Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Σπ. Καψάλης
Τελευταίως παρατηρεῖται ἕνα ἐλεεινὸν καὶ δαιμονικὸν τηλεοπτικὸν φαινόμενον, τὸ ὁποῖον δυστυχῶς μονοπωλεῖ τὴν καθημερινὴν πολιτικὴν καὶ κοινωνικὴν ἐπικαιρότητα. Καὶ συντελεσταὶ αὐτῆς τῆς ἀθλιότητος, εἶναι κατὰ πλειονότητα, τηλεοπτικὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα μετὰ μανίας καὶ κατὰ τρόπον πρόστυχον, ἐπιμένουν νὰ ἀναβιβάσουν τὴν ἀνωμαλίαν εἰς οὐσιῶδες ἀνθρώπινον δικαίωμα. Ἐμφανίζονται ὡς εἰδήμονες, ποὺ αὐτοὶ μόνον κατέχουν τὴν ὀρθότητα καὶ τὴν γνῶσιν καὶ χωρὶς ἐντροπὴν ἐπιχειροῦν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία ἤτοι ἡ σεξουαλικὴ σχέσις καὶ πρᾶξις μεταξὺ ὁμοφύλων προσώπων, ἀποτελεῖ φυσιολογικὴν κατάστασιν καὶ δὲν εἶναι ἐκτροπὴ ἐκ τῆς φυσιολογικῆς πραγματικότητος. Καὶ μὲ ὑπεροψίαν ἀνοήτων ἀνθρώπων ἀποκρούουν οἱανδήποτε λογικὴν καὶ φυσιολογικὴν ἄποψιν, ποὺ κατατίθεται ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ καλοῦνται εἰς τὴν συζήτησιν καὶ ἂν τὰ προσκεκλημένα πρόσωπα ἐμμένουν εἰς τὰς ἀπόψεις των, διακόπτονται αὐτομάτως μὲ τὴν συνήθη καὶ ψευδῆ δικαιολογίαν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος τηλεοπτικὸς χρόνος.
Κατὰ τὴν ἄποψίν μας καὶ ὅπως γίνεται εὐκόλως ἀντιληπτόν, τοιαῦται ἐξωφρενικαὶ ἀπόψεις ποὺ ἐκλαμβάνουν τὸ ἀνώμαλον καὶ τὸ ἀφύσικον ὡς κανονικὸν καὶ φυσιολογικόν, ἀσφαλῶς προέρχονται ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ βαρύτατα διατεταραγμένον ἐγκέφαλον. Διότι, ὅπως εἶναι προφανές, μόνον ἕνας διεστραμμένος νοῦς, ἀντιπαρέρχεται τὴν βοῶσαν πραγματικότητα, δὲν ἔχει διάκρισιν, καὶ δὲν δύναται νὰ ἀντιληφθῆ τὴν διαφορὰν μεταξὺ ἀνωμαλίας καὶ κανονικότητος. Ὅλοι γνωρίζομεν ὅτι ἡ γενετήσιος λειτουργία ἐδόθη, ὡς τρόπος, μέσῳ τοῦ ὁποίου, θὰ συντελεῖται διαχρονικῶς, ὁ πολλαπλασιασμὸς κὰ ἡ πληθυσμιακὴ αὔξησις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Καὶ ὁ σκοπὸς αὐτὸς ἐπιτυγχάνεται μόνον, μὲ τὸν φυσιολογικὸν καὶ κανονικὸν τρόπον ποὺ καθώρισεν ὁ Θεός, ἤτοι μὲ τὴν γενετήσιον σύζευξιν ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς συνδεδεμένων μὲ τὸν θεσμὸν τοῦ γάμου, τὸν ὁποῖον ηὐλόγησεν ὁ Ἰησοῦς, ὅταν παρέστη μετὰ τῆς Μητρὸς αὐτοῦ εἰς τὸν ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας γάμον.
