ διεκπεραιωτὲς “ἱερεῖς”, ἀπόμακροι ἀπὸ τὸν λαό, μὲ τὴν προκλητικὰ οὐνιτικὴ στάση τους, ὁδήγησαν πολλοὺς νὰ βροῦν καταφύγιο στὸ φωτοδόχο ἐκκλησάκι. Τὴν περίοδο τοῦ “κοροϊδο-ἰοῦ”, τότε ποὺ ἡ ἀβεβαιότητα καὶ οἱ πρωτοφανεῖς φῆμες πλημμύριζαν τὴν κοινωνία καὶ εἴχαμε ἀνάγκη ἀμεσότερης ἐν Χριστῷ καθοδήγησης, οἱ κληρικοὶ τῆς Ὀρθόδοξης αὐτόνομης Ἐκκλησίας τῆς Φινλανδίας μᾶς κλείδωσαν ἔξω ὑποταγμένοι εὐλαβικότατα στὶς προτάσεις τοῦ ὑπουργείου ὑγείας μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μας “Λέοντος τοῦ βραχέος”.
Μ’ ἕνα σμπάρο δύο τρυγόνια, πολιτικοὶ μὲ τὴ ρηξικέλευθη δημοσιοποίηση τῆς ἀπόφασης τοῦ κλεισίματος τοῦ ναΐσκου, ὡς παράδειγμα ἀντιπολεμικῆς πράξης καὶ κοινωνικοῦ κατορθώματος, κατάφεραν νὰ πολλαπλασιάσουν τὴν δημοτικότητά τους καὶ νὰ ἐλευθερώσουν ἕνα οἰκόπεδο πρὸς οἰκονομικὴ ἐκμετάλλευση, πρᾶγμα ποὺ δείχνει τὴν ποιότητα τῶν ἴδιων, τὴν εὐθύνη τῶν ψηφοφόρων τους καὶ τὸ μέλλον αὐτοῦ τοῦ τόπου.
Ἐκμεταλλεύτηκαν τὴν πάντα ἐλλοχεύουσα ἀντιρωσικὴ ἀτμόσφαιρα λίγο πρὶν τὴν ἐπίσημη εἴσοδο τῆς Φινλανδίας στὸ ΝΑΤΟ. Δίπλα ἀπὸ τὸν ναΐσκο ἦταν ἕνα Ρωσικὸ προξενεῖο, μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ δοῦμε ἀντιπολεμικὲς ἐκδηλώσεις ἀδαῶν ποὺ κράδαιναν οὐκρανικὲς σημαῖες μὲ βλέμματα ἐχθρικά, εἰρωνικὰ καὶ καχύποπτα. Οἱ διαδηλωτὲς πρὶν ἀποχωρήσουν φρόντιζαν νὰ στολίσουν τὸν δρόμο μὲ ἀντιπολεμικὰ σύμβολα καὶ οὐκρανικὲς σημαῖες. Ἐὰν ἐνδιαφέρονταν λίγο περισσότερο καὶ ἔκαναν μία μικρὴ ἔρευνα θὰ μάθαιναν ὅτι ἕνας ἐκ τῶν δύο κληρικῶν, ὁ πατέρας Ἀλέξανδρος, γιὰ τὸν ὁποῖο θὰ ποῦμε δύο λόγια ἀργότερα, ἀλλὰ καὶ οἱ πλειοψηφία τῶν ἐνοριτῶν, περίπου ἀπὸ τὶς 400 οἰκογένειες οἱ 300 ἦταν Οὐκρανοί. Ἡ παρουσία τῆς ἀστυνομίας ἦταν καθημερινή, τὴν Κυριακὴ τὸ πρωὶ οἱ ἀστυνόμοι ἦταν ἐκεῖ πρὶν τὴν ἔναρξη τῆς Θείας Λειτουργίας (ὄχι γιὰ νὰ πάρουν ὥρα), ἔφευγαν πολὺ μετὰ τὴ λήξη, ἕνα ὄχημα σταθμευμένο μὲ τὴν μηχανὴ πάντα ἀναμμένη σὲ ἑτοιμότητα, χαμογελαστοὶ καὶ εὐγενικοὶ βέβαια ἀλλὰ ἡ προληπτικὴ ἀστυνομικὴ παρουσία δημιουργεῖ κλίμα. Ὁ πατέρας Ἀλέξανδρος καὶ ἡ οἰκογένειά του, εἶναι οὐκρανοὶ μετανάστες, κυνηγήθηκαν στὴν Οὐκρανία ἀπὸ νεοναζὶ, ἐπειδὴ ἐκεῖνος εἶναι Ὀρθόδοξος κληρικός. Κυνηγήθηκε ἐπειδὴ εἶναι Ὀρθόδοξος κληρικός! Ἀκοῦτε!;! Συνέχισε νὰ τελεῖ τὰ καθήκοντα τοῦ ἱερέα, ἀπειλήθηκε ἡ ζωή του καὶ ἡ ζωή τῶν ἀγαπημένων του, τὸ 2020 μετανάστευσε στὴν ἀσφαλῆ Φινλανδία μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ μπορεῖ νὰ ζεῖ καὶ νὰ πιστεύει, ὅπως καὶ ὅπου θέλει.
