Γράφει ὁ κ. Σταῦρος Ψαρουδάκης
Ὑπάρχουν πολλοὶ κώδικες στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπὸ τὸν κώδικα κανόνων καλῆς συμπεριφορᾶς, σὲ κώδικες νομικούς, ὁδικῆς κυκλοφορίας, ἀκόμη καὶ μυστικοὶ κώδικες κρυπτογράφησης καὶ ἐπικοινωνίας, ἀπὸ κυβερνήσεις κρατῶν μέχρι ὁμάδων παρασκηνιακῶν, ὑποκόσμου καὶ πολλῶν ἄλλων. Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι πιὸ μεγάλη δύναμη ἔχουν οἱ διάφοροι κώδικες, στὴ ζωή, ἀκόμη κι ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς νόμους τοῦ κράτους.
Ἐδῶ ὅμως θὰ πρέπει νὰ ἀναρωτηθοῦμε τὸ ἑξῆς: Ἂν γιὰ τὴν ὑλικὴ ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας, ὑπάρχουν τόσοι πολλοὶ καὶ περίπλοκοι κώδικες, γιὰ τὴν πνευματική, ψυχικὴ καὶ ψυχολογικὴ πλευρά του, ποὺ εἶναι καὶ ἀπείρως πιὸ πολυδιάστατη καὶ πολὺ περισσότερο δυσπρόσιτη, ἀλήθεια πόσοι κώδικες θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν;
Ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι μπαίνουμε σὲ «βαθιὰ καὶ ἀχαρτογράφητα νερὰ» καὶ μάλιστα τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ ἁρμόδιες ἐπιστῆμες, δηλ. ψυχολογία καὶ κοινωνιολογία, μόλις καὶ μετὰ βίας ἀντιμετωπίζουν τὸ πρόβλημα αὐτὸ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἅπτεται καὶ τῆς συνολικῆς συνειδητότητας τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος, σὰν ἄτομο καὶ σὰν σύνολο, δηλ. τὸν ὑπαρξιακὸ σκοπό του. Ἐδῶ φυσικὰ δὲν μποροῦμε νὰ στηριχτοῦμε στὰ γνωστὰ ἐργαλεῖα τῆς ἐπιστήμης, δηλ. τὸ πείραμα καὶ τὴν παρατήρηση, ἐκτὸς ἂν ἔχουμε ἕνα γερὸ «μοχλὸ» νὰ στηριχτοῦμε, σύμφωνα μὲ τὴν Ἀρχιμήδειο ρήση: «Δός μοι πᾷ στῶ, καὶ τὰν γᾶν κινάσω» δηλ. Δῶσε μου τόπο νὰ τοποθετήσω τὸν κατάλληλο μοχλό, καὶ μπορῶ νὰ μετατοπίσω καὶ τὴν γῆ. Καὶ φυσικὰ δὲν μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε κατάλληλους «μοχλοὺς» τὶς γνωστὲς θεωρίες τοῦ Δαρβίνου, τοῦ Φρόυντ καὶ ἄλλων φιλοσόφων τῆς Κλασσικῆς Σχολῆς, διότι παρότι ὅλες ἔχουν ψήγματα ἀληθείας, δὲν ἔχουν τὴν Ἀλήθεια τὴν ἴδια. Καὶ ἡ Ἀλήθεια περιέχεται Αὐτούσια, μόνο στὸν Λόγο τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως, δηλ. στὴν Παρουσία τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου στὴν γῆ καὶ στὴν διδασκαλία Του, τὴν ὁποία ἐπιβεβαίωσε μὲ τὰ θαύματα, τὴν Ἀνάσταση, τὴν Μεταμόρφωση καὶ Ἀνάληψή Του στὸν οὐράνιο θρόνο Του. Ἂν παρατηρήσουμε τὴν διαχρονικὴ πορεία τῆς ἀνθρώπινης σοφίας καὶ σοφιστείας, θὰ δοῦμε ὅτι ὁ ἀνθρώπινος στοχασμὸς δὲν παραμένει ἀναλλοίωτος, ἀλλὰ μεταβάλλεται καὶ συμπληρώνεται ἤ μετατρέπεται ἀνάλογα μὲ τὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητας, μὲ τὶς ἀλλαγὲς τῶν διαφορετικῶν περιόδων τῆς ἱστορίας. Ἄλλωστε, ποτὲ ἡ ἀνθρώπινη γνώση δὲν μπόρεσε νὰ «ἀγκαλιάσει» τὴν ἀνθρώπινη ψυχή, ποὺ παραδέρνει σὲ φουρτουνιασμένη θάλασσα μὲ τὶς συχνὲς ἐναλλαγὲς χαρᾶς καὶ λύπης σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του.
Γιὰ τὸν Λόγο τοῦ Εὐαγγελίου δὲν ἰσχύει κάτι τέτοιο. Ἡ δύναμη τοῦ Εὐαγγελικοῦ Λόγου ἔχει μία «ἐξωγήινη» χροιά, ποὺ καὶ διαχρονικὰ ἀναλλοίωτη εἶναι- παρὰ τὶς τόσες ἀπόπειρες βλ. αἱρέσεις – ἀλλὰ καὶ μπορεῖ νὰ ἐξαφανίσει τὴν κακὴ ἐπιρροὴ τοῦ ὑλικοῦ κόσμου καὶ νὰ μετατρέψει τὴν λύπη σὲ χαρὰ καὶ τὴν χαρὰ σὲ εὐτυχία.