Ἐπιτυχῆ ὁρισμὸν τοῦ Γάμου, μᾶς παρέχει ὁ Ρωμαῖος Νομοδιδάσκαλος Μοδεστῖνος, κατὰ τὸν ὁποῖον «Γάμος ἐστὶ ἄνδρος καὶ γυναικὸς συνάφεια, συγκλήρωσις τοῦ βίου παντός, θείου τε καὶ ἀνθρωπίνου Δικαίου κοινωνία». Ὁ ὁρισμὸς αὐτός, σύντομος καὶ περιεκτικός, ἐμφανίζει τὸν γάμον ὑφ’ ὅλας αὐτοῦ τὰς διαστάσεις, τὴν θεολογικήν, τὴν κοινωνικὴν καὶ τὴν Νομικήν. Ὁ γάμος λοιπὸν μεταξὺ ἑτεροφύλων προσώπων, ἔχει εὐλογίαν καὶ ἱερότητα καὶ ἀποτελεῖ τὴν φυσιολογικὴν κανονικότητα, τὴν ὁποίαν σέβονται ἀκόμη καὶ τὰ ἄλογα ζῷα, τὰ ὁποῖα τὴν τηροῦν μὲ σταθερότητα καὶ ἀκρίβειαν. Ἐξ ἄλλου τὸ ἀφύσικον τῆς σεξουαλικῆς πράξως μεταξὺ ὁμοφυλοφίλων προσώπων, προκύπτει καὶ ἀπὸ γνωστὸν κανόνα τῆς φυσικῆς ποὺ ὁρίζει ὅτι τὰ ἑτερώνυμα ἕλκονται τὰ δὲ ὁμώνυμα ἀπωθοῦνται. Καὶ τί ἐπιδιώκουν τὰ ὁμοφυλόφιλα ζεύγη μὲ τὴν ἀνώμαλον καὶ ἀφύσικον σεξουαλικὴν των ἕνωσιν; Τὴν ἡδονὴν ἀσφαλῶς, ἀφοῦ ἡ μεταξὺ των σύζευξις ἀποβαίνει ἄνευ ἀποτελέσματος καὶ ἄκαρπος καὶ δὲν συμβάλλει εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς δημιουργίας, δεδομένου ὅτι τὸ ἄρρεν δὲν γεννᾶ τὸ δὲ θῆλυ δὲν γονιμοποιεῖ ἕτερον θῆλυ. Ἡ ἡδονὴ ὅμως ποὺ συνοδεύει τὴν γενετήσιον πρᾶξιν, δὲν ἀποτελεῖ αὐτοσκοπὸν ἀλλὰ μέσον γιὰ τὴν ἐπίτευξιν γονιμοποιοῦ ἀποτελέσματος, ἀπαραιτήτου διὰ τὴν διαιώνισιν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἐξ ἄλλου ἡ ἡδονὴ ποὺ οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀπολαμβάνουν, προέρχεται ἀπὸ σωματικὸν ὄργανον ποὺ προορίζεται δι’ ἕτερον σκοπὸν καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ πρᾶξις αὕτη προκαλεῖ ἀνατροπὴν τῆς ἀνθρωπίνης φυσιολογίας καὶ ἐξευτελίζει τὸ ἀνδρικὸν φῦλον μὲ μεγαλύτερον ἐξευτελισμὸν ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον ὑφίσταται ὁ παθητικῶς συνουσιαζόμενος. Διά τὴν λειτουργίαν του ὁ ἀνθρώπινος ὀργανισμός, ὅπως καὶ ὁ οἱοσδήποτε ὀργανισμός, διαθέτει διάφορα ὄργανα, τὰ ὁποῖα ὑπηρετοῦν ἴδιον σκοπόν. Κατ’ ἀκολουθίαν τούτου λοιπόν, ἡ λειτουργία τῶν σωματικῶν ὀργάνων πρέπει νὰ συντελεῖται συμφώνως πρὸς τὴν κατὰ προορισμὸν χρῆσιν των. Ἄλλως ὑφίσταται σοβαρὸς κίνδυνος διὰ τὴν ψυχικὴν καὶ τὴν σωματικὴν ὑγείαν, τῶν μετερχομένων τὴν ἀνωμαλίαν. Ἀλλὰ καὶ ἡ φύσις ἀφ’ ἑαυτῆς ἐκδικεῖται, διὰ τὴν μετάπτωσιν τῆς κανονικότητος εἰς ἀνωμαλίαν. Ὑπάρχουν ἐξ ἄλλου καὶ οἱ πνευματικοὶ νόμοι, οἱ ὁποῖοι κατὰ λογικὴν συνέπειαν, θᾶττον ἤ βράδιον, θὰ λειτουργήσουν παιδαγωγικῶς κατὰ τῆς βδελυγμίας αὐτῆς καὶ τῆς ἀτιμίας.