Ἐκεῖνοι ποὺ ἐπιμένουν νὰ μὴν ἐπισκέπτονται τοὺς ναοὺς τῆς Ὀρθόδοξης αὐτόνομης Ἐκκλησίας τῆς Φινλανδίας εἶναι ἀδελφοὶ ποὺ ταπεινὰ καὶ συστηματικὰ ἐρευνοῦν τὰς Γραφάς, ἔχουν διακριτικὸ πνευματικό, εἶναι δύσκολο νὰ ἀνεχτοῦν βλάσφημους νεωτερισμοὺς καὶ ἀκόμα δυσκολότερο νὰ πεισθοῦν ἀπὸ περίεργες θεωρίες περὶ συμπροσευχῆς μὲ αἱρετικοὺς “ὡς ἔνδειξη ἀγάπης καὶ κατανόησης” ποὺ κανονικὰ ἐπιφέρει τὸν ἀφορισμό, ἀκόμη κι ἂν συμβεῖ ἐκτὸς Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ Ἱερᾶς Ἀκολουθίας. Ἰδέες καὶ ἀπόψεις ποὺ ἐπινοήθηκαν μὲ σκοπὸ τὴν ἑδραίωση τῶν θέσεων τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν ἀλλοτρίωση τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκ τῶν ἔσω.
Ὁ οἰκουμενισμὸς δὲν εἰσέρχεται στὴν ζωή τοῦ ἤθους, δὲν ἔχει ἀπαιτήσεις καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ βολικό, γιὰ ἐκείνους δὲν ὑπάρχει ὁ καινούριος ἄνθρωπος, ἔτσι ἐπιλέγεται ἕνας ἐλευθεριασμός.
Θα ἀναφερθῶ στοὺς “πρώην προτεστάντες”, ὄχι τόσο γιὰ τὰ ἔργα τους ἀλλὰ γιὰ τὴν αἵρεση, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία ἀπὸ ὅλες καὶ γιατί εἶναι τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶν ἐνοριτῶν, οἱ ὁποῖοι εἰσέρχονται(;) στὴν Ὀρθοδοξία, χωρὶς κατήχηση, χωρὶς βάπτισμα καὶ μὲ ὁλοφάνερα τὰ πλακίδια τῆς ψώρας τοῦ προτεσταντισμοῦ, πάντα μὲ χρῖσμα. Ποιὸς τοὺς ἔχει “βαπτίσει” ὅμως προηγουμένως; ἕνας αἱρετικός, ἐὰν μπορεῖ ὁ αἱρετικὸς νὰ βαπτίσει, μπορεῖ νὰ δώσει καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἐφόσον ὅμως βρίσκεται ἐκτὸς Ἐκκλησίας δὲν ἔχει Ἅγιο Πνεῦμα ἄρα δὲν μπορεῖ νὰ βαπτίσει. Ἡ ἐπίσημη στάση τῶν ἀρχιερέων καὶ κληρικῶν τῆς Φινλανδίας εἶναι ἡ κίνηση πρὸς ἕνωση τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καὶ ὁσονούπω ὅλων τῶν μονοθεϊστικῶν αἱρέσεων ἀκόμα καὶ ἂν δὲν ὁμολογοῦν ἀναστημένο Χριστὸ καὶ δὲν παραδέχονται τὴν θεότητά Του. Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ ἄσχημα ἀποτελέσματα τῆς μαρμελάδας τοῦ οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἡ ἔλλειψη κατηχήσεως. Εἶναι πολλοὶ οἱ χρισμένοι ποὺ διδάχτηκαν ἐντὸς Ἐκκλησίας ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς τρόπους σωτηρίας, ἀκόμα μία φιλοσοφικὴ ἐκδοχή, μία ἀνθρωπιστικὴ θεωρία. Δὲν θεωροῦν τὴν Ὀρθοδοξία ὡς τὸ μόνο δρόμο πρὸς τὸ Χριστό, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Ὀρθόδοξος. Ὁ Θεός μας, ποὺ τὸ ὄνομά Του ἀποφεύγουν νὰ ἀναφέρουν, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, δὲν μᾶς εἶπε πουθενὰ ὅτι εἶναι μία ἀπὸ τὶς ὁδοὺς ποὺ μποροῦμε νὰ ἐπιλέξουμε, εἶπε:
“Ἐγὼ εἶμαι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδείς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα, εἰμὴ δι’ ἐμοῦ” (Ἰωάν. 14:6).
Ἡ ἔλλειψη ἀληθινῶν ποιμένων ἔχει ἄμεσο ἀντίκτυπο στοὺς πιστούς, τέλειος θρησκευτικὸς ἀναλφαβητισμός, χρειάζεται νὰ μιλήσουμε γιὰ τὰ αὐτονόητα, πῶς νὰ κάνεις τὸ σταυρό σου, ὅτι ὑπάρχουν προϋποθέσεις γιὰ νὰ λάβουμε Θεία Κοινωνία, ὅτι δὲν γίνεται νὰ εἶσαι Ὀρθόδοξος καὶ μουσουλμάνος, βουδιστής, μασόνος, ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ συμπροσευχόμασθε μὲ αἱρετικούς, σταυροπόδι μέσα στὴν ἐκκλησία, ἄλλοι στέκονται δίπλα στὸν ἱερέα στὴν ὡραία πύλη κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας ἢ διασχίζουν ἀπὸ μπροστὰ καὶ ἄλλα ἄπρεπα. Μερικοὶ ναοὶ προσφέρουν παιχνίδια, παιδικὰ βιβλία καὶ σύνεργα ζωγραφικῆς γιὰ τὴν ἀπασχόληση τῶν ἀπροετοίμαστων παιδιῶν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, σὲ μερικοὺς ναοὺς σὲ μία γωνιὰ ὑπάρχει παιδότοπος, συνήθως στὴν ἄκρη στὸ εἰκονοστάσι. Ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα τὰ ξυπνοῦν ἀπὸ τὸ λήθαργο τοῦ παιχνιδιοῦ, γιὰ νὰ “κοινωνήσουν” καὶ μετὰ ἐπιστροφὴ στὸν παιδότοπο.
