Δυστυχῶς, τόσον ἡ συζήτησις περὶ βαπτίσεως ἢ μὴ τῶν τεκνοθετημένων ἀπὸ τοὺς ὁμοφυλοφίλους, ὅσον καὶ ἡ καθ’ ἑαυτὴ διαφωνία (ἢ καὶ ἀφωνία) τῶν Πανεπιστημιακῶν Θεολόγων ναρκοθετεῖ τὴν –ἐλαχίστην μέν, ἀλλὰ- ἀντίδρασιν τῆς Ἱεραρχίας κατὰ τοῦ νομοσχεδίου διὰ τοὺς ὁμοφυλοφίλους. Ὁ Σεβ. Μεσσηνίας καὶ Καθηγητὴς εἰς τὸ ΕΚΠΑ ἐδήλωσεν εἰς τὴν ἐφημερίδα «Καθημερινή»:
«Πρόκειται γιὰ προσωπικὴ ἄποψη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ποὺ δὲν ἐκφράζει τὴν ἱεραρχία. Γιὰ τὸ θέμα δὲν ἔχει τοποθετηθεῖ ἡ ἐπιτροπὴ Νομοκανονικῶν, ὅπως συζητήσαμε στὴν Ἱερὰ Συνόδο. Δὲν μπορεῖ νὰ προκαταλαμβάνεται ἡ Ἱεραρχία, ποὺ ἔχει τὸν τελικὸ λόγο, καὶ ἐκκρεμεῖ ἀπόφασή της γιὰ τὸ συγκεκριμένο ζήτημα. Ἡ βάπτιση εἶναι εἰσαγωγικὸ μυστήριο καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀρνηθοῦμε σὲ κανένα. Διαμορφώνεται εἰκόνα ἑνὸς ἰδιότυπου “κανονικοῦ ἐπιτίμιου” πρὸς τὰ παιδιά. Ὅτι, δηλαδή, ἐπειδὴ οἱ γονεῖς εἶναι αὐτοὶ ποὺ εἶναι, θὰ τὸ πληρώσουν τὰ παιδιά. Καὶ γιατί ἀκριβῶς μιλᾶμε; Γιὰ κατάργηση τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ καὶ ἀντικατάστασή του ἀπὸ ἐνήλικη βάπτιση; Θὰ πρέπει νὰ ληφθεῖ συνοδικὴ ἀπόφαση, γιὰ νὰ γίνει κάτι τέτοιο. Ὁ νηπιοβαπτισμὸς εἶναι παράδοση ποὺ ἐφαρμόζεται ἀπὸ τὸν 9ο αἰώνα. Ἔχει σαφεῖς θεολογικὲς προεκτάσεις καθὼς σηματοδοτεῖ τὴν ὑποδοχὴ στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν μπορεῖ νὰ ἀνατραπεῖ ἔτσι ἁπλά. Μόνο μὲ μία συνοδικὴ ἀπόφαση θὰ μποροῦσε νὰ καταργηθεῖ ὁ νηπιοβαπτισμός».
Εἰς τοποθέτησιν προέβη, ἐρωτηθείς, καὶ ὁ πρ. Πρόεδρος τοῦ συνδέσμου «ΚΑΙΡΟΣ» καὶ Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΕΚΠΑ κ. Δ. Μόσχος, ὡς ἀναφέρει ἡ ἱστοσελὶς «tvxs.gr» τῆς 26ης Ἰανουαρίου 2024:
«Ἡ δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερώνυμου ὅτι τὰ παιδιὰ τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν θὰ βαπτίζονται σὲ ἡλικία ποὺ μποροῦν νὰ τὸ ἀποφασίσουν, βρέθηκε στὸ ἐπίκεντρο τῆς συζήτησης καὶ τῶν ἐρωτημάτων ποὺ κλήθηκε νὰ ἀπαντήσει ὁ καθηγητὴς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας στὸ Τμῆμα Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Δημήτρης Μόσχος, μιλώντας στὴν ἐκπομπὴ τῆς Ertnews.