Ἀναφερόμεθα εἰς τὴν παρὰ φύσιν συμπεριφορὰν τῶν ἐν λόγῳ ἀνθρώπων ὄχι μὲ αἰσθήματα ἐχθρότητος καὶ κακίας, ἀλλὰ μὲ ἐνδιαφέρον καὶ φιλικὴν διάθεσιν, διότι μᾶς προκαλεῖ θλῖψιν ἡ ἀνώμαλος κατάστασις εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκονται. Τὸ πάθος αὐτὸ ἀπὸ τὸ ὁποῖον κυριαρχοῦνται, εἶναι ὀλέθριον καὶ ἐξευτελιστικὸν καὶ καθ’ ἡμᾶς εὐχῆς ἔργον θὰ ἦτο ἡ ὁριστικὴ ἀπαλλαγὴ των ἐξ αὐτοῦ. Ἡ συμπάθειά μας πρὸς αὐτούς εἶναι δεδομένη, ἀλλὰ ἄλλο ἡ συμπάθεια καὶ ἄλλο ἡ δικαιολόγησις τῆς πράξεως. Εἰς τὸ παρελθὸν οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀπέκρυπτον τὸ πάθος αὐτό, διότι ἐθεωρεῖτο μειωτικόν τῆς προσωπικότητος των. Τώρα ὅμως τὸ διακηρύσσουν μέ τυμπανοκρουσίαν καὶ ὑπερηφάνειαν. Καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου τότε τὸ θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας δὲν εἶχε ἀπασχολήσει τὴν κοινωνίαν μὲ τόσην ἔντασιν καὶ τόσον θόρυβον, ὅπως συμβαίνει εἰς τὰς ἡμέρας μας, κατὰ τὰς ὁποίας τὸ κράτος μας ἀπὸ ἔξωθεν πιέσεις ἀλλὰ καὶ ἐξ ἰδίας θελήσεως, ἐπιδιώκει νὰ ἐπιβάλλη τὸ πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς ἀνθρώπινον δικαίωμα. Οἱαδήποτε ὅμως ἀνώμαλος καὶ ἀφύσικος ἐπιθυμία καὶ ἡ οἱαδήποτε ἐκτροπὴ ἐκ τῆς κανονικότητος καὶ ἐκ τῆς φυσιολογικῆς πραγματικότητος, δὲν δύναται νὰ ἀναχθῆ εἰς ἀνθρώπινον δικαίωμα.
Συμφώνως πρὸς ὅσα ἀνωτέρω ἐξεθέσαμεν, εἶναι ἀπαράδεκτος καθ’ ἠμᾶς, ὁ γάμος μεταξὺ ὁμοφυλοφίλων προσώπων, καθὼς καὶ ἡ τεκνοθεσία τὴν ὁποίαν ἐπιδιώκουν. Τὰ παιδιὰ ποὺ θὰ ἀναλάβουν, θὰ εὑρεθοῦν μέσα εἰς ἕνα ἀκατάλληλον καὶ νοσηρὸν περιβάλλον καὶ βραδύτερον εἰς τὸ σχολεῖον, θὰ γίνουν ἀντικείμενα λοιδορίας, χλεύης καὶ ἐμπαιγμοῦ. Τί θὰ γίνη ἆραγε ἂν ἡ ἀνωμαλία αὐτὴ γενικευθῆ καὶ καλύψη ὅλον τὸν πλανήτην; Ἡ ἐξαφάνισις τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους ἀσφαλῶς, λόγῳ διακοπῆς τῶν γεννήσεων, ἀφοῦ θὰ ἐκλείψη ἡ φυσιολογικὴ οἰκογένεια, ἡ ὁποία συντελεῖ εἰς τὴν διαιώνισιν καὶ εἰς τὸν πολλαπλασιασμὸν τῶν ἀνθρώπων. Κατὰ τινας παιδιὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ αὐτοί. Σύμφωνοι. Ἀλλὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ οἱ μέθυσοι, οἱ ναρκομανεῖς, οἱ βιασταί, οἱ κλέπται, οἱ λωποδύται, οἱ διαρρῆκται, οἱ ἐγκληματίαι οἱ ὁποῖοι δολοφονοῦν καὶ λῃστεύουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ οἱ πάσης φύσεως ἀπατεῶνες. Τί νὰ κάμωμεν τώρα. Νὰ νομιμοποιήσουν τὰς ἐπιθυμίας, τὰ πάθη καὶ τὰς ἁμαρτίας τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν ροπὴν πρὸς τὸ ἔγκλημα καὶ πάντα ταῦτα νὰ τὰ ἀναγάγωμεν εἰς ἀνθρώπινα δικαιώματα; Εἶναι δυνατόν; Ἄλλοι πάλιν μεγαλόσχημοι ἱερωμένοι, ἔχουν τὴν ἄποψιν ὅτι τὸ πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας εἶναι ἐκ Θεοῦ δεδομένον. Δηλαδὴ τὴν ἀποδίδουν εἰς τὸν Θεὸν αὐτὴν τὴν ἀνωμαλίαν. Ἀλλὰ ἐὰν οὕτως ἔχει τὸ πρᾶγμα, διατὶ ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ πέση πῦρ ἐξ οὐρανοῦ, τὸ ὁποῖον κατέκαυσε καὶ ἐξωλόθρευσε τοὺς κατοίκους τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρρων, οἱ ὁποῖοι, ὅπως καὶ οἱ σημερινοί, εἶχον καὶ αὐτοὶ τοιαῦτα ὀλέθρια σεξουαλικὰ ἐλαττώματα; Ὁ Θεὸς ὅ,τι ἔπραξεν, ὑπῆρξε καλὸν λίαν.