“Ἐκκλησιαστικά ἠλεκτρονικὰ παιχνίδια” γιὰ τὴν ἀπασχόληση τῶν ἀργοπορημένων παιδιῶν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μονόωρης Θείας Λειτουργίας, ἐὰν αὐτὸ δὲν εἶναι παραμέληση ἀνηλίκου τότε τί εἶναι; Δὲν ἦταν λίγες οἱ φορὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ ἐπισημάνουμε σὲ ὁμόδοξους ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ὅτι ἡ οἰκουμενιστικὴ ἰδεολογία εἶναι ὅπως τὸ μέλι στὴν μυγοπαγίδα, ὅτι ἐμεῖς πιστεύουμε στὶς θέσεις τοῦ συμβόλου τῆς πίστεως. Κάποιοι διδάχτηκαν καὶ διδάσκουν ὅτι ὅλοι εἴμαστε τὸ ἴδιο, ἐφόσον ὅλοι εἴμαστε μονοθεϊστές. Ἐὰν δὲν ἐννοοῦμε ὅμως τὸν τριαδικὸ Θεὸ τότε «Πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5). Οἱ κληρικοὶ παραμένουν σὲ λογύδρια καὶ ἀγαπολογίες μὲ κοινωνικὲς καὶ ψυχολογικὲς ἀναφορές. Τώρα ποιὸ πολὺ ἀπὸ ποτὲ ἡ συμπροσευχὲς θεωροῦνται ἐπίτευγμα, διαφημίζονται συχνότατα στὴν ἐπίσημη Ὀρθόδοξη διαδικτυακὴ ἱστοσελίδα τῆς πρωτεύουσας Ἑλσίνκι. Οἱ κληρικοὶ μας συχνότατα συμπροσεύχονται πρῶτος (ἄνευ ἴσων) ὁ Ἀρχιεπίσκοπός μας ὁ “Λέοντας ὁ βραχύς”, ὁ ὁποῖος μᾶς καλεῖ νὰ συμπροσευχηθοῦμε μὲ τοὺς Λουθηρανοὺς ποὺ διδάσκουν ὅτι “ὁ γάμος ὁμοφύλων δὲν ἀφορᾶ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ τὴν ἀγάπη…’’. Μᾶς διδάσκουν ὅτι ἄλλο εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ ἄλλο ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἢ ὅτι εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ σαρκικὰ πάθη, ἀφοῦ δὲν τὰ θεωροῦν πνευματικὰ βαρίδια. Ἡ ἐπίλυση ἑνὸς προβλήματος εἶναι ἀδύνατη, ἐὰν δὲν ὑπάρχει διάθεση ἐντοπισμοῦ τοῦ προβλήματος, ἔτσι καθίσταται καὶ ἡ σωτηρία ἀδύνατη. Μιλοῦν γιὰ ἕνα ἐλευθεριάζοντα νυμφίο, ἀόριστο, κομπλεξικό, συνοφρυωμένο χωροφύλακα, βοηθὸ τῆς νόμιμης λειτουργείας τοῦ κράτους. Δουλειὰ του εἶναι νὰ μετρᾶ λάθη τὶς ἐργάσιμες ἡμέρες, εὐτυχῶς ὅμως τὴν Παρασκευὴ φεύγει καὶ μὲ τὴν ἀνακουφιστικὴ ἀπουσία του μᾶς ἀφήνει ἐλεύθερα κατὰ τὸ δοκοῦν τὰ Σαββατοκύριακα. Ἀπὸ Δευτέρα ἕως Πέμπτη ὁ κληρικὸς μπορεῖ νὰ χρησιμεύσει ὡς ἀπορρυπαντικὸ ἐνοχῶν. Στὸ θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας τοὺς συμφέρει νὰ μᾶς δυσφημοῦν καὶ μᾶς παρουσιάζουν ὡς μισάνθρωπους φανατικούς, ἀρκετὲς φορὲς χρειάστηκε νὰ ἐξηγήσουμε ὅτι ἐμεῖς μισοῦμε μόνο τὰ πάθη, ἐπ’ οὐδενὶ τοὺς συνανθρώπους μας. Ἡ στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μας εἶναι σταθερὰ ἀποκαρδιωτική, οἰκουμενισμός, πολιτικὲς ἀοριστολογίες καὶ ἀδιάντροπη σύμπραξη, συνεργασία, συμπροσευχὴ μετὰ τῶν ἑτεροδόξων. Ὅπως τὸ κάλεσμα γιὰ ἀντιπολεμικὴ συμπροσευχὴ 18/4/2022, στὸν καθεδρικό τῆς πρωτεύουσας, μία ἀπὸ τὶς πολλὲς ἐκδηλώσεις ποὺ στοχεύουν κυρίως στὸν ἐντυπωσιασμὸ τοῦ κοινοῦ καὶ ὄχι στὴν οὐσία.