«Τὰ δύο βασικότερα εἶναι τὸ μήνυμα καὶ τὸ μέσον μὲ τὸ ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία προσπαθεῖ νὰ περάσει τὸ μήνυμα. Ναί, τὸ μήνυμα ὅτι τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια εἶναι ἐκ προοιμίου κάτι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἡ προοπτική τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὅτι ὅλες οἱ σχέσεις ἀνδρῶν, γυναικῶν, ἀγάμων καὶ ἐγγάμων, παιδιῶν καὶ μεγάλων, πρέπει νὰ περάσουν ἀπὸ μία διαδικασία ἄσκησης, γιὰ νὰ φτάσουν στὴν προοπτική τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ» σημείωσε.
Ἡ Ἐκκλησία δίνει βαρύτητα στὸν ἀνάδοχο, εἶπε ὁ καθηγητὴς ἐρωτηθείς γιὰ τὸ τί ἰσχύει γιὰ βάπτιση στὸ Σύμφωνο Συμβίωσης, «Μπορεῖ νὰ βαπτίσει τὸ παιδὶ του κάποιος, ὁ ὁποῖος εἶναι σὲ αὐτὴ τὴν κατηγορία. Ἐξ ὅσων γνωρίζω αὐτὸ γίνεται διότι ὑπάρχει ἐπιμέλεια τοῦ παιδιοῦ. Ἡ Ἐκκλησία κυρίως δίνει τὴν ἔμφαση στὸν ἀνάδοχο. Γιατί ὁ ἀνάδοχος ντὲ φάκτο, ἂν καὶ δὲν ἦταν αὐτὸς ἀρχικὰ ὁ ρόλος του, γίνεται ἕνα εἶδος ὑποτίθεται κατηχητῆ.
Ὡστόσο στὴν ἐρώτηση περὶ διαφορᾶς μὲ τὸν πολιτικὸ γάμο ὁ καθηγητὴς ἀπάντησε ὅτι ἂν μποῦμε στὴ λογική, θὰ πρέπει νὰ ἰσχύει γιὰ ὅλους, ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς ἀλλόθρησκους. Ἂν τεθεῖ σὲ γενικὴ κλίμακα θὰ πρέπει νὰ ἰσχύει γιὰ ὅλους. Δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ μόνο γιὰ ὁρισμένους, τόνισε ὁ Δημήτρης Μόσχος καὶ συμπλήρωσε:
Βεβαίως, εἶναι ἀλήθεια αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος. Τοὺς πρώτους πρώτους αἰῶνες, ἀλλὰ ὑπὸ τελείως ἄλλες συνθῆκες οἱ ἄνθρωποι βαπτίζονταν πολλὲς φορὲς μεγάλοι. Καὶ ἔχουμε μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἀπὸ χριστιανικὴ οἰκογένεια καὶ ἀνέβαλαν τὸ βάπτισμα, γιὰ νὰ μὴ γεμίσουν ἁμαρτίες.
Ὁ Μέγας Βασίλειος, γιὰ παράδειγμα. Ὑπάρχουν πολλὰ ἀβάπτιστα παιδιὰ σήμερα γιατί ἔχουν ἔλθει ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ καὶ γιὰ ἄλλους λόγους. Ἀλλὰ πρέπει ἡ Ἐκκλησία νὰ τὰ προσεγγίσει.
Σχετικὰ μὲ τὴ βάπτιση ὁ Δημήτρης Μόσχος εἶπε ἐπίσης:
«Τὸ βάπτισμα εἶναι μία χάρις καὶ μία δωρεὰ καὶ πρέπει σὲ αὐτὸ ὅλοι, ἀλλὰ μὲ τὴν κατάλληλη προετοιμασία καὶ οἱ γονεῖς καὶ ὁ ἀνάδοχος καὶ τὰ παιδιὰ νὰ ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ τὸ ἔχουν, ὅταν θὰ εἶναι ὥριμοι καὶ θὰ τὸ αἰσθανθοῦν. Ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε ἐκ προοιμίου ὅτι αὐτοὶ ὄχι σὲ ἡλικία τῶν ὀκτὼ καὶ οἱ ἄλλοι ναί».