Βέβαια, γιὰ νὰ γίνει αὐτό, δὲν εἶναι καὶ τόσο εὔκολη ὑπόθεση. Ὅπως χαρακτηριστικὰ εἶπε καὶ ὁ ἅγιος Πορφύριος, γιὰ νὰ γίνεις Χριστιανὸς δὲν εἶναι εὔκολο, χρειάζεται δουλειά. Καὶ ἐδῶ βλέπουμε ὅτι ἡ κοινωνικὴ ἐπιρροὴ μόνο χριστιανικὴ δὲν εἶναι. Στὸν σύγχρονο κόσμο, οἱ κώδικες ἐπιρροῆς τοῦ συνόλου καθορίζονται δυστυχῶς ἀπὸ σκοτεινὲς δυνάμεις ποὺ ἔχουν δύο κοινὰ χαρακτηριστικά. Ἄφθονο χρῆμα καὶ μεγάλη κοσμικὴ ἐξουσία. Πρέπει ὅλοι, ἀνεξαιρέτως ἰδεολογικῆς κατεύθυνσης, νὰ συνειδητοποιήσουμε κάτι πολὺ σημαντικό, κάτι ποὺ εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν κατανόηση καὶ ἀξιολόγηση τῆς σημερινῆς κατάστασης τῆς ἀνθρωπότητας, ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἀποκωδικοποίηση τῆς ἱστορίας της. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Διάβολος ἤ Ἑωσφόρος εἶναι ἀπολύτως ὑπαρκτὸ ὂν καὶ ὅπως ὁ Θεὸς καὶ Δημιουργὸς τῆς Κτίσης, ἔχει λειτουργοὺς δικούς Του- ἀσκητές, ἁγίους, ἱερεῖς – ἔτσι καὶ ὁ Ἑωσφόρος ἔχει τοὺς δικούς του λειτουργοὺς – πλουτοκράτες, πολιτικοὺς μέλη μυστικῶν ὀργανώσεων, ἀρχηγοὺς αἱρέσεων, μάγους κ.ἄ.- ποὺ ὁ κάθε ἕνας διευθύνει ἕνα συγκεκριμένο τομέα, οἱ μὲν στὴν ὑπηρεσία τοῦ Φωτός, οἱ δὲ στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἑωσφορικοῦ φωτός, ποὺ εἶναι πνευματικὸ σκότος μεταμφιεσμένο σὲ ἀληθινὸ φῶς.
Ὅλα αὐτὰ δὲν θὰ τὰ ξέραμε ὅλοι ἐμεῖς ποὺ ζοῦμε στὸν ὑλικὸ κόσμο, γιατί ἂν καὶ εἶναι ὑπαρκτὰ φαινόμενα, ἐμεῖς δὲν μποροῦμε οὔτε νὰ τὰ δοῦμε ἀλλὰ καὶ οὔτε νὰ τὰ ἐξερευνήσουμε, ὅπως ἐρευνοῦμε π.χ. τὰ ἀόρατα ἀλλὰ ὑπαρκτὰ ραδιοκύματα. Τὴν ὕπαρξη τῶν ὄντων τοῦ πνευματικοῦ κόσμου, τὴν ἔχουμε πληροφορηθεῖ, ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ποὺ ἔχει μιλήσει σέ μᾶς, διὰ μέσου τῶν αἰώνων, μὲ τοὺς προφῆτες καὶ ἁγίους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καὶ μὲ τὸν ἴδιο τὸν ἐνσαρκωμένο Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, δηλ. τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Οἱ κώδικες ἠθικῆς τοῦ ἀνθρώπινου γένους λοιπὸν εἶναι δύο. Ὁ πρῶτος εἶναι ὁ Μωσαϊκὸς νόμος καὶ ὁ δεύτερος ἡ ἐπὶ τοῦ ὅρους ὁμιλία τοῦ Ἰησοῦ. Σὲ αὐτοὺς τοὺς δύο κώδικες ἠθικῆς βρίσκεται καὶ ἡ λύση τοῦ προβλήματος τῆς ἀνθρωπότητας. Κάθε ἄλλη κατεύθυνση εἶναι καταδικασμένη σὲ ἀποτυχία. Καὶ οἱ ἀποδείξεις γιὰ αὐτὸ εἶναι πολλὲς καὶ στὸ παρελθὸν καὶ στὸ παρὸν τῆς ἱστορίας. Τὰ παθήματα δὲν γίνονται μαθήματα ἀπὸ τοὺς λαοὺς καὶ γιὰ αὐτὸ καὶ τὸ μέλλον παρουσιάζεται δυσοίωνο. Παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ σκέψη μας δὲν μπορεῖ νὰ ξεχάσει τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Γιατί ὁ Θεὸς εἶναι μὲν μακρόθυμος, ἀλλὰ κυρίως εἶναι δίκαιος. Ἀγαπάει τοὺς ταπεινοὺς ἀλλὰ στοὺς ὑπερήφανους ἀντιστέκεται, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ καὶ ὁ Προφητάναξ Δαυίδ, στοὺς περίφημους Ψαλμούς του. Γιὰ αὐτὸν τὸν λόγο κλείνουμε τὸ ἄρθρο αὐτό, μὲ τὴν φοβερὴ πραγματικά, προειδοποίηση τοῦ Κυρίου μας, Ἰησοῦ Χριστοῦ: O Ἅγιος ἂς ἁγιασθεῖ περισσότερο, καὶ ὁ «βρώμικος» ἂς λερωθεῖ περισσότερο. Ὁρίστε, ἐγὼ ἔρχομαι σύντομα, γιὰ νὰ ἀποδώσω δικαιοσύνη στὸν κάθε ἕνα, ἀνάλογα μὲ τὰ ἔργα του.