Διοργανωτές τῆς ἐκδήλωσης καὶ σταθεροὶ συνεργάτες οἱ Εὐαγγελικὲς Λουθηρανικὲς ὁμολογίες τοῦ Ἑλσίνκι, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Ἑλσίνκι, ἡ Καθολικὴ ὁμολογία τοῦ Ἑλσίνκι καὶ ἡ Οἰκουμενικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Ἑλσίνκι. Ἐπικουρικὰ ἀναφέρω ὅτι ὁ Ὀρθόδοξος ναὸς τοῦ Ἑλσίνκι εἶναι ὁ μεγαλύτερος Ὀρθόδοξος ναὸς στὴν Εὐρώπη. Στὴν πνευματικὰ παραπαίουσα καὶ ἀνερμάτιστη Εὐρώπη ἡ ἁγιοπατερικὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας ποὺ εἶναι ὄντως ψυχοθεραπευτική, διώκεται καὶ σπανίζει. Στὴν ψευδὸ-ὀρθόδοξη Σκανδιναβία καὶ τὶς Βαλτικὲς χῶρες διδάσκεται ἀπὸ νεαρὰ ἡλικία κατὰ κόρον τό: ΄΄ἀρκεῖ νὰ εἶσαι καλὸς ἄνθρωπος’’. Ἀνεπίσημα, τὸ βάπτισμα στοὺς ἐνήλικες ἀπαγορεύεται, μόνο χρῖσμα. Τὸ “κατ’ οἰκονομία” χρησιμοποιεῖται μὲ τέτοια συχνότητα ποὺ ἔχει ἀντικαταστήσει τὸ “κατ’ ἀκρίβειαν”.
Στὴν Ὀρθόδοξη αὐτόνομη Ἐκκλησία τῆς Φινλανδίας ἔχει ἐπικρατήσει τὸ προτεσταντικὸ πνεῦμα, ἀδελφοὶ ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ βαπτισθοῦν ἢ νὰ βαπτίσουν μὲ Ὀρθόδοξο τρόπο τὰ παιδιὰ τους καταφεύγουν σὲ τεχνάσματα, γιὰ παράδειγμα ταξιδεύουν στὸ ἐξωτερικὸ καὶ ἐπιστρέφουν βαπτισμένοι. Στὴ Φινλανδία τὸ βάπτισμα τῶν νηπίων δὲν γίνεται μὲ βύθιση, κατάδυση, ὅπως βάπτισε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ἀλλὰ μὲ ἐπίχυση ὕδατος στὴν κεφαλὴ τοῦ βαπτιζομένου, ὅπως κάνουν οἱ παπικοὶ ἢ μὲ βύθιση μέχρι τὸ στῆθος γιὰ λόγους ἀσφαλείας λένε, γιὰ λόγους ἀσφαλείας ἄλλαξαν καὶ τὴν Θεία Κοινωνία κατὰ τὴν περίοδο τοῦ κορωνοϊοῦ. Γιὰ λόγους ὑγείας στὶς 24/8/2022 οἱ ἱεράρχες πῆραν τὴν ἀπόφαση ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς νὰ δίνουν σὲ ξεχωριστὸ δισκοπότηρο Θεία Κοινωνία χωρὶς γλουτένη. Εἶναι ἀρκετοὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἐνῷ ὁ Ὀρθόδοξος ναὸς βρίσκεται κοντὰ στὸ σπίτι τους, ταξιδεύουν πολλὰ χιλιόμετρα προκειμένου νὰ ἀποφύγουν αὐτοσχεδιασμοὺς μέσα στὴν Θεία Λειτουργία, ἀδιάφορους παπάδες ντυμένους σὰν καθολικοὺς πάστορες ποὺ μόλις κάνουν τὴ “δουλειὰ” τους ἐξαφανίζονται. Κληρικοὶ μὲ καχύποπτα, γλυκερά, ἀνυπόστατα, “ἀσφαλῆ”, ἀποστειρωμένα, πολιτικῶς ὀρθὰ καὶ κουραστικά ἐπαναλαμβανόμενα κηρύγματα ποὺ μοιάζουν μὲ ἐκθέσεις ἰδεῶν μαθητῶν ποὺ ψάχνουν γιὰ ἐπιβεβαίωση. Κατὰ κανόνα οἱ Ὀρθόδοξοι κληρικοὶ τῆς Φινλανδίας ἐξακολουθοῦν νὰ μὴ φοροῦν ράσο ἐκτὸς ἐκκλησίας, “γιὰ νὰ μὴ προκαλοῦν” λένε, συνήθως φοροῦν τὸ μαῦρο κουστούμι μὲ τὸ ἄσπρο κολλάρο ποὺ φοροῦν οἱ παπικοὶ ἢ ὅ,τι φορᾶνε οἱ λαϊκοί. Τί παράδειγμα δίνουν οἱ παπάδες ποὺ προτιμοῦν νὰ “ἀλλάζουν τὸ δέρμα τους” γιὰ ἀσήμαντο λόγο, ἐπειδὴ τοὺς ἐνδιαφέρει ἡ γνώμη τοῦ κόσμου.
