Η ΔΕΥΤΕΡΗ Κυριακὴ τοῦ Τριωδίου εἶναι ἀφιερωμένη στὴ μετάνοια τοῦ ἀσώτου υἱοῦ τῆς σχετικῆς παραβολῆς τοῦ Εὐαγγελίου. Τὴν προηγούμενη Κυριακὴ στηλιτεύτηκε ἡ μήτρα ὅλων τῶν παθῶν, ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ὑποδείχτηκε ἡ ταπείνωση, ὡς ὁ μόνος τρόπος προσέγγισης τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἑπόμενο βῆμα εἶναι ἡ μετάνοια, ὡς ὁ μόνος δρόμος τῆς σωτηρίας. Μετάνοια σημαίνει μεταστροφὴ τοῦ νοῦ. Ὁ ἄσωτος υἱὸς τῆς παραβολῆς, ἀπογυμνωμένος ἀπὸ κάθε στοιχεῖο ἐπιβίωσης, ἦλθε «εἰς ἑαυτόν», ἦλθε στὰ συγκαλά του, ὅπως λέμε σήμερα, γιὰ κάποιον πρώην παράφρονα. Ὁ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος εἶναι ὄντως ἕνας παράφρων, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ τὸν ἑαυτό του στὴν καταστροφή. Ὁ ἄσωτος πῆρε τὴ μεγάλη ἀπόφαση νὰ γυρίσει στὸ πατρικό του, ὄχι ὡς γιός, ἀλλὰ ὡς δοῦλος. Ὅμως ὁ στοργικὸς πατέρας του τὸν συγχώρεσε, τὸν δέχτηκε ξανὰ ὡς παιδί του καὶ τίμησε δεόντως τὴν ἐπιστροφή του. Ἡ παραβολὴ αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία τοῦ σχεδίου τῆς θείας οἰκονομίας. Διορθώνει τὴ λαθεμένη περὶ Θεοῦ ἀντίληψη, ἀποκαλύπτοντας τὸ Θεὸ ὡς στοργικὸ πατέρα, ὁ ὁποῖος δέχεται τὴ μετάνοια τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ τοὺς ἀποκαθιστᾶ στὴ βασιλεία Του. Ἡ μετάνοια εἶναι ἡ μεγάλη δωρεὰ τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ σηκωνόμαστε κάθε φορὰ ποὺ πέφτουμε. Εἶναι ἡ δυναμικὴ ἀνανέωση τοῦ Ἱεροῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τονίζουν μὲ ἔμφαση τὴ διαρκῆ μετάνοια. Αὐτὴ τὴν ἱερὴ περίοδο ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ ἔλθουμε καὶ μεῖς «εἰς ἑαυτόν», νὰ μετανοήσουμε γιὰ τὶς ἁμαρτωλὲς καὶ ἄσωτες ἐπιλογές μας, νὰ πάρουμε τὴ μεγάλη ἀπόφαση νὰ γυρίσουμε στὸ σπίτι τοῦ πατέρα μας!
«Ὡς τὸν Ἄσωτον δέξαι με υἱόν, ὁ Θεός, καὶ ἐλέησόν με»