Γιατί νὰ διαγράψουμε τὶς ἐκφράσεις σεμνότητος, αὐτὰ ἰσχύουν γιὰ ὅλους, ἐὰν ὁ κληρικὸς δὲν φοράει τὴ στολὴ του μπορεῖ νὰ ξεχάσει τὴν ἀποστολή του. Ὁ τύπος περισῴζει τὴν οὐσία. Εἶναι ἆραγε ἐφικτὸ νὰ ζητήσεις σωτηριώδη πνευματικὴ συμβουλὴ ἀπὸ κληρικὸ ποὺ φοράει τζήν καὶ κοντομάνικο; Πῶς θὰ ζητήσεις πρακτικοὺς τρόπους χαλιναγώγησης τῶν παθῶν σου ἀπὸ κληρικὸ ποὺ γδύνεται, ἐπειδὴ κάνει λίγο ζέστη; Δὲν εἶναι ὄμορφο τὸ πρωὶ ὁ κληρικὸς νὰ εἶναι ὁ Πατέρας Κωνσταντῖνος καὶ “μετὰ τὴ δουλειὰ” νὰ πετάει τὰ ράσα καὶ νὰ μεταμορφώνεται σὲ Κωστάκη. Οἱ κληρικοὶ ποὺ φέρονται ἔτσι ὁμοιάζουν μὲ ἄφρονες ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἀντιστρέψουν τοὺς φυσικοὺς νόμους τῆς μεταμόρφωσης ἀπὸ κάμπια σὲ πεταλούδα, ἐκεῖνοι προσπαθοῦν νὰ μεταμορφωθοῦν ἀπὸ πεταλούδα ξανὰ σὲ σκουλήκι. Αὐτὰ εἶναι δυτικὰ τεχνάσματα τοῦ ἐμπορίου καὶ τῆς προώθηση ἀγαθῶν τοῦ 1960 ποὺ δοκιμάστηκαν σὲ διάφορα ἐπίπεδα τῶν κοινωνιῶν, προκειμένου νὰ ἀναθεωρήσουν θεσμοὺς καὶ συστήματα, μὲ στόχο νὰ αὐξήσουν σὲ ἐπίπεδο ἐκπαίδευσης τὴν αὐτοεκτίμηση καὶ νὰ ἑνώσουν πράγματα ἀνόμοια καὶ ἀσυμβίβαστα, τόσο διαφορετικὰ ὅσο εἶναι τὸ φῶς μὲ τὸ σκοτάδι ἢ τὸ Θεοβάδιστο Ἅγιο Ὄρος μὲ τὸ Βατικανό. Ἰδέες καθόλου καινούριες, προσπάθειες ποὺ δοκιμάστηκαν καὶ ἀπέτυχαν. Αὐτὰ τὰ Εὐρωπαϊκὰ κουσούρια καὶ ἄλλα σίγουρα τὰ γνωρίζει ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ γιὰ λόγους ποὺ μόνο ἐκεῖνος ξέρει δὲν ἔχει δράσει ἀκόμα.
Ποιοὶ εἶναι ἐκεῖνοι μὲ τοὺς ὁποίους συμπροσεύχονται οἱ ἀρχιερεῖς μας καὶ μᾶς προτείνουν νὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε; Τὸ πιὸ διαδεδομένο Εὐαγγελικὸ Λουθηρανικὸ περιοδικὸ τῆς Φινλανδίας, ἡ κυκλοφορία του ἀνέρχεται στὰ 340.000 ἀντίτυπα, κατευθύνει τοὺς ἀναγνῶστες στὴν μαγεία καὶ τὸν σοδομισμό. Εἶναι αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ πάστορας ποὺ λέει ὅτι ἡ χαρτομαντεία εἶναι θεραπευτικὴ καὶ μᾶς προτείνει “ἐὰν ἡ λέξη Ταρώ ἐνοχλεῖ (ταρώ ὀνομάζονται οἱ μαγικὲς κάρτες) τότε ἂς τὶς ὀνομάζουμε “κάρτες Θείας Χάρης”!!! Μέσῳ τῆς διαδικτυακῆς Λουθηρανικῆς ἐφημερίδας βοηθοῦν στὴν ὀργάνωση τῶν ἐνοριῶν γιὰ τὴν συμμετοχή τους στὴν ἐτήσια παρέλαση τῶν ὁμοφυλοφίλων. Μετὰ τὸ πέρας τῆς παρελάσεως ἐπισημαίνουν τὴν ἐπιτυχία καὶ τὴν σημαντικότητα τέτοιων γιορτῶν. Οἱ πάστορες, εἴτε ἀρσενικοὶ εἴτε θηλυκοί, εἶναι ἐπίσημοι συνεργάτες, ὑποστηρικτές, διοργανωτὲς καὶ συμμετέχοντες τῶν ὁμοφυλοφίλων παρελάσεων. Εἶναι ἡ μόνη φορά ὅπου πάστορες, κρατώντας δύο λευκὰ ξύλα σὲ σχῆμα σταυροῦ, συμμετέχουν προπορευόμενοι τῆς παρέλασης, εἰς τύπο λιτανείας.
Κάνουν καὶ ἐκεῖνοι, ὡς γνήσια τέκνα τῶν μισσιοναρίων προγόνων τους αὐτὸ ποὺ ἡ παράδοση τοὺς ἐπιβάλλει, προσηλυτισμό. Δωρίζουν ρὸζ καὶ κίτρινα σταυρουδάκια, χρώματα ζωηρὰ γιὰ νὰ εἶναι ἐντὸς κλίματος τῆς παρέλασης. Δημιουργοῦν ὑπόνοιες ὅτι ἡ ἀνάσταση εἶναι ἐφικτὴ χωρὶς Γολγοθᾶ καὶ θάνατο. Πάστορες παρελαύνουν, φωτογραφίζονται καὶ κηρύττουν ὅτι: «Δὲν ὑπάρχει τίποτα στὴν ὁμοφυλοφιλία ποὺ νὰ ἀντίκειται στὴ Βίβλο». «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὡς τέτοιος εἶναι τέλειος καὶ πολύτιμος», λέει ὁ εἰδικὸς ἐπόπτης ἐργασίας τῶν νέων καὶ Ψυχοθεραπευτὴς τῶν ἐνοριῶν τοῦ Ἑλσίνκι.(2) Αὐτὰ εἶναι συνθήματα! Δὲν θυμόμαστε τί ἔκανε ὁ Θεὸς στὰ Σόδομα; Πῶς γίνομαι τέλειος καὶ πολύτιμος, ὅταν προτεραιότητά μου εἶναι ἡ ἐργαλειοποίηση τοῦ ἄλλου πρὸς ἀπόλαυσή μου; Ἡ πρότασή τους εἶναι ἡ εὕρεση καὶ ἱκανοποίηση ἀκόρεστων σαρκικῶν ἀντιπερισπασμῶν καὶ ἡ ἐξάρτηση ἀπὸ ψυχοναρκωτικά. Ὁ ἀριθμὸς τῶν αὐτοκτονιῶν, τῶν ναρκομανῶν, τῶν ἀλκοολικῶν, ἡ μεγάλη κατανάλωση ἀντικαταθλιπτικῶν καὶ ἡ εὔκολη πρόσβαση καὶ χορήγησή τους στὶς κατὰ τὰ ἄλλα προηγμένες χῶρες, δὲν προβληματίζει τοὺς ὑποστηρικτὲς πασῶν τῶν θρησκευτικῶς ἀποχρωματισμένων ὁμολογιῶν.
Οἱ αἱρετικοὶ διαφθείρουν καὶ ἀλλοιώνουν συνειδήσεις, προσπαθοῦν νὰ μᾶς κατατάξουν σὲ μία ὁμολογιακὴ ὑποδιαίρεση κι ἐμεῖς συμμετέχουμε σὲ διαθρησκειακοὺς διαλόγους μαζί τους. Ψάχνουν γιὰ συνενόχους προκειμένου νὰ αἰσθανθοῦν δικαιωμένοι. Προσπαθοῦν νὰ συρράψουν ψήγματα πάλλοντος ζωοδόχου φωτὸς μαζὶ μὲ τὶς μελανὲς νεκρὲς ἄκαμπτες σάρκες τῶν παθῶν, αὐτὸ ποὺ καταφέρνουν εἶναι νὰ βαπτίζουν νέο Ἀδὰμ τὸ τέρας τοῦ Φρανκεστάιν. Οἱ Ἅγιοι μᾶς ἔχουν προειδοποιήσει γιὰ τὰ ναυάγια ποὺ δημιουργοῦν οἱ ἐμμονὲς σὲ ἰδέες ποὺ δὲν ἔχουν ζωή. Εἶναι ἆραγε ὁ οἰκουμενισμὸς μία ἐλαφρὰ ἐκδοχὴ τοῦ ἰσλάμ; ἀφοῦ ἔχουν τόσες ὁμοιότητες στὶς τακτικὲς καὶ στὸν τρόπο ἐπιβολῆς τους.
Ὅσο γιὰ τὸν φόβο μετάδοσης ἰῶν καὶ τῶν ἀπαράδεκτων μέτρων ποὺ ἔλαβε ἡ ἱεραρχία μας, ἂς θυμηθοῦμε μόνο μία ὄχι τόσο παλιὰ περίπτωση, τοῦ πατέρα Χρύσανθου Κατσουλογιαννάκη, ἐξεδήμησε εἰς Κύριον τὸ 1972. Ἦταν ὁ Ἱερέας τῆς Σπιναλόγκα, γιὰ δέκα χρόνια ζοῦσε μαζὶ μὲ τοὺς λεπροὺς (νόσος τοῦ Χάνσεν), τοὺς διακονοῦσε, τοὺς κοινωνοῦσε καὶ ἔπειτα κατάλυε τὴν Θεία Κοινωνία χωρὶς νὰ κολλήσει λέπρα.
Πολλές ἀρρώστιες πέρασαν καὶ δὲν κατάφεραν νὰ φοβίσουν τοὺς ἀρχιερεῖς μας, τόσο ὥστε νὰ τοὺς κάνουν νὰ ἀλλοιώσουν τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἡ Μαύρη πανώλη, πανδημίες χολέρας, ἐλονοσία, Ἱσπανικὴ γρίππη, ἡ πανδημία γρίππης τοῦ 2009, ἡ Ἀσιατικὴ γρίππη, ἡ Γρίππη τοῦ Χὸνγκ Κόνγκ, ἡ Ρωσικὴ γρίππη, ἡ Γρίππη τῶν Χοίρων, ἡ εὐλογιά, ἡ ἱλαρά. Ἡ φυματίωση ὅπου οἱ νέες μολύνσεις συμβαίνουν μὲ ρυθμὸ μία ἀνὰ δευτερόλεπτο. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἡ φυματίωση σκότωσε περίπου 100 ἑκατομμύρια ἀνθρώπους. Ἡ φυματίωση ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα προβλήματα ὑγείας στὸν ἀναπτυσσόμενο κόσμο. Τὸ 2018, ἡ φυματίωση εἶναι ἡ κύρια αἰτία θανάτου ἀπὸ μολυσματικὴ ἀσθένεια, μὲ περίπου 1,5 ἑκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως. Ἡ λίστα τὸν θανατηφόρων μεταδοτικῶν ἀσθενειῶν εἶναι μεγάλη. Ὁ κόσμος πέρασε πολὺ χειρότερες ἀρρώστιες καὶ ὄχι μόνο ὁ φόβος δὲν ἄλλαξε τὸν τρόπο τῆς Θείας Μεταλήψεως, ἀλλὰ τὸν ἑδραίωσε ἀκόμα περισσότερο καὶ θέρμανε καὶ τὴν πίστη τὸν ψυχρῶν. Τότε οἱ πατριάρχες, ἐπίσκοποι καὶ κληρικοί, ὄχι μόνο δὲν ἔβαλαν λουκέτο, ἀλλὰ τουναντίον ἄνοιξαν διάπλατα τὶς πόρτες τῶν ἐκκλησιῶν, ὅπως διάπλατα ἀνοικτὴ εἶναι ἡ ζωοδόχος ἀγκαλιὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ περιμένει. Ἦταν οἱ ἱερεῖς ποὺ μὲ τὴν χριστιανικὴ στάση τῆς ζωῆς τους, τὴν σταθερὴ ἀγωνιστικότητά τους καὶ τὴν θερμὴ πίστη τους, ἔστρεψαν τοὺς πιστοὺς ἀκόμα περισσότερο στὸν ἐκκλησιασμὸ καὶ τὴν πνευματικὴ ἀγωνιστικότητα. Οἱ θύρες ἄνοιγαν διάπλατα κατὰ τὴν διάρκεια τῶν δυσκολιῶν, εἴτε ἀρρώστια εἴτε πόλεμος, ἔκαναν περιφορὲς ἁγίων λειψάνων, περισσότερες Θεῖες Λειτουργίες, ὅταν αὐτὸ ἦταν δυνατό, κοινωνοῦσαν χωρὶς μαλθακὲς σκέψεις γιὰ τὴν κατάσταση ὑγείας ἐκείνου ποὺ προηγεῖται στὴ Θεία Κοινωνία, αὐτὸ ξέρουμε ὅτι σημαίνει Ἐκκλησία. «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε». (Α΄ Κορ. 16:13) Οἱ νέο-ἀρειανιστές, δὲν πιστεύουν στὴν ἱερότητα τῆς ἐκκλησίας. Φέρονται σὰν ἡ Θεία Κοινωνία νὰ εἶναι ψωμὶ καὶ κρασὶ καὶ ὄχι τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἔχουν πολλαπλὲς λαβίδες γιατί δὲν πιστεύουν. Ὁ Χριστὸς νίκησε τὸν θάνατο, ἀλλὰ ἐκεῖνοι φοβοῦνται τὴν μεταδοτικὴ πνευμονία. Πάντα οἱ χριστιανοὶ κοινωνοῦσαν τῶν ἀχράντων μυστηρίων καὶ λάβαιναν θεραπεία ψυχῆς καὶ σώματος, ὅπως ὁ Χριστὸς ὑποσχέθηκε. Ἐκεῖνοι ἐξακολουθοῦν νὰ ξεχωρίζουν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ὑποβιβάζουν τὸν Μεσσία ἀπὸ τὸν θρόνο του σὲ ἕνα ἀριστοτελικὸ φιλόσοφο.
Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δὲν θέλουμε νὰ ὁμοιάσουμε μὲ ἐκείνους ποὺ θεωροῦν ὅτι εἶναι ἕνα σύμβολο. Φαίνεται ὅτι ἡ νοοτροπία τῶν πολλαπλῶν κουταλιῶν ἦταν τὸ κλειδὶ ποὺ ἄνοιξε τὴν Κερκόπορτα στοὺς παπικοὺς καὶ τὶς προτεσταντικὲς παραφυάδες του, εἶναι τὸ μέσο μὲ τὸ ὁποῖο διείσδυσε ἡ αἵρεση τῆς ἀμφιβολίας στὰ ἄδυτα τῶν ἀδύτων στὴν καρδιὰ τῆς καρδιᾶς. Ὁ κάθε ἱερέας βρέθηκε ἐν μιᾷ νυκτὶ μὲ ἐξουσία καὶ δύναμη μικροῦ πλὴν τίμιου πάπα ποὺ μπορεῖ νὰ ἀλλοιώνει καὶ νὰ παραλλάσσει τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὸ δοκοῦν. Τώρα ὁ τρόπος τῆς Θείας Κοινωνίας, τὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος μποροῦν νὰ ἀλλάζουν ἀπὸ ἐνορία σὲ ἐνορία, χωρὶς νὰ ἔχει προηγηθεῖ ἀπόφαση οἰκουμενικῆς συνόδου τῶν ἁγίων Πατέρων, παρουσιάζεται ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι μπροστάρηδες, ὡς μία κοινὴ πράξη, ὡς μία γραφειοκρατικὴ συνήθεια, ὡς μία φολκλορικὴ ἀναπαράσταση ποὺ γίνεται χωρὶς πίστη καὶ χωρὶς πολλὴ σκέψη, στηριζόμενη στὴ μέση ἐμπειρία καὶ γνώση τοῦ καθημερινοῦ ἀνθρώπου. Καμία ἐντολὴ δὲν εἶναι ἐκ Θεοῦ, ὅταν δημιουργεῖ ὑπόνοιες μολύνσεως ἀπὸ τὸ ζωοδόχο σῶμα καὶ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἄρα δὲν πρέπει νὰ γίνεται δεκτὴ, «οὐδείς ἁμαρτάνει βασιλέα ἐλέγχων παρανομοῦντα» Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Ἐν Κρίσει.
Ὄχι βέβαια ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο Ρωσίας ἔχει γλυτώσει ἀπὸ τὸν πειρασμὸ τῶν “βελτιώσεων”, ἐκεῖνοι, εἴτε θὰ ἔχουν πολλαπλὰ κουταλάκια εἴτε, ἄκουσον ἄκουσον, χρησιμοποιοῦν μὲν μία ἁγία λαβίδα (κοχλιάριο), ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ κάθε πιστὸ ποὺ μεταλαμβάνει, βουτοῦν, βαπτίζουν τὴν λαβίδα σὲ ἕνα μικρὸ δοχεῖο γεμάτο ἀλκοὸλ γιὰ ἀποστείρωση. Αὐτὸ εἶναι τόσο βλάσφημο ὅσο καὶ τὸ νὰ πεῖς ὅτι τὸ ἄκτιστο φῶς μολύνει. Τὸ σφηνάκι μὲ τὴν ἀλκοόλη ἆραγε τὸ καταλύει μετά;
Ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴν, ὅπως λένε “ἀσφαλῆ διεξαγωγή τῆς Θείας Λειτουργίας”. Σήμερα ἕνα παιδὶ δύο χρονῶν ἔχει μεγαλώσει σὲ μία κοινωνία μὲ μάσκες, κουταλάκια, γάντια, ἀντισηπτικὸ χεριῶν καὶ φόβο μολύνσεως ἀκόμα καὶ μέσα στὴν ἐκκλησία, δὲν ἔχει γνωρίσει ἄλλο τρόπο βίου, εἶναι λογικὸ νὰ νομίζει ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ διαχρονικὸς τρόπος τῶν ἁγίων Πατέρων.
Ἰδοὺ τὸ μοντέλο τοῦ ἀνθρώπου τοῦ μέλλοντος: ἐγωκεντρικός, ἀδύναμος καὶ φοβισμένος, “Ὄμορφος κόσμος, ἠθικός, ἀγγελικὰ πλασμένος”. Διονύσιος Σολωμὸς.
Κουταλάκια μίας χρήσεως, γάντια μίας χρήσεως, μάσκες μίας χρήσεως, ἀντισηπτικὰ καὶ ἀποστάσεις ἀσφαλείας γιὰ τὴν προστασία τρυφερῶν χριστιανῶν μίας χρήσεως.
Θα κλείσω αὐτὸ τὸ ἄρθρο μὲ τὴν ἀνάμνηση τοῦ Ναοῦ ποὺ ἔκλεισαν. Στὴ Θεία Λειτουργία τοῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, συμμετεῖχαν ἀδελφοὶ Ρῶσοι, Οὐκρανοί, Φινλανδοί, Σουηδοί, Ἕλληνες, Ρουμάνοι, Γεωργιανοὶ καὶ κάτι ποὺ ἐνόχλησε καὶ δημιούργησε ἐντάσεις, ἐκχριστιανισμένοι, κατηχημένοι καὶ βαπτισμένοι: Τοῦρκοι, Πακιστανοί, Ἑβραῖοι καὶ ἄλλοι. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ ἐν Χριστῷ πολυπολιτισμικότητα θύμιζε βυζαντινὲς ἱστορίες, ὅπου ἄνθρωποι ἀπὸ τὶς τέσσερις γωνιὲς τοῦ κόσμου συνάζονταν μὲ ἐλπίδα στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Δὲν δημιουργοῦσαν προβλήματα οἱ διαφορές μας εἴτε πολιτικές, γλωσσικές, οἰκονομικές, πολιτισμικὲς ἢ ἄλλες, ἀφοῦ ὅλοι ἐλπίζουμε νὰ γίνουμε συμπολίτες τοῦ οὐρανοῦ.
Ὅταν κλειδώσεις τὶς πόρτες μιᾶς ἐκκλησίας, ἑτοιμάσου νὰ ἐγκαινιάσεις φρενοκομεῖα.